รักผิดสิบห้าปี คุณซ่งปล่อยมือไม่หวนกลับ นิยาย & เรื่องราว

“หวงหลานก็แค่ๆ อุ๊ปอีกคนกดริมฝีปากปิดปากบางไว้เสีย “ข้าใจร้อนเหลือเกินแล้วไปกันเถอะรอถึงวังหลวงคงไม่อาจปล่อยเจ้ารอดพ้นเงื้อมมือ” “หวงหลานผิดอะไร” “ผิดที่ปล่อยให้ข้าคิดถึงตั้ง18ปีปล่อยให้ข้าอดรสสวาทหวานถึง18ปี” “ฝ่าบาทก็มีไป๋อี้ชิง”

ซ่งซือเยว่เขาไม่เคยเปลี่ยนและเธอก็ไม่ได้รักคนผิด. ความคับข้องใจที่วนเวียนอยู่ในหัวใจเป็นเวลาหลายปีที่ไม่สามารถปล่อยวางได้ วินาทีที่รู้ความจริงก็ปล่อยวางลงอย่างสมบูรณ์

“ไม่! ผมไม่ยอม! อวิ๋นซาน เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด ผมผิดไปแล้ว ขอโอกาสให้ผมสักครั้งได้ไหม ผมจะไม่ทำร้ายคุณอีกแล้ว ผมจะกลับไปเป็นจิ้นซิวเหยียนคนเดิมที่รักเดียวใจเดียวและมั่นคงต่อเธอคนเดียว!” เขากระชากฉันอย่างแรง หมายจะดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอด แต่เฮ่อเจียหนานที่วิ่งเข้ามาจา กข้างนอกก็คว้าข้อมือของจิ้นซิวเหยียนไว้ แล้วออกแรงบิดอย่างรุนแรง

การมาเยือนเมืองเซินครั้งนี้ อย่างน้อยก็ได้คำตอบแน่ชัดแล้วว่าซือเยี่ยนยังไม่มีความคิดที่จะกลับเมืองหลวงในตอนนี้ เธอให้เวลาเขามาห้าปีแล้ว ในเมื่อเขายังก้าวออกมาจากอดีตไม่ได้ ก็อย่าโทษที่เธอต้องใช้วิธีพิเศษช่วยดึงเขาออกมาก็แล้วกัน!

ฤดูหนาวในปีนั้นตอนอายุสิบเจ็ดปี เขากับซางชิวเริ่มคบกันอย่างเป็นทางการแล้ว ตอนนั้นในโรงเรียนมีตำนานรักโรแมนติกเล่าขานกันว่า ถ้าเอาเส้นผมของคนที่รักมาถักเป็นสร้อยข้อมือมอบให้อีกฝ่าย ก็จะได้รับพรจากเทพเจ้าแห่งความรัก และจะไม่มีวันแยกจากกันตลอดไป ผ่านมาหลายปีแล้ว ซางชิวสว มใส่สร้อยข้อมือที่เขาถักให้มาตลอด แม้กระทั่งในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เธอก็ยังไม่ถอดมันออก แต่เขากลับ…

ฉันให้เขามาห้าสิบสองครั้งแล้ว แต่เขาไม่เคยคว้าไว้สักครั้ง เคยรักคนอื่นอย่างชัดเจนแบบนั้น ต่อให้กลับมาคืนดีกันใหม่ ซ่งเหยียนเฉินก็คงรักคนอื่นเข้าอีก แล้วเหินห่างกับฉันอีกอยู่ดี ทั้งหมดนี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถแก้ไขได้ง่าย ๆ ตั้งแต่ที่ฉันตัดสินใจกลับมา ฉันก็จบความสัมพันธ์ก ับซ่งเหยียนเฉินแล้วจริง ๆ

เย่ซินหย่ายังคงไม่เชื่อ เห็นชัด ๆ ว่าเป็นเพราะฟู่อี้ชวนหลงรักซูมั่วไปแล้ว ถึงได้หมดรักเธอ “ตอนที่ฉันเพิ่งกลับประเทศ นายเคยบอกฉันว่าไม่ถือสา บอกว่าให้อภัยฉันได้” เย่ซินหย่าพูดทั้งที่สะอื้นไห้

เขาไม่ได้กลับมาที่นี่นานเกือบปี นับตั้งแต่ที่ความสัมพันธ์กับซูเสวี่ยอวิ๋นห่างเหิน และด้วยงานราชการล้นมือจนหาเวลาปลีกตัวไม่ได้ จนกระทั่งใกล้เทศกาลจงหยวน เมื่อกลับมาคราวนี้ เขามีเรื่องในใจอยากพูดมาก ทว่ากลับไม่คิดว่านางออกเรือนแล้ว เซียวอี้หานรู้สึกผิดหวังไม่น้อย เหตุใดนางไม่ท นรออีกหน่อยเล่า!?

“ได้ ท่านแม่ฟังเจ้าเซียงเอ๋อ” ในที่สุดซ่างกวนเฉี่ยนก็ตัดใจจากบุรุษที่นางรักได้เสวียที ผ่านมาถึงยี่สิบเอ็ดปีที่นางรักผิดคนแต่คราวนี้นางคงต้องตัดใจหาไม่หลานที่กำลังจะเกิดอาจมีภัย!

อิ๋งชีขมวดคิ้วแน่น บนใบหน้ากร้าวแกร่งปรากฏร่องรอยอารมณ์อันซับซ้อนที่หาได้ยากยิ่ง เขาครุ่นคิดอยู่นาน จึงเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง: “เมื่อห้าปีก่อน เพื่อขอให้อดีตเจ้าสำนักรักษาบุตรชาย เซี่ยจิงเทียนยอมละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งมวล คุกเข่าอ้อนวอนท่าม กลางลมฝนหน้าหุบเขาเป็นเวลาหน ึ่งเดือนเต็ม จนหัวเข่าทั้งสองเน่าเปื่อยลึกถึงกระดูก ภาพเหตุการณ์ในยามนั้นยังคงทำให้คนเก่าแก่ในหุบเขาสะเทือนใจเมื่อเอ่ยถึง ความรักที่เขามีต่อคุณชายน้อยไม่น่าจะเป็นของปลอม”