รักผิดสิบห้าปี คุณซ่งปล่อยมือไม่หวนกลับ นิยาย & เรื่องราว

สุดท้ายจางซูเหยากลับเป็นผู้เปิดโปงความจริงทั้งหมดผลักความผิดทุกอย่างให้นางรับเพียงผู้เดียว แน่นอนไป๋จิ้งหาวไม่มีวันให้อภัย ไม่มีวันลืมว่าความรักหนึ่งเดียวของเขาถูกพรากไปด้วยแผนการสกปรกที่ต่ำช้ามากเพียงใด

เขามีท่าทีดึงดัน ซ่งจวินหนิงถอนหายใจออกมา “จะอย่างไรอายุครบสิบห้าก็ต้องออกเรือน ข้าออกเรือนเจ้าก็ไม่อาจตามข้าไปได้ทุกที่อยู่ดี มิสู้ตอนนี้ข้าออกไปหาทางให้ตัวเอง มีอิสระสักปีสองปีรอเจ้าได้เป็นมือปราบของกรมอาญา ตอนนั้นหากข้าแต่งงานแล้วสามีไม่ดีต่อข้า รังแกข้า ข้าจะได้สามาร ถพึ่งพาเจ้า”

เธอปล่อยมือ อาศัยจังหวะที่เขาวางอัลบั้มรูปลงโดยไม่รู้ตัว แล้วใช้มือที่โอบเอวเธออยู่ช่วยหมุนตัว ก่อนจะมองไปยังอัลบั้มรูปบนโต๊ะ พอเปิดออก เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที “จิ่นเหนียน ทำไมคุณยังเก็บของที่เกี่ยวกับเธอไว้อีก” เธอฝืนกดความอิจฉาร ิษยาในใจไว้ แล้วหันมาทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ “คุณยังลืมเธอไม่ได้ใช่ไหม ฉันก็รู้อยู่แล้ว ความรักตั้งสิบปี จะตัดใจง่าย ๆ ได้ยังไง แต่ในเมื่อคุณยังปล่อยเธอไม่ได้ แล้วจะมายุ่งกับฉันทำไม”

เธอรักในสาขานี้มาก เธอละทิ้งอุดมการณ์ของตัวเองเป็นเวลาหกเจ็ดปีเพราะรักเฟิงถิงเซิน เธอจากไปหกเจ็ดปีแล้ว อาจต้องใช้เวลาอย่างมากในการตามให้ทัน แต่เธอเชื่อว่าตราบใดที่เธอพยายาม ทุกสิ่งอย่างก็ย่อมเป็นไปได้ อวี้มั่วซวินถามอีกว่า “คุณจะกลับมาได้เมื่อไหร่”

นี่ทำให้สือมู่หงุดหงิดมาก “หนึ่งปี เราจะหย่ากัน หม่อมฉันไม่อยากมีพันธะผูกพันกับพระองค์” นอนด้วยกันอะไรก็เกิดขึ้นได้ ลู่รั่วซีไม่คิดว่าสือมู่จะหลงรักนางขึ้นมา คนที่ต้องเจ็บปวดในความสัมพันธ์นี้มีเพียงนางที่มอบใจให้กับเขา ในเมื่อตัดใจแล้วก็ไม่คิดเกี่ยวข้องอีกต่อไป

นึกถึงตรงนี้ ใจเขาก็เย็นยะเยือกขึ้นมา เขียนลงไปไม่กี่คำ ก็ตัดขาดความสัมพันธ์สิบเจ็ดปีระหว่างเขากับหยวนซื่อ หนังสือปลดปล่อยภรรยาที่เรียบง่ายเช่นนี้ เป็นครั้งแรกในราชวงศ์นี้ ที่เนื้อหาของหนังสือปลดปล่อยภรรยาด้านล่างเขียนเพียงว่า สิ้นสุดวาสนาเท่านั้น

กู้อวี่หนิงหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ไม่ไกลนั้น พลางเสยปอยผมข้างหู ยิ้มหวานเจือแววทั้งรำลึกทั้งสะท้อนใจ “เมื่อก่อนฉันกับเฉินซีต้องพลัดพรากกันเพราะเหตุบังเอิญต่าง ๆ พอกลับมา ฉันก็คิดว่าเราไม่มีวันได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว ฉันรู้ว่าคุณรักเขามาก ถ้าไม่ใช่เพราะคุณสละให้ เราส องคนก็คงไม่มีโอกาสได้กลับมาอยู่ด้วยกัน” “เธอคิดผิดแล้ว” ซูย่างเงยหน้าขึ้น “ฉันหย่ากับเขา ไม่ใช่เพราะอยากสละให้พวกเธอ ฉันไม่ได้มีใจกว้างอะไรขนาดนั้น การที่ฉันหย่ากับเขา ก็เพราะฉันไม่อยากรักเขาอีกต่อไปแล้ว และจะไม่มีวันรักเขาอีก”

ส่วนซือจิงที่ยกยิ้มกว้างขวางในแบบที่ไม่เคยเป็นก็เพียงเลิกคิ้วขึ้นสูง ก่อนค้อมศีรษะให้หลี่ชางอย่างเข้าใจทันที “ห้าปี! หลี่ชาง...แค่ห้าปีเท่านั้น คุณหนูของข้าผิดที่ใด? นางแค่มีลูกให้เจ้าช้าไป และรักเจ้ามากจนเกินไป แต่สุดท้ายนางก็ยังคงทำหน้าที่ได้ดี มอบลูกชายให้เจ้า บอกข้ามาคุณ หนูของข้าไม่ดีที่ใด เจ้าคนชั่ว”

สิบปีแห่งความรัก สิบปีแห่งความผูกพัน ต้องพังลงเพียงเพราะเธอไม่อาจตั้งครรภ์ได้ เธอมีลูกไม่ได้ กันตายังจำได้ดีถึงวันที่ตัดสินใจปล่อยมือจากอดีตคนรัก จำได้ถึงแววตาสับสนและลังเลของเขา

เธอจับมือใหญ่ของจี้จิ่นซิว จะเอามาวางที่หน้าอกของตัวเอง. เธอฉุกคิดได้ในวินาทีสุดท้าย หยุดการกระทำและปล่อยมือเขาอย่างรวดเร็ว บ้าไปแล้ว คบกับจี้หานมาห้าปี พวกเขาไม่เคยจูบกันด้วยซ้ำ