Romans & histoires รักร้ายของนายข้างบ้าน

“คุณมาบ้านฉันทำไม” ไปรยาเปิดฉากถามเมื่อเห็นว่าลูกชายเข้าบ้านไปแล้ว “กุ๊บกิ๊บอยู่บ้านหลังนี้หรือ” “นี่เป็นบ้านของฉัน”

ผมยกยิ้มที่มุมปากอย่างขำๆ จะบอกทำไม ในเมื่อคนที่ทำเวอร์จิ้นเธอหาย ก็นั่งอยู่ตรงนี้แล้วไง “ไอ้บ้านั่นน่ะ ใจร้อน ชอบมีเรื่องกับใครเขาไปทั่ว มิรินไม่ชอบเลย แต่ว่า..ก็นายนั่นแหละ ที่ขโมยเวอร์จิ้นมิรินไป มันน่าโมโหที่สุด” มิรินยังเพ้อไม่เลิก เมาแล้วก็รั่วเหมือนกันนะเนี้ย “แ ล้วอยากแก้แค้นไหมล่ะ” ผมกระซิบถาม

นาวารีบเปลี่ยนท่าทีเพียงเพราะพฤกษาจะเลี้ยงเหล้าเท่านั้น [1] รณภพ พระเอกเรื่อง รักร้ายนายข้างบ้าน

“อย่าครางดังสิที่รัก เดี๋ยวทำให้ลูก ๆ ตื่นขึ้นมานะครับ” จากนั้นสองสามีก็สาดบทรักใส่กันอย่างหนักหน่วง....ก่อนที่จะมีมารน้อยร้องเรียกหาแม่ “เอ๊ะ....” เสียงของเจ้าตัวน้อยที่อยู่ห้องข้าง ๆ ส่งเสียงร้อง

เรื่อง”ร้อนรักชายาร้าย” เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นด้วยความอยากให้องค์ชายหลายๆคนได้โลดแล่นบนนิยายของตัวเองบ้าง แต่ครั้นจะมีแต่ชายหนุ่มก็จะกระไรอยู่ จึงใส่หญิงสาวเข้ามาฟาดฟันกันอีกหลายนาง เหล่าชายาและองค์ชายจึงได้ร้อนรักกันแทบทุกบททุกตอน ด้วยเป็นเรื่องแนวสุขนิยม จึง ไม่มีตัวร้ายที่ร้ายมากและไม่มีความซับซ้อนของเรื่องราว เพียงเน้นการใช้ชีวิตที่สุขสบายของคนในราชวงศ์ที่ไร้สาระไปวันวันและมีเพียงความสุขในการเสพสมเป็นความสุขที่ไฝ่หา

ก็เจ้าแม่นิยายรัก แต่กลับถูกนักอ่านสาป บอกว่า บทรักเร่าร้อนน่ะ ทามไมมันเหมือนกันทุกเรื่อง อ่านแล้วเซ็งไม่ได้อารมณ์ ก็จาให้ได้อารมณ์ยางไงละ ในเมื่อตั้งแต่เกิดมายางไม่เคยมีความรักกับใครเลย”

เพื่อนรักอธิบายด้วยท่าทางลังเล ถึงฉันจะไม่เห็นด้วยกับงานที่ลูกปลาเสนอแต่ฟังไว้ก็ไม่เสียหายอะไร “มันจะดีเหรอปลา” “ดีสิแต่ถ้าเกี๊ยวจะทำจริง ๆ น่ะ เกี๊ยวต้องเลือกลูกค้าที่เขาไม่มีลูกไม่มีเมีย ไม่มีครอบครัวนะ แบบลูกค้าโสด ๆ ไรงี้”

[อะไรของมึง น้องมันจะมีผัวก็ปล่อยมันเถอะ คนนี้กูว่าโอเคกว่าคนอื่น ๆ ที่ผ่านมาเลย แค่นี้แหละ กูจะไปอยู่กับแฟน] [ถ้ามึงไม่มาคืนนี้ไม่ต้องเข้าห้อง กูจะเปลี่ยนรหัส] [กูนอนห้องแฟนได้ ละอีกอย่าง กูจะฟ้องแม่ด้วย ที่มึงเปลี่ยนรหัสไม่ให้กูเข้า] ไม่ว่าทางไหนผมก็พ่ายแพ้ไอ้เซ็นโต ะลูกรักของที่บ้านตลอดเลยสินะ

“นี่คือสิ่งที่นายเรียกว่าความรักเหรอ?” “สาเหตุที่นายโมโหจนเป็นบ้าแบบนี้ ไม่ใช่เพราะว่านายรักเสิ่นถังเยว่ นายแค่รับไม่ได้ที่โดนคนอย่างฉันหลอก ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายทำ ไม่ใช่เพราะรักเสิ่นถังเยว่ แต่นายทำเพื่อให้ตัวเองสบายใจ”

คนหนึ่งก็ร้ายอย่างเอาแต่ใจ อีกคนก็ร้ายอย่างไม่ยอมใคร ต่างคนต่างไม่ยอมถอยคนละก้าวเช่นนี้แล้วเมื่อไรจะจับมือดีกันเหมือนพี่น้องคนอื่นๆ ได้กันนะ คนหนึ่งแรงมาก็แรงกลับอย่างไม่ยอมกันจนสุดท้ายก็จบลงด้วยการทะเลาะวิวาท บ่อยครั้งที่ทำให้คุณปู่ของพวกเธอล้มป่วยหากแต่เจ้าสัวธรรมรงค์ไม่