รักษาใจ Novels & Stories

เธอท้องในวันที่เราทั้งสองจบความสัมพันธ์ลับ ๆ ความลับไม่เคยมีในโลก

ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสข้าได้รักเจ้าในอีกครา ขอบคุณฟ้าที่มีเมตตาต่อเราสอง นับจากนี้ขอเพียงเจ้าให้ตัวข้าได้ประคอง ข้ารับรองจักครองรักเพียงเจ้าแต่ผู้เดียว… ลี่เหยาถิงคือดวงใจของเหอหย่งหมิง เจ้าคือ...ดวงใจข้า… ลี่เหยาถิง... *******

คนพูดแก้ตัวน้ำขุ่นๆ นัยน์ตาคู่สวยเกินชายเบือนกลับไปมองกระจกโดยไม่ตั้งใจ แล้วก็ต้องถอนใจอย่างหงุดหงิดอีกครั้ง เมื่อเห็นแก้มข้างซ้ายของเขามีรอยลิปสติกติดอยู่

“ถึงจะช้าไปหน่อยแต่...Happy New Years นะที่รัก...เรามาเริ่มต้นปีใหม่ เริ่มต้นชีวิตคู่ไปด้วยกัน” ลลิสาเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบแตะปลายคางของเขาเบา ๆ แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอจึงหันไปหยิบลูกโป่งทรงหัวใจสีขาวมุกส่งให้ภาวัต “หัวใจของฉันก็ให้คุณเหมือนกันนะ เลิฟยูค่ะ...ที่รัก”

เขาถึงได้ว่าหน้าตาดีมีชัยไปกว่าครึ่ง “มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกไอ้ทรี โรคพวกนี้มันเกิดจากเรื่องฝังใจในอดีต ถ้าเจ้าตัวเขาไม่ยอมเปิดใจให้เราได้รักษา บอกเลยว่าเราแทบรักษาให้หายไม่ได้ อย่างมากก็แค่ทำให้พวกเขาดีขึ้นเท่านั้น” ตระการให้ความเห็นกับการรักษาใจมากกว่ากาย

คำตอบของเธอทำให้อันดาหลุดยิ้มทันที มินตราเห็นแบบนั้นก็รีบพูดต่อ "แต่ฉันจะบ่นให้คุณฟังก่อนสามชั่วโมง แล้วค่อยรักษา" "หึ... เป็นหมอไม่ควรใจดำ" "ก็เพราะคุณชอบทำให้ฉันต้องใจดำ ไม่คิดหรือไงคะว่าคนรอบข้างอาจจะเป็นห่วงคุณบ้าง"

นับตั้งแต่ได้ยินลั่วถิงเซินเรียกชื่อรักแรกออกมาตอนอยู่บนเตียง ซางอิ๋งก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่น แต่ไม่มีแสงไฟเปิดรอในบ้านอีกแล้ว เขาไปดื่มที่คลับจนเมาหัวราน้ำ แต่เธอกลับไม่ได้ออกมารับเขาด้วยความร้อนใจอีกต่อไป กระทั่งตอนที่ลั่วถิงเซินเล่นเกมแพ้ในงานเลี้ยงรุ่น บทลงโทษคือต้องเลือกเพศตรงข้ามมากัดคุกกี้ชิ้นเดียวกัน เขาเลือกจงหว่านอวี๋ ทั้งสองคนกัดไปกัดมาจนริมฝีปากสัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ซางอิ๋งก็ยังคงยิ้มแย้มขณะปรบมือโห่ร้องไปพร้อมทุกคน เมื่อเกมจบลง ลั่วถิงเซินเห็นซางอิ๋งยืนยิ้มปรบมืออยู่ท่ามกลางผู้คน สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปทันที เขาแหวกกลุ่มคนเดินตรงไปหาซางอิ๋ง ก่อนคว้าข้อมือเธอ "ซางอิ๋ง! ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบเล่นเกมแบบนี้มาโดยตลอด เมื่อกี้ก็เลยไม่ได้เลือกเธอ แต่ที

ี่รู้ดีกว่าใคร ฮูหยินของท่าน นางยังอายุน้อย หากไม่รักษาน้ำใจกันไว้ ปล่อยทิ้งไว้นานวัน นางอาจรักษาไม่ได้ ความจริงแท้เป็นเช่นไร ท่านรู้ดีอยู่แก่ใจ ยาใดในโลก รักษาได้เพียงกาย หาได้รักษาหัวใจได้ไม่ ท่านจงกลับไปคิดไตร่ตรองเอาเองเถิด ที่ผ่านมาเหตุอยู่ตรงไหน ไปจบมันที่ นั่น”

หมอสุ่ยยิ้มยิ้มแบบคนผ่านโลกมานาน “โรคใจ…ต้องให้เจ้าตัวรักษาเอง หรือไม่ก็…ให้คนที่เป็นต้นเหตุรักษา”

เธออยากเดินไปดูใกล้ๆ จึงไม่ปฏิเสธ ดังนั้นจึงแทบไม่อยากเชื่อ เพราะนอกจากอักษร ‘เคหาสน์คืนใจ’ ที่มองเห็นไกลๆ แล้ว ยังมีอักษรเล็กๆ ที่แกะสลักกำกับต่อเอาไว้ ‘เคหาสน์ในความทรงจำ นำพาผู้เป็นที่รัก หวนคืนกลับสู่ดวงใจ’ “ทำไมต้องใช้อักษรสลับเล็กใหญ่ละคะ อ่านจากที่ ไกลๆ ยิ่งทำให้ที่นี่รู้สึกเศร้า”