ราชินีผู้ชั่วร้าย Novels & Stories

“นี่เจ้า!” “ข้าคือท่านหญิงสถานะก็ดูจะสูงส่งกว่าเจ้าอยู่นะ ชาวต้าหลี่ไร้มารยาทถึงเพียงนี้เลยหรือ” “คุณหนูฉางท่านกลับไปก่อนเถอะนะขอรับ”

ชื่อจริงของราชินีเอคือเอเลน่า เธอเป็นลูกสาวของผู้ประกอบการอุตสาหกรรมทางทหารทางตอนเหนือของประเทศเหมาสยง เธอมีอำนาจและอิทธิพลมาก จนถูกผู้คนเรียกขานด้วยความเคารพว่า ‘ราชินี’! และเป็นเพราะเหตุนี้เอง บลูเอนแชนเทรสทำสิ่งที่ผิดกฎหมายมากมายเป็นการส่วนตัวได้ โดยที่รัฐบาลเม ืองก็ทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่ง

โจวอวี้หลันที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่งนางทั้งเขินอายทั้งโกรธเคืองไม่น้อย ลั่วจินหยางยื่นมือเข้ามาหวังจะแตะตัวนางแต่ทว่า ผลัวะ! "โอ๊ะ!!! องค์หญิง!" "ขออภัยรองแม่ทัพลั่ว ข้าเป็นโรคมือชักน่ะ หากบุรุษเข้าใกล้มากเกินไป ข้าจะต้องยื่นมือไปตบศีรษะหรือไม่ก็ใบหน้าข องเขา มันห้ามไม่ได้จริง ๆ"

แน่นอนว่ารูปลักษณ์ขององค์ราชานั้นดูราวกับว่าเขาคือเทพเจ้าจากสรวงสวรรค์มากกว่าที่จะเป็นองค์ราชาปีศาจ แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้เชอรีนอ้าปากค้างแบบไม่สามารถหุบริมฝีปากของเธอลงมาได้นั่นคือการได้มองเห็นความสวยงามไร้ผู้เทียบเคียงขององค์ราชินี เธอรู้ว่าเหล่าปีศาจนั้นจะต้องมีรูปล ักษณ์ที่งดงามนั่นคือเรื่องปกติเลยล่ะ แต่ทว่าองค์ราชินีนั้นมีความงดงามในแบบที่ไม่เหมือนกับปีศาจทั่วไป ความงามที่เย้ายวนแต่ทว่าก็น่ารักน่าเอ็นดู รอยยิ้มที่อ่อนโยนนั้นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

บทที่ 3 ความโศกเศร้าครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อเรื่องเศร้าป่าวประกาศไปทั่วใต้แผ่นดินราชฎรจากพากันแต่งชุดสีขาวเพื่อไว้ทุกข์ ความโศกเศร้าเสียใจในครั้งนี้ส่งผลให้ก่อเกิดการประท้วงต่อต้านองค์หญิงหนิงเอ๋อ และกล่าวหาว่านางเป็นองค์หญิงที่มีดวงกาลกิณี ดวงซวยทำให้ใต้หล้า

เขาเว้นวรรคไป ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ราชินีแห่งความมืด... เซรีฟิน่า นางกำลังจะปลุกมังกรดึกดำบรรพ์ขึ้นมา” หัวใจฉันกระตุกวูบ “มังกร...? ดึกดำบรรพ์...”

คำว่า ‘ผัวขา’ คำเรียกขานที่เคยเป็นของเขาเพียงคนเดียว บัดนี้ถูกเธอนำมาใช้เป็นเครื่องมือการตลาดต้อนผู้ชายแปลกหน้าคนใหม่ ๆ ให้มาขึ้นเตียงและร่วมประเคนกามารมณ์ต่อหน้าเลนส์กล้องเพื่อแลกกับเศษเงิน รวิศจ้องมองหน้าจอสมาร์ตโฟนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ร้าวราน และหึง หวง ตัวตนอันบริสุทธิ์ของเด็กสาวที่เคยร้องไห้ฟูมฟายในอ้อมกอดเขา บัดนี้ได้ฟื้นคืนชีพขึนมาในฐานะราชินีแห่งโลกมืดอย่างเต็มตัว เธอไม่ได้กลับไปเป็นเด็กดีตามที่โกหกในจดหมาย แต่เธอกำลังถลำลึกในบ่อโคลนตมที่ใหญ่กว่าเดิม

ดูยืดยาวผิดธรรมชาติไปในเสี้ยววินาทีหนึ่ง “นางคือ… เจ้าหญิงเนธาเรีย...” “ราชินีต้องสาป… พระนางกลับมาแล้ว…!” กลิ่นกำยานในวิหารเปลี่ยนไปในชั่วขณะ จากหอมหวานเป็นกลิ่นเผาไหม้เหมือนเนื้อเน่า ควันสีดำลอยขึ้นจากจุดตะเกียงรอบห้องราววิญญาณร้ายที่ตื่นขึ้น ผนังเริ่มเรืองแสงอัก ขระเก่าแก่ รอยเดิม ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นจารึกของความตาย และบัดนี้กำลังหิวกระหายเลือดสด

ซูฮวาเป็นนางมารผู้นั้น นางกำลังร่ายรำด้วยลีลาเร่าร้อน อาภรณ์สีแดงเพลิงของนางสามารถดึงความร้ายกาจของนางออกมาได้ทั้งหมด นี่ยังไม่รวมถึงดวงตาทอประกายแรงกล้าพร้อมรอยยิ้มร้ายๆ เข้าฟาดฟันใครบางคน

“หึ ทำไมพ่ะย่ะค่ะ การถูกกำหนดให้เป็นราชินีแห่งเลโอนอร์ตั้งแต่กำเนิด ไม่ดีตรงไหน” “...!!!” “ยังไงการได้เป็นราชินีแห่งเลโอนอร์ ก็ทรงเกียรติกว่าการยืนข้างว่าที่นายกรัฐมนตรีของประเทศด้อยการพัฒนาอยู่แล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ได้เป็นเมียหลวงของกษัตริย์ไม่ชอบ แต่อยากเป็นเมียน้อยของผ ู้ชายที่มีคนรักอยู่แล้วแทนหรือพ่ะย่ะค่ะ”