ศศิชา Novels & Stories

แม้เพิ่งจะรู้เพศลูกหลังคลอดแต่แชมเปญก็ได้เตรียมชื่อสำหรับลูกของเธอทั้งผู้หญิงและผู้ชายไว้แล้ว ซึ่งความหมายของทั้งสองชื่อนั้นล้วนเหมือนกันทั้งหมดคือการแสดงถึงความรักที่เธอมีต่อลูกของเธอ เพราะเธอจะรักเด็กคนนี้ให้มากทดแทนกับความรักของพ่อที่ขาดหายไป “ฉันตั ้งชื่อเธอว่าชิชาค่ะ” “ชิชาที่แปลว่าผู้ที่ได้รับความรัก”

นางนึกไม่ออก “ข้ามีนามว่าเซียงเหยา แซ่หลิง ข้าคือนายหญิงแห่งหอหลิงหลง” “คารวะนายหญิงหลิง ท่านจะ...”

"นี่มันชุดเจ้าสาวนะคะ จะเลือกให้สวยได้ยังไง" "ก็อักษรไม่มีเพื่อนที่ไหน จะให้พี่เป็นเพื่อนเจ้าสาว" "ให้สวยนี่นะเป็นเพื่อนเจ้าสาว?" แสนสวยมองลงไปดูท้องของตัวเองซึ่งตอนนี้มันเริ่มจะโผล่พ้นออกมาให้เห็นบ้างแล้ว และชุดที่อักษรสุดาเลือกมาให้มันก็เป็นชุดเจ้าสาวไม่ใช่ชุดเพื่อนเจ ้าสาวสักหน่อย

เจ้าของลิขสิทธ์โดย "พิชา - Phicha” sds You can follow #Phicha on these channels. It's an encouragement for me too. 😊❤ ------------ ณ คอนโดสุดหรู ย่านมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง สาวน้อยร่างบางหน้าตาจิ้มลิ้มสุดแสนจะน่ารัก เดินตรงไปที่ชั้น 19 ด้วยสีหน้าที่กังวลใจ พร้อมกับน้ำตาเจ้ากรรมที่นองหน้า เธอมาที่นี่บ่อยจนนับครั้งไม่ถ้วน เนื่องจากสาเหตุก็เพราะติดต่อ คนรักไม่ได้ และคนที่เธอมาหาตอนนี้ก็คือเพื่อนของเขา...

ไดมอนพยักหน้าไปทางชิชา “ตัวปั่นประจำตระกูล” “ชิชา น้องสาวคนเล็กผู้มีอภิสิทธิ์เหนือกฎหมายของพี่เต!” เธอประกาศเองหน้าตาเฉย “ใช่สิ” เตชินส่ายหน้า “ฮ่า ๆ หรือไม่จริง”

ถ้วยชาถูกวางลงอย่างแรง “ใครเป็นคนรับผิดชอบน้ำชาในกาใบนี้ ออกมา” นางกำนัลผู้หนึ่งก้าวออกมา ตัวสั่นเทา “เหวินซาง” เสียงเรียกดังขึ้น

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

ชายในชุดดำถือโอกาสกวาดตาไป มองขึ้น ๆ ลง ๆ ดูสงสัยเล็กน้อย "น้อง ขอบคุณนะที่ช่วยศิษย์น้องของฉัน" หญิงในชุดแดงก้าวไปข้างหน้าและทำความเคารพต่อลู่เฉิน แล้วพูดว่า "ฉันชื่อเสิ่นเหยา มาจากนิกายปี้เสีย คนนี้คือศิษย์พี่ใหญ่ของฉัน ชื่อเสิ่นชง ขอถามว่าน้องแซ่อะไรเหรอ"

14 เรือนแม่ทัพเหยาชู ร่างสูงกำยำของผู้เป็นเจ้าเรือนกำลังนั่งจิบชาอยู่ที่ศาลาไม่ไกลจากห้องของตัวเองและห้องของสตรีที่พามารักษามากนัก สายตาคมเฉี่ยวทำการกวาดมองไปทั่วบริเวณของเรือน หวังหาผู้ร้ายที่แอบรุกรานเข้ามาในยามวิกาล แต่แท้จริงแล้วกลับกำลังมองหาสตรีที่เจ้าตัวได้นำออก มาจากป่า เพื่อพามารักษาอาการบาดเจ็บเมื่อไม่นานมานี้ต่างหาก ซึ่งนางมีนามว่าชิงหราง นางอ้างว่าตัวของนางเป็นชาวบ้านมนุษย์ธรรมดาที่ออกมาเก็บสมุนไพรไปขายเพื่อประทังชีวิต

ดีกว่าภูวนนท์ “วันนี้พากันไปถึงไหนมาล่ะ ภูวนนท์” คุณหญิงโฉมเฉลาจะเรียกภูวนนท์ชื่อเต็มเสมอ เพราะไม่ต้องการแสงความสนิทสนม แต่ก็ไม่ทำรังเกียจจนไร้มารยาท เพราะอย่างไรเสียตระกูล วชิรชโลธร ก็มีหน้ามีตาในสังคม ถ้าได้เป็นเจ้าเป็นนาย มียศถาบรรดาศักดิ์อีกสักหน่อยเขาคงไม่ รังเกียจที่จะรับเศรษฐีใหม่ ที่ล่องเรือมาอาศัยผืนแผ่นดินไทยจนร่ำรวยมาเป็นลูกเขย