สัตว์ร้าย Novels & Stories

อนย้าย ด้วยความรักที่ยิ่งใหญ่และความมุ่งมั่นที่จะได้พบหลงเหยียนอีกครั้ง หวงจิงอวี๋ใช้ปลายคมมีดแหลมคมกรีดลงบนเนื้อของตน ริมฝีปากท่องตามอักขระในคัมภีร์โบราณที่เขาแอบท่องจำเอาไว้ คำสาปที่เขากำลังใช้เป็นการจองจำวิญญาณของตนเองไว้ เพื่อรอคอยวันที่จะได้พบหลงเหยียน อีกครั้งในห้วงเวลาเดียวกัน

ซีอวิ๋นผวาตามไปพร้อมมือร่ายเวทพลังส่งเข้าใส่ร่างสูงใหญ่ของสัตว์ร้ายที่ยังมองไม่ออกว่าเป็นสิ่งใด โฮก! สัตว์อสูรตัวสูงกว่าซีอวิ๋นหลายเท่าผงะหงายตามแรงกระแทกพร้อมคำรามด้วยความเจ็บระคนฉุนเฉียว ร่างใหญ่มีขนหนาสีดำกลืนไปกับความมืด มองเห็นเพียงดวงตาสีแดงก่ำกับเขี้ยวยา วแหลมคม

เสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ยข้างกกหูเล็ก แต่ทำคนฟังถึงกับเสียวสันหลังวาบ "รีดพิษบ้าอะไรของคุณ ฉันเป็นคนนะไม่ใช่สัตว์มีพิษ" "คุณมันยิ่งกว่าสัตว์มีพิษซะอีก" "ยะ...อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ" เสี่ยวหมี่ร้องห้ามเสียงหลง ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นระส่ำ และเริ่มต่อต้านขึ้นมาอีกครั้งเมื่อมือหนาส อดเข้ามาใต้กระโปรงของเธอ แล้วลูบไล้ไปตามขาเรียวเนียนเบา ๆ จนเธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วท้องน้อย

สัตว์ดุร้ายขนาดใหญ่กระโดดขึ้นลงภายในห้องโถงขณะพุ่งเข้าโจมตีฝูงชนอย่างดุดัน สัตว์ดุร้ายตัวนั้นมีความยาวหลายสิบฟุต ลำตัวของมันมีสีดำและดวงตาของมันก็กลมโต สัตว์ร้ายตัวนี้มีลักษณะคล้ายกับสิงโตที่กำลังเปล่งรังสีความน่าสะพรึงกลัวออกมา ในขณะที่ฟันและกรงเล็บของม ันก็คมกริบราวกับใบมีด ผู้คนนับหมื่นกำลังรายล้อมสัตว์ดุร้ายตัวนั้นเอาไว้ โดยคนส่วนใหญ่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของโดน็อก ดิกสัน

สัตว์ประหลาดแบ่งออกเป็นสัตว์วิเศษและสัตว์ดุร้าย ในดินแดนอื่น ๆ ยังแบ่งออกเป็นสัตว์วิญญาณและสัตว์ปีศาจ แต่ในดินแดนนี้ เพียงแบ่งออกเป็นสัตว์วิเศษและสัตว์ดุร้าย สัตว์วิเศษจะมีนิสัยอ่อนโยน ส่วนสัตว์ดุร้าย ดูจากชื่อ จะทราบเลยว่าสัตว์เหล่านี้ดุร้ายและเชื่องย าก และจะดุร้ายมากกว่า

ไม่รอช้า หลงเซิงชักดาบออกจากฝักและพุ่งเข้าไปในลานต่อสู้เพื่อช่วยเหลือชายหนุ่มคนนั้น ทันทีที่เขาเข้าใกล้สัตว์ร้าย มันก็หันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของมันเปล่งประกายด้วยความโกรธเกรี้ยวและความกระหายเลือด มันคำรามเสียงดังจนพื้นดินสั่นสะเทือน หลงเซิงกระชับดาบในมือของเขา เขารู้ด ีว่านี่ไม่ใช่ศัตรูธรรมดา แต่เป็นสัตว์ร้ายที่ถูกครอบงำด้วยพลังบางอย่างที่ชั่วร้าย มันไม่ใช่เพียงการต่อสู้เพื่อป้องกันตัว แต่เป็นการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด

เด็กหญิงคิดในใจว่าถ้าหากพ่อของเธอนั้นไม่กลัวอะไรก็แสดงว่าพ่อของเธอนั้นก็ต้องลงไปในบ่อจระเข้ได้เพราะเธอจำได้ว่าแม่ของเธอบอกว่าคนทุกคนจะกลัวจระเข้แต่พ่อของเธอไม่กลัวจึงถามคนเป็นพ่อขึ้นว่าถ้าไม่กลัวอะไรก็สามารถที่จะลงบ่อจระเข้ได้ใช่หรือไม่ “เอ่อ...แดดดี๊ขอเว้นจ ระเข้เสือกับสิงโตไว้ละกันค่ะ” โดมินิคถึงกับหน้าชาจากคำถามของลูกสาวของเขานี่ถ้าเธอโตกว่านี้เขาคงคิดว่าเธอกวนประสาทเขาเป็นแน่พร้อมทั้งอธิบายว่าเขานั้นคงจะต้องเว้นพวกสัตว์อันตรายในสวนสัตว์นี้ที่บอกว่าไม่กลัว

ทันทีที่กางเกงผ้ายืดสีดำถูกถลกลงไป เจ้าสัตว์ร้ายก็ดีดตัวออกมาชูคอ ส่ายหัวไปมามองหาเป้าหมาย พิษอันฉ่ำเยิ้มหยดยืดลงบนท่อนขาของเหยื่อสาวราวหิวกระหายมานานปี อเล็กซานเดอร์ไม่รอช้า จับพังพานที่เบ่งพอง กดให้ฝังคมเขี้ยวลงบนหลืบร่างของรมิตา “ไม่... ไม่นะ... โฮ” เสียงกรีดร้องครั้ งสุดท้ายของเธอไม่อาจหยุดยั้งเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้อีกแล้ว

หญิงสาวมองมายังเขา “ไฮ…ดาริ๊งงง..” เสียงแหลมเล็กของแม่นางแบบ เดินมาที่หนุ่มสาวนั้น…หล่อนชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสาวที่คุณอาลัลอุ้ม….คือนางร้ายเบอร์หนึ่งที่กำลังอยู่ในขณะนี้…แหมแม่นี่…ร้าย แรดทั้งในจอแล้วก็นอกเจอเลยเนี้ยะ…เคที่มองริก้า แบบเหยียดๆ …ชิเดี๋ยวคุณอาลัลก็เ บื่อ

เธอก็ทำได้แล้ว! เมื่อกลับมาถึงร้านในตอนเย็น จากที่กำลังไม่สบายใจ เธอต้องไม่สบายใจหนักกว่าเดิม นั่นเพราะมัสยาได้แปลงโฉมเป็นตัวอะไรสักอย่างที่น่าเกลียดมากๆ แต่งหน้าทาปากจนดูเละเทะไปหมด นี่ถ้าหากว่ามารตีไม่แนะนำ เธอก็คงไม่รู้อย่างแน่นอนว่าสัตว์ประหลาดชนิดนี้คืออะไร