หย่าสามีมาเป็นวีรสตรีเคียงสนามรบ Novels & Stories

เยว่เล่อหยิบดาบเปื้อนเลือดที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาถือเอาไว้ มันคงจะเป็นดาบของใครสักคนที่ทำหล่นเอาไว้ เธอกระชากผ้าคลุมหน้าออกพร้อมทั้งเปลี่ยนใบหน้าให้กลับเป็นเยว่เล่อผู้งดงามดังเดิม ผมยาวสลวยนั่นถูกรวบขึ้นมาพร้อมกับชายกระโปรงยาวรุ่มร่ามที่ฉีกขาดออกไป ในเมื่อเขาเลือกทางน ั้นและเธอก็รักเขา การนั่งร้องไห้อย่างโง่งมเช่นนั้นย่อมไม่ถูกต้อง สามีเป็นแม่ทัพเช่นนั้นเธอก็จะร่วมเดินไปยังสนามรบเพื่อยืนเคียงข้างเขา เพื่อปกป้องในทุกอันตรายที่จะมาหาสามีของเธอ..

แม่ม่ายหลีเจียที่กลับมารอคู่ขาที่บ้านของเธอเอง วันนี้เธอรู้สึกอยากเสียจริง ยิ่งมองหุ่นล่ำๆ ก็ยิ่งทำให้เธออยากมาก เธอเป็นหญิงสาวที่ผ่านการแต่งงานมาก่อนแล้ว แต่สามีของเธอเป็นทหารและได้ตายลงในสงคราม ทำให้เธอต้องเป็นม่าย ครอบครัวของสามีก็ขับไล่เธอออกมา เธอจึงมา

หลังจากทานอาหารเสร็จ สามีก็เตรียมตัวไปทำงานตามปกติ ไม่ได้มีการบอกกล่าวมีร่ำลาอะไรกับภรรยาเหมือนคู่รักทั่วไป พลอยไพลินที่เคยชินแล้วก็ได้แต่มองตามรถออกไปพร้อมรอยยิ้ม เธออยากอยู่ทำหน้าที่นี้ไปนานๆ อย่าอยู่เคียงข้างสามีแบบนี้แม้จะไร้ค่าในสายตาของเขาก็ตาม เมื่อพี่อัศวินออกไ

ญาติพี่น้องของคนในกองทัพที่ไม่มีที่ไป บางคนบาดเจ็บพิการไม่มีญาติพี่น้อง ท่านแม่ทัพก็ให้อยู่ในจวน ทำงานเล็กๆ น้อยๆ มีหญิงหม้ายที่สามีตายในสนามรบและไม่มีที่ไปก็มาอยู่ช่วยงานในจวน หากบางคนอยากออกไปตั้งตัว ท่านแม่ทัพก็ให้พ่อบ้านจัดการดูแลต่อไป แม้เขาไม่เห็นนางเป็นภรรยา แต่สำหรับนาง เขาคือสามีสุดประเสริฐ นับว่าเป็นวาสนาของนางนัก หญิงสาวตั้งใจจะทำหน้าภรรยาที่ดีชดเชยที่ตระกูลจ้าวส่งลูกอนุต่ำต้อยเช่นนางมาเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพใหญ่ แทนที่จะเป็นบุตรสาวภรรยาเอกผู้เลอโฉมผู้นั้น

แม่ของเยว่ลี่เคยเป็นภรรยารองของพ่อเธอ เป็นผู้หญิงที่พรากความสุขและศักดิ์ศรีของแม่เธอไปทั้งชีวิต และวันนี้ลูกของหญิงคนนั้นกลับมาแย่งสามีเธออีกครั้ง ห้าปีก่อนเยว่ลี่เป็นแม่ม่ายสงคราม สามีเสียชีวิตในสนามรบ จ้วงไป่ชิงสงสารรับเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยฐานะน้องสาวภรร

็นทหารมากมาย เมื่อได้แต่งเข้ามาเป็นฮูหยินแม่ทัพแดนตะวันตกที่จะย้ายมาประจำการที่แดนเหนือตามราชโองการ ความสดใสเริ่มจางหายไปเมื่อเวลาผ่านไป นางกลับนิ่งเงียบไม่ได้สดใสเช่นเดิม เขาที่เป็นสามีไม่ได้ใส่ใจภรรยาในนามสักเท่าไหร่ ชีวิตอยู่แต่ในสนามรบเขาให้เกียรติภรรยาเฉกเช่นสหายผ ู้หนึ่งมีความเคารพให้กันแต่ไม่ใช่ฐานะสามีภรรยาอย่างที่ควรจะเป็น เขาในตอนนั้นเคยชินกับการที่มีนางอยู่ใกล้ๆเขาไม่ได้รักใคร่นางแบบสเน่ห์หา

เมื่อเว่ยฉีฝึกฝนเชิงยุทธ์จนเก่งกาจ สร้างผลงานการรบ มีความดีความชอบมากมาย กระทั่งได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ จึงมาประจำการที่ค่ายทหารหน้าด่านแห่งนี้ โดยมีปณิธานมั่นคงว่าจะไม่แต่งงาน ขอตายในสนามรบเพื่อต้าถัง เขายังไม่ลืมกลับไปแก้แค้นที่บ้านบิดา ยัดข้อหาเล็กน้อยอย่างสาแ ก่ใจ จนอีกฝ่ายย่อยยับถูกลูกเมียทิ้งไปอย่างน่าสมเพช

เว่ยฉือเซียวผละออกมามองหน้านาง ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยน้ำตาที่หางตานางเบาๆ "อย่าร้องไห้ ภรรยาแม่ทัพต้องเข้มแข็ง" "ข้าไม่ใช่ภรรยาแม่ทัพผู้เก่งกาจ ข้าเป็นแค่ปลาเค็ม..." นางสะอื้น "ข้ากลัว สนามรบมีแต่ดาบและธนู ท่านจะ..."

“ในตอนนั้น ข้าเป็นเพียงสตรีตัวคนเดียวที่สามีตายในสนามรบ บุตรชายคนเดียวก็บาดเจ็บสาหัส ต้องรับมือกับการจู่โจมรอบด้าน หลังจากหลีเหว่ยหายจากอาการบาดเจ็บและกลับไปสู้ศึกเพื่อกอบกู้ชื่อเสียง ข้าก็ต้องเข้าวังเพื่อเป็นตัวประกัน ในตอนนั้นเองทำให้ข้าถูกคนวางยาพิษ และทำให้หลิวเหว่ย

มือซึ่งเคยฆ่าคนได้โดยง่าย ในยามที่ประคองร่างไร้ลมหายใจกลับอ่อนโยนจนน่าใจหาย ชายผู้ที่ยืนอยู่แถวหน้าในการต่อสู้ทุกครั้ง ตอนนี้มองดูคล้ายมิเป็นเช่นนั้น เขาแตกสลายเพียงเพราะสตรีผู้หนึ่งสิ้นใจในอ้อมกอด ทั้งที่สามารถช่วยเหลือผู้คนได้มากมาย ต่อสู้กับข้าศึกที่รุกรานแคว้น มานักต่อนัก แต่เจ้าของหัวใจกลับไม่สามารถรักษาเอาไว้ได้ มาตอนนี้ ท่านแม่ทัพผู้องอาจสิ้นแล้ว เหลือเพียงสามีที่สูญเสียภรรยาผู้เป็นที่รักไป