หวนคืนก่อนวิวาห์ ข้าไม่ขอเป็นภรรยาท่านอีก Mga Nobela at Kwento

ท่านแล้วไปเรียกแต่งภรรยาคนที่ท่านรัก แต่งงานให้ท่านเองดีกว่ากระมัง ไม่ต้องกังวลว่าข้าจะตามหึงหวงตบตีคนรักของท่านอีกต่อไปข้าไม่ต้องการเศษความรักจากใคร เพราะข้าเป็นคนหวงของมากไม่ชอบสามีร่วมกับใคร หวังว่าท่านจะกลับไปนอนคิดว่าสิ่งที่ข้าต้องการท่านทำได้หรือไม่" นางตอบกับไปทันทีเช่นเดีย วกัน

“นี่เจ้า!” “ข้ายังยืนยันคำเดิมเจ้าค่ะ ข้าจะไม่แต่งงานกับคุณชายหลิน เพราะข้าหมดรักเขาแล้ว” ขัดขึ้นก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจาทิ่มแทงแสลงหูไปมากกว่านี้

ลากลับไปก่อนหน้านี้หน่อยได้ไหม ? ฉันอยากเริ่มต้นจากความรักก่อน ไม่ใช่แต่งงานก่อนแล้วค่อยมารักกันทีหลัง ฉันอยากกลับไปตอนอายุ 16แล้วค่อย ๆ มีความรักกับหานเหวินหง ตอนนี้มันเร็วเกินไป ยังไม่ทันได้มีประสบการณ์รักครั้งแรกเลย ก็ต้องมาใช้ชีวิตแบบสามีภรรยาแล้ว” เสียงของระบบตอ บกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

“ข้าต้องการดูแลพริกให้อยู่ดีกินดีกว่านี้ ไม่ใช่ให้นางมานอนในกระท่อมหลังเล็กแบบนี้ อีกอย่างหากอนาคตเจ้าอยากแต่งงานมีครอบครัวใหม่ ข้าไม่อยากให้นางอยู่กับพ่อเลี้ยง” “ข้าไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่ และนางก็ไม่ใช่ลูกของท่านด้วย ท่านกลับไปซะเถอะ” “ข้าไม่เชื่อ”

“ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งต้าเฟิง แน่นอนว่าย่อมอยากมีสิทธิ์ที่จะเลือกภรรยาที่เหมาะสมด้วยตัวเอง เรื่องนี้ข้าเข้าใจดีและไม่เคยโทษท่านเจ้าค่ะ ที่จริงหากการแต่งงานนี้ไม่พึงใจ เมื่อกลับไปแล้วข้ายินดีที่จะหย่าเพื่อคืนอิสระให้ท่าน” “เจ้าคิดจะทำอะไร ข้าพูดเพียงว่าก่อนหน้านั้น มิได้ หมายถึงตอนนี้” “แต่ท่านเองก็มีสตรีในใจอยู่แล้ว การทำเช่นนี้มันทรมานใจมิใช่หรือ”

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉินเซี่ยหรงจึงเอ่ยออกมา ฉินเซี่ยหรูในร่างโจวเจินเจินฉีกยิ้มน้อยๆ พลางพยักหน้าขึ้นลงอย่างเห็นด้วย “แต่ลูกขอให้พวกนางมาอยู่กับลูกสักปีสองปีก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ ลูกอยากจะให้พวกนางได้ตัดสินใจเลือกคู่ครองเอง" เพราะมิอยากให้บ่าวที่ซื่อสัตย์ทั้งสองขอ งนางในอดีตต้องพบพานกับความทุกข์ใจเช่นเดียวกับนาง นางจึงอยากจะให้พวกนางได้มีความรักก่อนที่จะแต่งออกเรือนไป

เขายังจะมาทำไมอีก? "เฉินจิ้น กลับไปเถอะ ตอนนี้นายแต่งงานแล้ว นายมีภรรยาแล้ว ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายที่แต่งงานแล้ว นี่คือขีดจำกัดของฉัน" "ฮวนเอ่อร์ เรื่องแต่งงานนั้นมันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด"

“ฮิ ฮิ ข้าดีใจสิ ขอบใจเจ้ามากที่ไม่บังคับข้า เช่นนั้นข้ายังคงแต่งงานกับเจ้าก็ได้” “เฮ้อ เจ้านี่นะ ทีหลังอย่าพูดว่าจะไม่แต่งให้ข้าอีกนะ ข้าไม่อยากเหนื่อยตามหาเจ้าไปทั่วแคว้นหากเจ้าคิดที่จะหนีข้าไป”

กลับไปได้ก็ดี “ก็แม่กูนะสิ อยากให้กูแต่งงานกับคนที่แม่หามาให้เเต่กูไม่อยากแต่งก่อนนิวะ อีกอย่างกูยังไม่รู้เลยว่าคนที่แม่ให้กูแต่งงานเป็นใคร”

“ข้าจะไปที่ใดท่านเกี่ยวอันใดด้วย นี่ท่านโหวน้อยข้าขอเตือนท่านอีกครั้ง ข้ากำลังจะหมั้นหมายแล้วคงไม่เหมาะที่ท่านจะมาพบปะข้าเช่นนี้” “ตราบใดที่เจ้ายังไม่เข้าพิธีแต่งงานข้าก็ยังมีสิทธิ์ ข้าไม่สนหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็นท่านโหวแม่ทัพ หรือท่านอ๋อง”