روايات وقصص ضمن อิจฉา

ล้วทำไมฉันจะต้องอิจฉาคนที่ฉันเพิ่งเคยพบ แล้วนับประสาอะไรกับใส่ร้ายด้วยล่ะคะ?” ทันใดนั้น สีหน้าของเฮลีย์ก็ดูบิดเบี้ยวน่าเกลียดขึ้นมา เธอส่งเสียงร้องอย่างเย็นชาและกอดอกตัวเอง เธอมองดูลูน่าอย่างวางตัว “แค่การพบหน้าฉันเพียงสั้น ๆ ก็พอจะทำให้คุณอิจฉาฉันไปได้ตลอดชีวิตแล้วค ่ะ! ถ้าไม่ใช่เพราะความอิจฉาแล้วทำไมคุณถึงอยากใส่ร้ายฉันล่ะ?”

เฉินฉวนพูดอย่างสงสัย "ฮึ่ม! ที่ตัวเองไม่มีความสามารถก็ช่างเถอะ กลับชอบอิจฉาคนอื่น น่าขยะแขยงจริง ๆ" เย่เหลยกอดอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ เธอเกลียดผู้ชายใจแคบแบบนี้ที่สุดเลย

อินทัชถอนหายใจออกมายืดยาว “ครับ พี่นิสัยไม่ดีเลยใช่ไหมที่อิจฉาลูก และน้อยใจเพราะลิษาสนใจลูกมากกว่า” “ไม่เลยค่ะ ลิษาเองซะอีกที่ไม่รู้อะไรเลย พี่อินทำงานนอกบ้านทั้งวัน กลับมาเล่นกับลูกจนเหนื่อยแต่ก็ยังมีเวลาให้ลิษาเสมอ เป็นลิษาเองที่ไม่ได้ใส่ใจพี่อินเท่าไหร่” “ไม่เป็นไรครับ อย่าคิดมากเลยนะ”

อัจฉราเงยหน้าขึ้นมามองภาพนั้น แค่นยิ้มในใจ แต่กลับรู้สึกขมขื่นอย่างถึงที่สุด มือใหญ่กุมมือภรรยาเอาไว้พร้อมกับบีบเบา ๆ เป็นเชิงเตือนสติและปลอบใจในคราวเดียวกัน มันทำให้เธอรู้สึกตาร้อนอย่างไม่มีปฏิเสธตัวเองเลย ยอมรับว่าอิจฉาที่อีกฝ่ายไปได้ดีกว่า ทั้งครอบครัว ความ รัก ฐานะ ทุกอย่างมันเคยเป็นสิ่งที่อัจฉราฝันหามาตลอด ในฐานะคนที่เคยเป็นหนึ่ง แม้แต่กระทั่งกับน้องสาวก็ต้องอยู่เหนือกว่า มันไม่ใช่แค่ความอิจฉา แต่เป็นความรู้สึกเหมือนกับความภูมิใจถูกย่ำยีมากกว่า เจ็บกว่านั้นคือ... เพราะทำตัวเอง

ฉันกลั้นยิ้มไม่อยู่ "เธอเกลียดฉันมากเลยใช่ไหม?" ฉันไม่ได้ถามเพราะอยากจะยั่วยุหรือพูดประชด ฉันแค่สงสัยจริง ๆ เอวาหยุดหัวเราะและสีหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นจริงจัง "ฉันไม่ได้เกลียดเธอจริง ๆ หรอกเอมม่า ฉันแค่อิจฉาเธอ มันต่างกันนะ เธอมีทุกอย่างที่ฉันอยากมี ความรักจากโรแวน ความรักจากครอบครัวของเขาและของเธอ ในขณะที่ฉันได้รับแค่ความเกลียดชังและความไม่แยแส ฉันไม่มีใครเลยจนกระทั่งโนอาเกิดมา"

"หนูไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณ ไม่จำเป็นต้องอิจฉาเวลาที่คุณสนใจใคร" "คำพูดของเธอมันย้อนแย้งจังเลยนะ ปากบอกว่าไม่ได้รู้สึก แต่สีหน้าท่าทางบ่งบอกว่าอิจฉาคนที่อยู่สายของฉันสุดๆ"

คนเรามันจะรักคนสามคนพร้อมกันได้ไง ฉันพยายามหาข้อมูลเรื่องนี้ แต่เมื่อเสิร์ชหาในกูเกิลก็เจอแต่โรคเรียกร้องความสนใจ มันเป็นโรคทางจิตชนิดหนึ่ง คนพวกนี้จะขี้อิจฉา เกลียดความสำเร็จของคนอื่น อยากให้คนอื่นรักและสนใจตัวเองคนเดียว รวมถึงหวาดระแวงว่าจะไม่มีคนมารัก จนอาจทำร้ายค นอื่นที่เกี่ยวข้อง เพื่อความมั่นใจของตนเอง

อินทัชถอนหายใจออกมายืดยาว “ครับ พี่นิสัยไม่ดีเลยใช่ไหมที่อิจฉาลูก และน้อยใจเพราะลิษาสนใจลูกมากกว่า” “ไม่เลยค่ะ ลิษาเองซะอีกที่ไม่รู้อะไรเลย พี่อินทำงานนอกบ้านทั้งวัน กลับมาเล่นกับลูกจนเหนื่อยแต่ก็ยังมีเวลาให้ลิษาเสมอ เป็นลิษาเองที่ไม่ได้ใส่ใจพี่อินเท่าไหร่” “ไม่เป็นไรครับ อย่าคิดมากเลยนะ”

ความอิจฉาเป็นความรู้สึกที่น่ากลัว มันทำให้เขาสูญเสียการควบคุม จนทำเรื่องไร้เหตุผลออกมา ก็เหมือนกับที่เขาตั้งใจประมูลภาพสีน้ำมันภาพนั้นนั่นแหละ มันเป็นการกระทำที่แปลกประหลาดในสายตาเฟิงเยี่ยน

อยากอยู่ใกล้ๆ พอๆ กับอยากผลักไสให้ออกห่าง รังเกียจ พอๆ กับหวงแหนยามเห็นผู้ชายอื่นเข้าใกล้ สงสาร พอๆ กับอยากทำให้เจ็บเท่ากับที่เขาเคยเจ็บ เป็นห่วงแทบคลั่ง ตอนที่เธอหายไป โดยติดต่อไม่ได้ บ่อยครั้งที่ความรู้สึกสองฝ่ายมันต่อต้านและขัดแย้งกันเอง จึงทำให้คนที่แบกรับอย่า งเขาต้องระเบิดมันออกมาแบบนี้