อ๋องพิการคลั่งรัก ชายาแพทย์จอมพยศ นิยาย & เรื่องราว

โอฬารเองก็ไม่สามารถอดทนไหวเช่นกัน หากไม่ได้เสียบตอนนี้คาดว่าน่าจะอกแตกตายเป็นแน่ เขาแทรกลำตัวเข้ามาระหว่างขาเรียวยาวของเธอ แล้วก็บดเบียดแท่งแก่นกายลำใหญ่ขยี้ตรงเม็ดให้เธอเสียว “อื้อ...อ่าห์...คุณโอ...ฟ้า...เสียว...อย่าขยี้” ปลายฟ้าครางด้วยเสียงสะท้านหวานหู มันยิ่งเร่งให้เขาท ำมากขึ้นไปอีก

พีรญาครางเสียงหวาน เขาทำให้เธอเสียวจนไม่อาจห้ามความต้องการได้ ชายหนุ่มดันปลายบานเข้าไปทีละนิด ความอ่อนนุ่มของร่องรักโอบรัดอย่างแรงแต่คุณหมอหนุ่มก็ดันท่อนเอ็นเข้าไปได้จนสุดทาง “อื้อ....พรีมคุณทำผมคลั่งแล้วนะ ตอดแรงอะไรแบบนี้”

ร่างเล็กที่โยกคลอนไร้สติราวกับไร้ชีวิต แต่ปรเมศวร์ยังคงกระหน่ำความโหยหาเพื่อดับกระหาย เขาซุกใบหน้าเข้าหาอกอวบ ขบกัดเนื้อนุ่มหยุ่นตามอารมณ์รักที่ยังค้างคา “อืม!... พลอยจ๋า พี่รักพลอยนะ” สรรพนามที่แสนคุ้นเคยหลุดออกมาจากปากเขาพร้อมเสียงครางดั่งราชสีห์ที่กำลังขย้ำเหยื่อ เ ขาโถมกายเข้าหาครั้งสุดท้ายด้วยสุดกำลังชาย กล้ามเนื้อแกร่งเกร็งเขม็งจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ท่ามกลางหยาดเหงื่อที่ผุดพราย น้ำกามขาวข้นพุ่งสู่กายสาวที่ยอมเปิดรับทุกหยดหยาดอย่างไม่ต่อต้าน

ป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน “อ๊าา!” ซันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดระคนเสียวซ่าน ร่างกายยังคงแอ่นรับแรงกระแทกที่หนักหน่วงและถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ สติของเขาเลือนรางเต็มที โลกทั้งใบเหลือเพียงแค่สัมผัสเร่าร้อนที่ถูกอีกฝ่ายปรนเปรอให้และกลิ่นหอมหวานของควันไม้ที่เป็นเอกลักษณ์เ� �พาะของคนคนนี้ ความรู้สึกอัปยศของการเป็นอัลฟ่าที่ถูกกระทำได้เลือนหายไปแล้ว เหลือเพียงความต้องการทางร่างกายที่เรียกร้องหาการเติมเต็มจากอีนิกม่าผู้คลุ้มคลั่งตรงหน้า

"พี่วายุ พี่จ้องไม่เป็นอะไรนะคะ พี่ห้ามหลับนะ มองหน้าเอิงไว้สิ ฮือ ฮือ.. มองหน้าหนูคะมองหมาตรงนี้ " เขาาพยายามลืมตา เเต่ด้วยความเจ็บปวด มันลืมเเทบไม่ไหวจริงๆ หนังตาคมมันจะปิดลงเต็มทีเเล้ว "เอิง ..เอย .. พี่รักเรานะครับ "

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นหมอเทวดานี่นะ คนเป็นหมอไม่ใช่ควรรักษาคนเจ็บหรือ?"

“พระชายา ท่านไม่ต้องหลอกข้าน้อย ข้าน้อยรู้ว่าที่ทรงรักท่านอ๋องมาก ไม่ว่าสิ่งใดล้วนเต็มใจทำเพื่อเขา ยามนี้ข่าวลือเริ่มแพร่กันไปแล้ว ล้วนกล่าวว่า ตัวท่านเพื่อช่วยท่านอ๋องแล้วไม่สนใจว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด ไร้ซึ่งการตัดพ้อต่อว่า เพียงต้องการแย่งชิงความโปรดปราน ให้ได้รับความสนใจจากท่า นอ๋องเท่านั้น” “เมื่อก่อน บ่าวไม่รู้ว่าท่านเป็นวิชาแพทย์ คิดว่าท่านแอบศึกษาวิชาแพทย์อย่างลับๆคงต้องลำบากไม่น้อย ยามนี้เพื่อช่วยท่านอ๋องสร้างความสัมพันธ์กับจวนอุปราช ท่านถูกทุบตีด่าทอก็ไม่ลังเล ทว่าสิ่งนี้คุ้มค่าแล้วหรือเพคะ?”

ตำหนักท่านอ๋อง ท่านอ๋องอุ้มพระชายาที่ตัวเปื้อนเลือดเข้ามา หมัวมัวและสาวใช้ต่างตกใจกันจนทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นพระชายาในสภาพเช่นนี้ "รีบตามหมอหลวงมาเร็ว ๆ เข้า!!" “พะ เพคะท่านอ๋อง แย่แล้วเร็ว ๆ เข้ารีบให้คนไปตามท่านหมอ เจ้าน่ะ รีบไปเตรียมน้ำอุ่นและผ้ามา จินฝู!! เร็วเข้าเจ้า รีบไปเตรียมชุดมาเปลี่ยนให้พระชายาเร็ว”

"กูเห็นนั่งเหม่อตั้งแต่เช้าแล้วนะ ยังไม่เห็นหยิบปากกามาเขียนหนังสือซักตัวเลย นี่ผู้จัดการก็รอเอกสารมาครึ่งชั่วโมงละ" "เดาอะไรยากวะ เนี่ย..มันอาการคลั่งรักโว้ย" "คลั่งรักเมียเหรอวะ?" "เออดิ มึงเคยเห็นนาย คลั่งรักใครแบบนี้ไหมล่ะ"

" อ่าสสส์ แน่นมาก.....ขมิบแรง.....โคตรเสียวเลยที่รัก " ท่อนเอ็นใหญ่ขยับเข้าออกอย่างหนักหน่วงตั้งแต่ครั้งแรงที่เข้าไปจนเกิดเสียงฉ่ำแฉะลามกไปทั่วห้องคนใต้ร่างสั่นสะท้านเมื่อโดนส่วนหัวกระแทกเข้าจุดเดิมซ้ำๆ อารมณ์ของทั้งคู่เตลิดไปไกล ชายหนุ่มพลิกตัวลงให้คนตัวเล็กขึ้นคร่อม คุมเกมแทน " จัดมาเลยที่รัก "