ฮาเร็ม นิยาย & เรื่องราว

เช้านี้เจ้าของเสียงแต่งกายเรียบร้อย สีหน้าท่าทางไม่มีเค้าเมามาย เดินเข้ามายืนประชิดตัวหญิงสาว ทีท่าแสดงความเป็นเจ้าของ “พี่ณุ พระรูปนี้คือพระจามิลจากวัดกัมโป” ธีราผายมือมาทางจามิลเป็นเชิงแนะนำ

หากจะต่างก็คงมีเพียงบรรยากาศที่ไม่เหมือนกัน ในฝันมันมืดมาก วังเวงมาก ทว่าตอนนี้ท้องฟ้ากำลังจะสว่าง มีแสงสีเหลืองทองตรงขอบฟ้าให้พอเห็นอยู่รำไร และตรงหน้าหอพักเห็นป้อมยามที่มีผู้ชายแก่ๆคนหนึ่งอยู่ในชุดรักษาความปลอดภัยเก่าๆราวกับหลงยุคมาจากสมัยพระเจ้าเหา อีกอย่างชื่อ สถานที่ก็ต่างกัน ในฝันมันเป็นชื่อคฤหาสน์อรุณ.. "อรุณอะไรแล้ววะ ..ช่างแม่ง!" ในเมื่อจำไม่ได้ก็ไม่คิดใส่ใจ

พัดสะบัดล้อลม วิวแสงสีด้านนอกดูสวยงามจับใจ เอมี่เดินตรงไปที่สระว่ายน้ำหลังอาบน้ำเสร็จ แต่ยังไม่ถึงประตูกลับมีมือใหญ่กระชากผ้าขนหนูให้หลุดจากการห่อหุ้มหุ่นสวย ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดถูกปากใหญ่กดจูบลงผิวกายของเธอแรงๆ จากด้านหลัง เขาดันเธอไปที่บานกระจกใหญ่จนหน้าอกคับ ดีอัดเบียดเสียดกับกระจกบานใหญ่ ถ้ามีตึกสูงอยู่ใกล้ ๆ คงจะเห็นจุกชูชันที่เบียดอยู่กับกระจกบานใหญ่ของห้อง

ลู่เหมยหงเหยียดยิ้มหยัน เอ่ยวาจาเสียงกร้าวเต็มไปด้วยความเคียดแค้น จนสาวใช้ข้างกายได้แต่หนาววูบในอก “ข้าไม่กลัวแล้วเสี่ยวเถา หากมันจะพินาศก็ต้องพินาศด้วยกัน!” ในหอธารวสันต์อันเรืองชื่อ เรือนพักพิเศษแยกทางด้านหลังตึก เป็นที่อยู่ส่วนตัวของเจ้าหอ ทุกคนต่างรู้ดีว่านั่นคือเขตหวงห้า ม จึงไม่มีใครใจกล้าเสนอหน้าเข้าไปรบกวน ห้องนอนในเรือนถูกตกแต่งอย่างหรูหรา มีกลิ่นอายความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ตามแบบผู้เป็นเจ้าของ ทว่ายามนี้กลับมีผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาพักด้วย

ตอนที่59. ผู้หญิงของจอมมาร /1 “ฮัลโหล...” “ฮัลโหล ผมเองครับสิตา”

“บ้านของคุณอย่างนั้นหรือคะ?” หญิงสาวพยายามถามแต่เธอก็ไม่ได้รับคำตอบกลับมานอกจากท่าทีราวกับเจ้านายของเขา เดือนลดากระวนกระวายใจ เขาเรียกที่อยู่นั่นว่า ฮาเร็ม อาจเป็นคอนโดส่วนตัวในลาสเวกัสนี่และมีผู้หญิงในคอลเล็คชั่นของเขาหลายคนรวมตัวอยู่ด้วยกัน ผลัดเปลี่ยนกันให้ความสุข แก่ เจ้านาย

ฉันหันไปตามเสียงก็พบเจอกับเบรเดนที่กำลังเดินเปลือยกายเข้ามา นี่คือฉากแรกที่แสนสดใสในเกมฮาเร็มแห่งนี้ ฉากเปิดตัวที่ไม่มีวันลืมลงเพราะนี่คือฉากที่เจเนวีจะต้องร่วมหลับนอนกับองครักษ์ประจำตัวของเธอ. อย่ามองกันด้วยสายตาเช่นนั้นเบรเดน ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะทนไหว หากมีผู ้ชายสุดแซ่บกำลังเดินเปลือยล่อนจ้อนมาหาฉันหรอกนะ..

ฮั่วลี่หลัน! ต้องโทษตัวนางเองที่ไม่อาจจำคนงานทั้งหมดกว่าห้าร้อยชีวิตได้ พยายามแล้วแต่ก็จำได้ไม่หมดทุกคน ดังนั้นตอนที่ล้มลงกับพื้น มองเห็นรองเท้าหุ้มแข็งที่มีรอยปักอักษร ‘เป่ย’ นางจึงตระหนักว่านี่เป็นคนของสำนักคุมภัยเป่ยหัว ไม่ใช่คนงานที่ทำงานยังท่าเรือตระกูลหวัง

“เสี่ยฮาร์นขา~” สายตาใสซื่อเอ่ยชื่อเขาขณะที่กำลังโดนเขากระแทก เล่นเอาความอยากในกายพุ่งขึ้นจำปอกพร้อมจะแตกใส่เธอทุกเมื่อ แคปชั่น : บอกชื่อไว้ เธอจะได้ครางถูก

ชีวิตก็แบบนี้เเหละ อยากมีฮาเร็มเป็นของตัวเอง เมียตัวเล็กกับเมียตัวโตปรนนิบัติพัดวีดุจดั่งเจ้าชายอาหรับ อิ อิ อิ