เข้าใจผิด

"มึงคิดว่ากูมีอะไรกับยัยนี่...มึงคิดได้ไงไอ้ต่อ" "ก็ใครจะไปรู้วะเห็นนั่งรถมาเรียนกับมึงทุกวัน นึกว่าเป็นเด็กมึง" "ยัยนี่เป็นแค่เด็กรับใช้" "เด็กรับใช้??? " "เออก็แค่เด็กที่ย่ากูรับมาเลี้ยงเพราะสงสาร แต่ไม่เจียมตัวอยากเรียนสูงๆย่ากูเลยสงสารส่งให้มาเรียนที่นี่" เขามองหน้าใบตองด้วยสายตาเกลียดชัง เขาทั้งเกลียดทั้งขยะแขยงที่ต้องนั่งรถมาเรียนกับยัยนี่ทุกวันแต่เขาทำอะไรไม่ได้เพราะเป็นคำสั่งของย่า

ภายใต้ท่าทีสุขุมนุ่มลึกของเขา กลับซ่อนเสน่หาเร่าร้อนอันน่าหลงใหล ราวเชิญชวนให้เธอกระโจนเข้าหาอยู่ตลอดเวลา “พี่ไม่ได้คิดอะไร ทำไมต้องหวั่นไหว” “ไม่หวั่นไหวจริงเหรอคะ” เธอจงใจขยับเข้าไปเบียดเขาอีกหน่อยทั้งตัว ขณะหัวใจเต้นระรัวขึ้นกับความใจกล้าของตัวเอง “งั้นจูบรันได้ไหมคะ”

คู่ปรับในวัยเด็กต้องโคจรมาใช้ชีวิตในบ้านหลังเดียวกันตามสัญญาหมั้นหมายของพ่อแม่ ต่างฝ่ายต่างมีอคติต่อกันจนไม่อยากมองหน้ากัน พยายามทำทุกอย่างเพื่อถอนหมั้น แต่ดูเหมือนยิ่งพยายามหนียิ่งมีแรงดึงดูดให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้น

เพราะถูกทรยสหักหลังจากเพื่อนและแฟน เธอจึงรับงานเป็นเด็กนั่งดริงก์ ทำให้เธอได้พบกันเขา ชายผู้มอบสัมผัสแห่งปรารถนาให้อย่างเร่าร้อน ก่อนเขาจะกลายเป็นผู้กุมชะตาชีวิตเธอในฐานะนางบำเรอชั่วคราว ************** มือใหญ่ลูบไล้ตามช่วงเอวคอด แล้วสอดเข้าไปในซับในลูกไม้สีดำ นิ้วเรียวตวัดหยอกเย้ากับเกสร ร่างบางกระตุกสั่นสะท้าน “อ๊ะ อ๊ะ อ๊า อ๊า!” เสียงหวานครางไม่หยุด แอ่นสะโพกไปตามแรงนิ้วมือ “เธอยังสวยไม่เปลี่ยนเลยญรินดา แบบนี้ฉันถึงปล่อยเธอไปไม่ได้” เสียงทุ้มแหบพร่าบอกคนตัวเล็ก แล้วก้มลงดูดชิมยอดบัวอีกครั้ง กระโปรงตัวสวยถูกปลดออกจากเรือนร่าง ชายหนุ่มทรุดลงมองดูเนินเนื้ออวบอิ่มน่าลิ่มลอง ปลายลิ้นแตะลงบนเกสรผ่านเนื้อผ้าบางๆ ซึ่งกั้นอยู่ “ยะ...อย่านะ” คนสวยร้องห้าม แต่ไม่ทันได้พูดต่อ เมื่อนิ้วร้ายแหวกซับในออกเผยให้เห็นเนินเนื้อนุ่มละมุน กลีบดอกไม้ถูกกรีดแยกออก เกสรโผล่ออกมาท้าสายตา เรียวลิ้นร้อนไม่รอก้มลงแตะตวัดแล้วละเลงไล้อย่างรวดเร็ว สลับเบาหนัก คนสวยสะท้านไปทั่งกาย กรีดร้องไม่หยุดหย่อน ร่างกายกระตุกเกร็งน้ำหวานทะลักทะลาย

เธอช่วยชีวิตเขาเอาไว้จากอันตราย แต่เขากลับจะยกเธอให้กับคนอื่นเผื่อผลประโยชน์

‘ครางให้มันดังๆหน่อยสิวะ ให้มันเก่งเหมือนตอนที่เอาตัวมายั่วกู‘ เธอมั่นใจว่าเขาเป็นคนดี จนกระทั่งวันที่ได้นอนอยู่ใต้ร่างของเขา “ฮึก!” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจยังคงดังเข้าหูราวระรอกคลื่น สาดซัดถาโถมให้คนที่กำลังกลัดกลุ้มยิ่งหัวเสีย ดวงตาพราวระยับเวลาที่อยู่ต่อหน้าทุกคน บัดนี้ไม่มีความอบอุ่นอ่อนโยนให้เห็นแม้เพียงเศษเสี้ยว มีแต่ความกระด้างเย็นชาอย่างที่มันชอบเป็นเวลาอยู่คนเดียว และใช่ … นี่คือเนื้อแท้ของผู้ชายที่ชื่อเหนือฟ้า เขาขี้หงุดหงิด เบื่อง่าย และบางครั้งก็ขวางโลก “เงียบสักทีสิวะ!” ร่างเย้ายวนบอบช้ำบนเตียงสะดุ้ง หยาดน้ำในดวงตาแดงก่ำเหือดแห้งไปเพียงครู่ เมื่อสบกับดวงตาดุกร้าวเย็นชาของคนพูด มันก็ร่วงหล่นลงมาอีกครั้งอย่างไม่ขาดสาย ต่างเพียงแค่ครั้งนี้ เธอมุดหน้าหายเข้าไปร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม “โธ่เว้ย!” เสียงสบทของคนตัวโตยิ่งสร้างแรงสะอื้น สิ่งหวงแหนที่เสียให้เขาไปเมื่อคืน ไม่น่าเสียดายเท่าพี่ชายของเพื่อนพี่ที่เธอเคยเห็นมาทั้งชีวิตว่าเป็นคนใจดี พี่เหนือฟ้าแสนจะใจดีคนนั้นหายไปไหน ผู้ชายที่นั่งหัวเสียอยู่ปลายเตียงนั้นต้องไม่ใช่พี่ข้างบ้านตัวจริงแน่

“พวกแม่หม้าย ล้วนแต่ร่านร้อน เป็นได้แค่คู่นอนชั่วคราวเท่านั้น” นี่คือความคิดของเพลย์บอยหนุ่มปากร้ายไร้หัวใจอย่าง อัคคี จงบริบูรณ์ไพศาล เพราะครอบครัวของเขาเคยแตกร้าวเพราะหญิงหม้าย ทำให้เขาจงเกลียดจงชังบรรดาแม่หม้ายทั้งหลาย และไม่เคยคิดจะรัก ต้องการหรือแต่งงานกับหญิงหม้ายคนใด และพวกหล่อนเหล่านั้นเป็นได้แค่ของเล่นแก้เบื่อของเขาเท่านั้น จนกระทั่งเขาได้มาพบกับ อโนมา แม่หม้ายลูกหนึ่งผู้มีใบหน้าสวยหวาน นัยน์ตาโศกซึ้งชวนฝัน ใจที่เคยแข็งแกร่งและอคติทั้งมวลที่มีพลันทลายย่อยยับ มีกระหายใคร่ครอบครองม่ายสาวแสนหวาน แต่ใจสาวเจ้ากลับแข็งแกร่งเย็นชาดุจหินผา ด้วยปมร้าวในอดีตอีกทั้งหนึ่งในตัวแปรที่ทำให้หัวใจของเธอแกร่งกล้าก็คือเขา

การแต่งงานที่ไม่ได้ซึ่งคำว่า “รัก” สร้างความเจ็บปวดให้กับกรกวินทร์กับแพรวพรรณรายไม่น้อยแต่ทว่ามันเจ็บปวดกว่า เมื่อเขาและเธอมีแต่ความเกลียดชังที่มอบให้แก่กันและกัน “ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคุณทัช คุณจะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ ว้าย!” เธอร้องโวยวายเสียงดัง ก่อนที่เสียงอุทานตกใจจะดังตามมา เมื่อเขาเหวี่ยงร่างของเธอลงไปบนเตียง โดยร่างหนาคร่อมทับรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างด้วยมือใหญ่ของเขาเพียงมือเดียว “ทำไมจะทำไม่ได้ ในเมื่อเธออยากเป็นเมียฉันจนตัวสั่น ฉันก็จะสนองให้ สนองอย่างหนักให้ลืมโลกไปเลย” เขาพูดเสียงเยาะ “สิ่งที่เธอจะได้รับจากฉันไม่ใช่ความสุข แต่เป็นความทุกข์ต่างหาก ฉันจะทำให้เธอตกนรกเหมือนกับที่ฉันเป็น”

เธอรู้ว่าเขา ไม่ได้ต้องการความสัมพันธ์ยืนยาว เธอจึงตั้งใจจะเป็นเพียงของเล่นเท่านั้น แต่เธอ ไม่รู้ว่า เขาอยากเล่นสนุก และหวงของเล่นส่วนตัว แบบไม่ให้ใครหน้าไหน มายุ่งกับ ของเล่นของเขา

เมื่อเขาคิดว่าเธอเป็นต้นเหตุของเรื่องร้าย ทำให้เขาลงโทษเธอและทรมานเธอ แต่ความรักที่มีทำให้เธออดทนแต่เมื่อความอดทนที่มีหมดลง มันเลยทำให้เธอต้องหนีไปเพื่อรักษาหัวใจตัวเอง