Novel & Cerita เจ้าอารมณ์

EMA_on คนหื่น...อารมณ์ค้างกลับบ้าน Nanny : อุ๊ปปปป! ออกตัวแรง OnIn : เด็ด! จัดเต็มมากจ้าเอมเพื่อนรัก Ranning : ระวังใครบางคนอกแตกตาย ฮ่า ๆ ๆ

“อ่อ ไม่ต้องตอกย้ำ ข้ารู้แล้วว่าในใจเจ้ามีแต่เย่เทียนหลาง ที่ผ่านมานั้นเป็นข้าทึกทักไปเอง” เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ใช้อารมณ์ นางก็รู้สึกโมโหขึ้นมาบ้าง “คุณชายมู่หรง ท่านเลิกประชดประชันข้าเสียที”

หญิงสาวเผลอตวาดกลับด้วยโทสะเช่นกัน สมองในส่วนที่ทำงานควบคุมอารมณ์พิการไปชั่วขณะ “อย่าบังอาจมาขึ้นเสียงอย่างนี้กับฉันอีก...” ท่าทีและคำพูดของรัชชานนท์ดูเย็นเยือกน่ากลัว

หญิงสาวพยายามระงับอารมณ์กระสันที่กำลังลุกโชนให้สงบที่สุดเท่าที่ทำได้ เพื่อไม่ให้ตัวเองพ่ายแพ้ในเกมนี้ เพื่อไม่ให้ร่างกายมันพ่ายให้แก่ตัณหาราคะ “มัน...ไม่ได้รู้สึก มีอารมณ์เลยอ่ะค่ะ” คำนี้แหละที่จะทำให้เขาเจ็บสุดๆ “ไม่มีอารมณ์??!!” “ค่ะ ไม่รู้สิคะ ยิ่งพี่เลีย ฉันก็ยิ่งไม่รู้สึกอะ ไร”

"เจ้าไม่สบายหรืออย่างไรถึงได้เอ่ยวาจาดี ๆกับข้าเช่นนี้ข้าชักไม่ชินแล้วสิ" "เฮ้อ!! นี่ท่านอ๋องวันนี้หม่อมฉันอารมณ์ดี แถมยังดีมากท่านอ๋องช่วยอย่าเอ่ยวาจากวนใจให้หม่อมฉันมีอารมณ์ขุ่นมัวได้มั้ยเพคะ" "ก็ได้ ๆ ข้าชักอยากรู้แล้วสิว่าเจ้าอารมณ์ดีเรื่องอะไรกัน"

[ตัวแสบต้องสลด] “นี่แน่ะ ๆๆ” ผมดึงทึ้งหูของเจ้า Bunny อย่างมีอารมณ์ อารมณ์เกรี้ยวกราดนะครับ ไม่ใช่อารมณ์พิศวาส

เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากทันที “ฉันเป็นคนรักษาคำพูด นอกจากว่าเธออารมณ์เปลี่ยว อันนั้นฉันจะสงเคราะห์ให้”

คำว่าอ่อนต่อโลกเห็นจะไม่เหมาะกับแม่สาวคนนี้สักเท่าไหร่กระมัง ตื่นเต้นง่าย อารมณ์แปรปรวนง่ายน่าจะเหมาะกว่า ที่สำคัญเธอไม่กลัวอันตราย ปกครองยาก และชอบทำอะไรตามใจตัวเองชะมัด! "ไม่คิดเลยจริง ๆ...” ท่านลอร์ดพูดคล้ายละเมือกับความี่ยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้

จางเลี่ยง ยังทำหน้าตายเหมือนเดิม สีหน้าไร้อารมณ์ "ท่านชอบข้าหรือ?" "อือ" "อือ? อือคืออะไร?" มาขอข้าแต่งงานแต่ตอบอือเนี้ยน่ะ บ้าบอ

นิธิจ้องมองเจ้านายอย่างจับผิด “ทำไมดูอารมณ์ดีผิดปกติครับ” “อ้าว ปกติผมอารมณ์ร้ายเหรอ” “ครับ อารมณ์เสียตลอดเวลา แต่วันนี้ผิดปกติ” “เออน่า ผมเลิกงานแล้ว ไม่ต้องยุ่งกับอารมณ์ผมมากนักหรอก ผมไปล่ะ”