เด็กเสี่ย Novels & Stories

พูดจริงทุกคำ เวลาลูกชุบเสียวช่างเซ็กซี่ยั่วยวนนัก ยิ่งเวลาเธอร่อนเอวอยู่บนตัวเขา ยิ่งโคตรเซ็กซี่ “คุณเสือบ้า” “เดี๋ยวจะกระแทกให้หายบ้า เวลาเอากันเรียกฉันว่าแด๊ดดี้...อ้ะ...นะครับ เด็กดี” ว่าจบก็ประคองร่างบางลงนอนบนโซฟา จากนั้นปรมะก็เป็นฝ่ายคุมเกมนี้เสียเอง

เธอยอมคนมานักต่อนักแล้วลองไม่ยอมเผื่อชีวิตเธอจะสูงขึ้นบ้าง แก้วใสเริ่มเสียวสันหลัง คิดว่าวาดฝันคงไม่กล้าเรียกแบคกราวน์มา เด็กเสี่ยไม่กล้าเรียกเสี่ยมาหาอยู่แล้ว เพราะกลัวว่าจะมีปัญหากับทางครอบครัว อันนี้ตัวเองรู้ดี

คำถามของผม ส่งผลให้เด็กชายเหลือบตาไปยังตัวบ้านเพียงนิด "ชื่อยายสายครับ เป็นยายของโตเอง" "ชื่อโตหรอ.." ผมถามใหม่ พร้อมกับรับจานข้าวมาถือเอาไว้ "ชื่อโตครับ" เด็กชายยืนยัน ก่อนที่ผมจะพยักหน้ารับทันที "พี่ผู้หญิงคนนั้น ไปไหนแล้วล่ะ"

//ไอ้เหี้ยธีร์ กูไม่นิยมกินเด็กมึงก็รู้// คำตอบของเพื่อนทำเอาธีร์ธวัชได้แต่หัวเราะเบา ๆ อยู่ในลำคอ คนอย่างเสี่ยตี๋ไม่นิยมกินเด็กก็จริง แต่ว่า...หากเด็กมันยั่วมาก ๆ ก็ไม่น่าจะทนไหว ขนาดเขาที่ว่าอดทนเก่งแล้ว ก็ยังทนที่สายขิมยั่วไม่ไหวเลย

“อย่ามาปากดีกับกูโดยเฉพาะต่อหน้าพี่ปรางอีก ครั้งนี้กูแค่เตือน ถ้ามีครั้งหน้าอีกกูจับมึงโยนลงอาคารแน่ เอาเรื่องนี้ไปบอกพวกของมึงด้วย!” “ครับ ๆ” “ไอ้เติร์ด!” เซนเรียกชื่อของเติร์ดเสียงดังเมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังรังแกรุ่นน้องอยู่ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เติร์ดปล่อยเด็กหน ุ่มคู่กรณีหลุดจากพันธนาการไปอย่างง่ายดาย

คนเป็นผู้ชายจะทนแรงยั่วขนาดนั้นไหวได้ยังไง //ไอ้เหี้ยกร ช่วยกูหน่อย ตอนนี้กูกำลังเอากับเด็กอยู่ แม่งหยุดไม่ได้//

“ไม่ดีกว่าครับไม่อยากเครียด” อคิราห์ทำความรู้จักกับเด็กหนุ่มมากขึ้น พอได้คุยกันเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเงินแล้วบรรยากาศก็ผ่อนคลาย เขาให้ไทธัชเรียกเขาว่าพี่ซัน ส่วนตัวเองก็เรียกเด็กหนุ่มว่าไทซึ่งเป็นชื่อเล่น ทั้งสองพูดคุยกันนานจนกระทั่งไทธัชได้ยินเสียงท้องของอีกคนร้อง “ผม ว่าพี่ควรไปหาอะไรกิน”

เด็กใหม่ที่เข้ามาทำงานที่เล้าจน์ผับไม่ถึงเดือนเดินมาคุยส่วนตัว ถ้าเป็นเมื่อก่อนกูคงเล่นลิ้น หาทางรังแก แต่ตอนนี้มันคนละเรื่อง “เสี่ยเป้อยู่กับน้องมีน มีอะไรบอกกูแทน” กูพูดเรียบๆ ถึงเสี่ยกับเด็กเอ็นคนนั้น แต่มันดูกลัวกูมาก ไม่รู้ทำไมว่ะ

ผู้ที่ยุติสงคราม และนำพาสันติสุขมาสู่แผ่นดิน ณ ลานกว้างหน้าพระที่นั่งไท่เหอในยามบ่ายที่อากาศสดใส เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วของเด็กชายตัวน้อยดังกังวานไปทั่ว เด็กชายในชุดมังกรน้อยสีเหลืองทองปักดิ้นอย่างงดงามกำลังวิ่งไล่เตะลูกหนังอย่างสนุกสนานกับเหล่าขันทีหนุ่ม ใบหน้าที่ยังคงเค ้าความน่ารักของเด็กน้อยนั้น กลับมีดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น ถอดแบบมาจากพระบิดาของเขาไม่มีผิดเพี้ยน เขาคือองค์รัชทายาท...เถี่ย หลงเซวียน พระโอรสองค์เดียวในฮ่องเต้เถี่ยหลง และฮองเฮาเซี่ย เหยาเหยา ผู้เป็นดั่งดวงใจของคนทั้งแผ่นดิน

จากตำนานเล่าขาน หากขอพรจากรูปปั้นเสวียนอู่ เทพดาราประจำทิศเหนือ จะสุขสมหวังทุกประการ เอี้ยนซ่านฉี จึงแกล้งขอเมียไว้นอนกอดสักคน คิดไม่ถึงว่าเทพเสวียนอู่จะทรงนึกเอ็นดู บันดาลให้ตามที่ขอ แต่พอส่งนางมาแล้ว กลับวุ่นวายดีพิลึก! มนต์นภา เพียงแค่เผลอนั่งหลับในศาลเจ้า เทพเสวียนอู่ก็ลักพาตัวนางมามอบให้องค์ชายรองแห่งแคว้นเอี้ยน หล่นตุ้บมาอยู่ท่ามกลางฝุ่นควันโขมงกลางสนามรบ ในฐานะเชลยบำเรอกาม ของกำนัลสูงค่าอะไรกัน... ถามความสมัครใจของเธอสักคำบ้างก็ดีนะ!