เด็กเสี่ย Novels & Stories

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากโถงทางเดิน ก่อนร่างเล็กของเด็กชายวัย 4 ขวบจะก้าวเข้ามา เสี่ยเรย์ ปรากฏตัวในเสื้อฮาวายปลดกระดุมโชว์สร้อยทองเส้นใหม่ สวมกางเกงขาสั้น ทรงผมปาดเรียบแป้เงาวับราวกับออกมาจากทีวี เสี่ยเรย์เดินเอามือไพล่หลัง ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นค วามวุ่นวายตรงหน้า “เฮ้อออ” เด็กชายพรูลมหายใจยาวพรืดประหนึ่งคนแก่แบกโลก

เขาจำได้เลยว่าไม่เคยเรียกพ่อสักครั้ง เขาโตมาพร้อมกับพี่เลี้ยงคนอื่นๆ เรียกพ่อเขาว่าเสี่ยเขาเลยเรียกตามจนมันชินปากมาจนถึงทุกวัน “เรื่องผับเบาๆ ลงบ้าง” “เดือนนี้เสี่ยอย่าลืมจ่ายส่วยให้ผมละ” “เรื่องแกกับหนูแคนดี้...” ดรัลพูดทันไม่จบประโยคเจ้าลูกชายตัวดี ขัดขึ้นมาเสียก่อน

เพราะคำว่าจน เพราะคำว่าเสาหลักครอบครัว ฉันจึงต้องหันหน้าเข้าเส้นทางนี้ ฉันมันขี้ขลาดเองหากฉันไม่ยอมรับเป็นเด็กเสี่ยในวันนั้น ชีวิตคงไม่ต้องทนทุกข์ยอมเป็นน้อย โดนเหล่าเด็กเลี้ยงคนอื่นตามราวีถูกตบมานับครั้งไม่ถ้วน หากฉันกล้าที่จะเดินออกมา "เสี่ยครับ! คุณหนูคริสโทรตามครับ" "!!! " ทันทีที่ได้ยินเสียงใครบางคนหน้าประตู มือหยาบกระด้างของเสี่ยใหญ่หยุดชะงักทันที ทั้งที่ริมฝีปากของฉันอยู่ห่างจากเจ้าโลกเพียงคืบ

เสี่ยชัชมองไปยังจุดท่องเที่ยวต่างๆ ที่สื่อถึงตัวเองเบา ๆ มองดูมโลเลียสื่อดูว่าต้องการสาวเจ้ามากหรือไม่ "ลิตาเด็กอยู่นะคะเสอ" รีวิวแล้วชงเหล้า เช็คหน้าทำอย่างตั้งใจแต่คนที่ไม่เคยมีใครขัดใจอย่างเสี่ยยังตื้อไม่หยุดเพราะยักษ์อยากได้อะไรก็ต้องได้ "เด็ก ๆ ครับ หนูปาลิตาอายุ19แ ล้วไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ?”

ทิวหยิบแฟ้มไปเก็บก่อนจะหันมาถามชายหนุ่ม "อืม ไปค่ำๆ.. ออกไปได้แล้ว อ้อ เรียกยัยเด็กนั่นมาให้กูด้วย" ทิวทำหน้างงๆ เด็กคนไหน "ใครครับเสี่ย" "ก็ยัยเด็กขัดดอกนั่นไง"

ลีโอมองหน้า อยู่สงบๆ ห่าอะไรเมื่อก่อนมันไม่เป็นแบบนี้ อย่ามาเปลี่ยน ขอร้อง “เดี๋ยวนี้มึงน่ารำคาญ” “มึงอย่ามาเปลี่ยน สัด! อธิบาย คำว่าสงบของมึงคืออะไร” “กูกำลังล่อเด็กเสี่ย” “เด็กเสี่ย? ใครวะ” “แล้วช่วงนี้มึงเห็นกูยุ่งอยู่กับใคร”

เสี่ยกดวางพร้อมกับหันหน้ามาหาฉัน​ รักเสี่ยจัง​ พ่อคุณพ่อขนุนหนังของอีชา​ ใจดีสุดๆ​ "ไปกันเถอะ​ เลิกกอดได้แล้ว​ ทำตัวเป็นเด็กไปได้" "ก็ยังเด็กอยูนะคะเสี่ย เด็กมหาลัยด้วย!" ฉันพูดพร้อมมองเสี่ยตาโต "ก็เด็กจริง​ วัดจากจอแบนก็รู้แล้ว!" กรี๊ด!! ไอ้เสี่ยบ้า! ได้คิววันไหนอีชาไ ปแน่ๆ​ เอาข้างละเท่าลูกแตงโมเลยคอยดู​ หึ่ม! 🙄​ นมอีชามันแบน​ ชอบเอาปมด้อยมาพูดจริงๆ

เสี่ยคิงห์นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม มองเด็กของตัวเองเลียไอติมด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่แววตากลับจ้องแทบไม่กะพริบ ปลายลิ้นสีชมพูที่แตะช็อกโกแลตช้า ๆ แล้วดูดเข้าปากแบบไม่รู้ตัว ทำเอาเสี่ยกลืนน้ำลายลงคอ “อร่อยมากเลย เสี่ยจะกินมั้ย?”

“ มันเทียบกันไม่ได้หรอก จริงไหม? เพราะงั้น..อย่าพยายามเอาผมไปเป็นเหยื่อของพี่เลย ผมไม่สนพี่หรอก “ พลางเดินออกไปไม่แยแส ปล่อยให้คนข้างหลังอย่างแพรววาถึงกับหน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ “ กรี๊ด!!! ไอ้เด็กบ้า! “

เพียงพริบตาต่อมาหลีหนิงหนิงพลันเห็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ลุกขึ้นยืนชี้หน้าซ่งเสวี่ยนอย่างไร้ความเกรงกลัว หากจำไม่ผิดเกรงว่าคนผู้นั้นคงเป็นคุณชายเล็กของจวนเป็นแน่ ลี่เฉี่ยววัยสิบห้าหนาวบุตรชายของเซินฮูหยิน ทั้งปากร้ายชอบยกตนข่มเหงผู้อื่นที่ด้อยกว่าตนไม่เว้นแม้แต่ซ่งเสว ี่ยนที่ เป็นพี่ชาย