เด็กเสี่ย Novels & Stories

"เดี๋ยวโตขึ้นพวกแกก็หน้าเปลี่ยนเองแหละ" "เราตั้งชื่อลูกของเราว่าอะไรดีล่ะเหมียว" "แล้วแต่นายเลย ฉันก็ไม่ได้คิดไว้เหมือนกัน"

กูล่ะอยากจะขยี้และบีบมันให้แตกจริง ๆ โว้ย *************************************** แล้วถ้ารู้ว่ายัยน้องคือเด็กมัน เสี่ยภูมิจะทำหน้ายังไงกันน้า ฮ่า ฮ่า น้องแววตาเองค่ะเสี่ย แล้วจะมาขยี้อะไรเขาก่อน

เด็ดขาด ซูเหยียนเล่อได้นอนเต็มอิ่ม ลืมตาขึ้นมาก็เห็นแผ่นหลังของเซี่ยป๋ออวิ๋นกำลังกล่อมบุตรชายในอ้อมแขน “หลับต่ออีกหน่อยเถิด มารดาของเจ้าเหนื่อยมาทั้งวัน วันนี้ให้นางได้พักตกลงหรือไม่...เด็กดี เซี่ยจิ้นหยวน บุตรชายของข้า เติบโตขึ้นต้องเป็นเด็กดี เป็นบุรุษที่มีคุณ� �รรมในใจ ต้องรู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น ปกป้องผู้ที่อ่อนแอ ช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อน” นางอมยิ้ม “เขาตอบตกลงหรือไม่เจ้าคะ”

’ เจ้าตัวเล็กปัดป่ายมือป้อมไปทางซีเอล ‘เด็กคนนี้เป็นลูกของเจ้าเหรอ แล้วพ่อของเด็ก...ท่านพี่เคอร์ติสหรือท่านพี่เจซซี่’ ตอนถามประโยคท้ายสีหน้าของไคล์เดนพลันดำทะมึน ซีเอลกับริคาร์โดมองหน้ากันเหลาหลา

ชายหนุ่มดวงตาดุดันคมกริบ ฉายแววโมโหจนลูกน้องหวาดกลัว “คุณเสี่ย ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ ลูกผมยังเด็กเมียผมยังเล็ก” “เอาตัวมันไป” เสี่ยตวาดดังลั่น “เอาไปที่ไหนดีครับ”

เด็กชายกล่าวเสียงอ่อย มือน้อยจับมือมารดาที่อยู่ข้างกายไว้แน่น เสิ่นจืออวี้จำได้ในบัดดล เด็กชายผู้นั้นเป็นบุตรของพี่ใหญ่นามว่าเสิ่นคัง และหญิงที่ยืนอยู่กับเขา ก็คือเจียงหว่านเอ๋อร์ในชุดเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น

"ฟังแล้วมันขัดหูน่ะสิ เธอไม่ใช่เด็กเสี่ยสักหน่อย" "ก็เรียกมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว" "ถ้าไม่เรียกพ่อก็ให้เรียกตาแก่แล้วกัน" "นายจะบ้าเหรอใครจะกล้าไปเรียกท่านว่าตาแก่"

เด็กชายวัยเจ็ดขวบพูดกับแม่นิดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “จ้ะลูก” สิริญ่าตอบรับ ดึงกระดาษทิชชูเปียกส่งให้เด็กชาย เช็ดทำความสะอาดช่องเก็บอัฐิของมารดาเขา “สะอาดแล้วครับแม่นิด”

เสียงเจื้อยแจ้วพร้อมกับรอยยิ้มแสนไร้เดียงสาของเด็กน้อย หูของเธอฟังไม่ผิด นามของเด็กน้อยแสนน่ารักคนนี้คือ ซีห่าว เป็นตัวละครที่น่าสงสาร เป็นลูกของนางร้ายที่ต้องมาถูกแม่ตนเองฆ่าตายอย่างน่าเวทนา

เพราะคำว่าจน เพราะคำว่าเสาหลักครอบครัว ฉันจึงต้องหันหน้าเข้าเส้นทางนี้ ฉันมันขี้ขลาดเองหากฉันไม่ยอมรับเป็นเด็กเสี่ยในวันนั้น ชีวิตคงไม่ต้องทนทุกข์ยอมเป็นน้อย โดนเหล่าเด็กเลี้ยงคนอื่นตามราวีถูกตบมานับครั้งไม่ถ้วน หากฉันกล้าที่จะเดินออกมา "เสี่ยครับ! คุณหนูคริสโทรตามครับ" "!!! " ทันทีที่ได้ยินเสียงใครบางคนหน้าประตู มือหยาบกระด้างของเสี่ยใหญ่หยุดชะงักทันที ทั้งที่ริมฝีปากของฉันอยู่ห่างจากเจ้าโลกเพียงคืบ