เด็กเสี่ย Novels & Stories

“ลูกตกใจ เบา ๆ ดิแม่มึง” น้องชายของเสี่ยภพส่งเสียงกระซิบกระซาบเบา ๆ “ฆ่าตัวเองทางอ้อมแล้วพีชญา” เสียงของเสี่ยภพพึมพำเบา ๆ

จู่ๆ ร่างอ้วนกลมก็โดดเข้ามาขวางหน้า ต้าเป่าผงะตกใจจนเกือบทำชามหลุดมือ เด็กชายพลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตากลมจ้องมองเด็กชายร่างอ้วนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ “เสี่ยวเกอ” เซี่ยเสี่ยวเกอเป็นบุตรชายคนเดียวของบ้านใหญ่ ปีนี้อายุเต็มเจ็ดขวบแล้ว เนื่องจากเป็นบุตรชายคนเดียว อู๋ซื่อจึงร ักยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ มีของอะไรดีๆ ก็แอบเก็บไว้ให้เขากินเสมอ ทำให้ลูกพี่ลูกน้องผู้นี้แม้อายุห่างจากต้าเป่าและเสี่ยวอวี้แค่ปีเศษๆ ทว่าร่างกายกลับอวบอ้วนสูงใหญ่กว่าสองพี่น้องมากนัก

เสี่ยวัฒถามด้วยเสียงตกใจปนดีใจ เขาชักอยากลิ้มลองลูกสาวของเธอซะแล้วสิ “ใช่แล้ว” “แต่ผมอยากได้จริง ๆ สักยี่สิบล้านพอมั้ยครับ” เสี่ยหนุ่มเสนอค่าตัวของไอยวริญเพิิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

เด็กสาวจำเขาได้ แม้ว่าเซี่ยเหยียนจะไม่ได้เรียนหนังสือและไม่มีทักษะ แต่เขาก็หล่อเหลา เนื่องจากอยู่นอกบ้านตลอดทั้งวัน จึงค่อนข้างมีชื่อเสียงในแวดวงสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวง และเป็นที่ชื่นชอบของคุณหนูหลายคน ดูเหมือนเด็กสาวตรงหน้าจะเป็นหนึ่งในนั้น หลังจากที่นางจำเซี่ยเห ยียนได้ นางก็ก้มศีรษะอย่างเขินอายแล้วพูดว่า “ไม่ทราบว่าท่านโหวน้อยยังจำข้าได้อยู่หรือไม่...ข้าชื่อเซวี่ยเฟยเฟยที่เคยเล่นโปโลกับท่านมาก่อน”

โก้ตอบเสียงดังฟังชัดตามประสาเด็กซื่อๆ เขาถูกพามาอยู่ที่นี่เพื่อให้เป็นเพื่อนคลายเหงาแก่เอกตามคำสั่งของเสี่ยใหญ่ เด็กทั้งสองจึงเติบโตมาด้วยกัน กิน นอน และเล่นสนุกราวกับพี่น้องร่วมสาบาน เสี่ยใหญ่เฝ้ามองเด็กทั้งสองด้วยแววตาเอ็นดู "คุณจะคิดมากไปทำไมมานพ ผมเป็นคนบอ กให้คุณพาลูกมาอยู่ที่นี่เอง ปล่อยให้เด็กๆ เขาเล่นกันไปตามประสาเถอะ เราเป็นผู้ใหญ่แล้วอย่าคิดเล็กคิดน้อยเลย" เขาพูดพลางยิ้มเย็น ในใจรู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้ปล่อยให้เล่นกันไปก่อน แต่เมื่อเติบใหญ่ เขาจะเป็นคนสอนให้พวกเขารู้เองว่าใครคือนาย และใครคือบ่าว

เสี่ยชี้หน้า ก่อนจะสะดุดตาเด็กสาววัยสิบแปด ที่นั่งอยู่บนแคร่ข้าง ๆ ปณต “ผมไม่ได้หนีนะเสี่ย ผมกำลังกินข้าวกับลูกอยู่ เสี่ยมาโวยวายพังประตูบ้านมา เสี่ยกับลูกน้องกำลังบุกรุกบ้านผมอยู่นะ”

เสี่ยดาร์กแสยะยิ้มมุมปาก “แล้วนั่นเด็กใหม่เสี่ยเหรอ? สวยดีนิ” “ต้องสวยอยู่แล้ว เมียกูเอง ชื่อจูน”

พอลลี่ เอ่ยขึ้นแล้วจับจ้องไปยังกลุ่มเด็กวิศวะที่หล่อกร้าวใจด้วยแววตาเป็นประกายภายในหอสมุด ก่อนที่ไอรินจะพูดขึ้นตอบอย่างรวดเร็ว " เด็กกลุ่มนั้นที่แกบอก คือ เด็กปีสอง มาเฟียตัวพ่อเลยนังพอลลี่ ยิ่งคนกลาง โคตรน่ากลัวและโหดสุด ไม่ค่อยมีใครไปกล้ายุ่งด้วยหรอก พวกแกไม่เ คยได้ยินตำนานของพี่สงครามตัวพ่อสุดโหดของคณะวิศวะเลยหรือไง คนกลางนั่นนะ ชื่อกองทัพ ลูกชายของพี่สงคราม" "หล่ออันตรายแบบนี้ กูชอบมากค่ะ มาม๊ะ เด็กดียิงน้ำใส่กูมาเลยค่า"

"ละ... ลูกชายของผม มะ... ไม่กล้า อะ... เอาผู้หญิงครับ" "แล้วไงวะ? " เสี่ยลีเดินเข้ามาตบหน้าเสี่ยฉีเหมือนที่เสี่ยฉีตบหน้าเบนนี่ "เด็กตัวแค่นี้มันจะไปรู้ประสาอะไร!!" "กะ… ก็มันเป็นเด็กขี้ขลาด ผะ... ผม"

พูดจริงทุกคำ เวลาลูกชุบเสียวช่างเซ็กซี่ยั่วยวนนัก ยิ่งเวลาเธอร่อนเอวอยู่บนตัวเขา ยิ่งโคตรเซ็กซี่ “คุณเสือบ้า” “เดี๋ยวจะกระแทกให้หายบ้า เวลาเอากันเรียกฉันว่าแด๊ดดี้...อ้ะ...นะครับ เด็กดี” ว่าจบก็ประคองร่างบางลงนอนบนโซฟา จากนั้นปรมะก็เป็นฝ่ายคุมเกมนี้เสียเอง