เด็กเสี่ย の小説・ストーリー

เสี่ยภพเอื้อนเอ่ยพร้อมกับแสดงสีหน้าเย้ยหยัน “ไอ้เด็กอวดดี มึงมันอวดดีเหมือนพ่อแม่มึง!” ไอ้คุณเมฆามันตะโกนกลับ ทำไมไอ้คุณเมฆามันรู้จักพ่อแม่ของเสี่ยภพวะ?

“ลูกตกใจ เบา ๆ ดิแม่มึง” น้องชายของเสี่ยภพส่งเสียงกระซิบกระซาบเบา ๆ “ฆ่าตัวเองทางอ้อมแล้วพีชญา” เสียงของเสี่ยภพพึมพำเบา ๆ

จู่ๆ ร่างอ้วนกลมก็โดดเข้ามาขวางหน้า ต้าเป่าผงะตกใจจนเกือบทำชามหลุดมือ เด็กชายพลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตากลมจ้องมองเด็กชายร่างอ้วนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ “เสี่ยวเกอ” เซี่ยเสี่ยวเกอเป็นบุตรชายคนเดียวของบ้านใหญ่ ปีนี้อายุเต็มเจ็ดขวบแล้ว เนื่องจากเป็นบุตรชายคนเดียว อู๋ซื่อจึงร ักยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ มีของอะไรดีๆ ก็แอบเก็บไว้ให้เขากินเสมอ ทำให้ลูกพี่ลูกน้องผู้นี้แม้อายุห่างจากต้าเป่าและเสี่ยวอวี้แค่ปีเศษๆ ทว่าร่างกายกลับอวบอ้วนสูงใหญ่กว่าสองพี่น้องมากนัก

ชายผู้นี้มีนามว่า เสี่ยเฟิง บิดาของเสี่ยเฟิงเป็นเด็กกำพร้า จึงไม่มีต้นตระกูลและยิ่งไม่มีญาติที่ใด ความรู้ติดตัวไม่มากจึงเลือกอาชีพตีเหล็กตามกำลังแรงกาย เมื่อแต่งภรรยาเข้าบ้านมา นางก็ตายหลังจากคลอดเสี่ยเฟิงแค่ไม่นาน ตัวของเสี่ยเฟิง ตั้งแต่เด็กจนโตก็ตีเหล็กกับบิ ดา แต่ด้วยชอบอ่านเขียนจึงร่ำเรียนหมายเป็นบัณฑิตแล้วสอบขุนนาง

เสี่ยวัฒถามด้วยเสียงตกใจปนดีใจ เขาชักอยากลิ้มลองลูกสาวของเธอซะแล้วสิ “ใช่แล้ว” “แต่ผมอยากได้จริง ๆ สักยี่สิบล้านพอมั้ยครับ” เสี่ยหนุ่มเสนอค่าตัวของไอยวริญเพิิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

“ได้ ได้ ได้ เจ้าคิดว่าเป็นคนสารเลวก็เป็นคนสารเลวเถอะ พ่อของเด็กไม่ใช่เจ้ายิ่งดี ข้าไม่อยากคลอดปีศาจน้อยอารมณ์รุนแรง เอะอะก็จะฆ่าคนออกมาหรอก” เซี่ยเชียนฮวันหยิบผ้าเช็ดมาเช็ดปาก ไม่แน่ว่า พ่อของเด็กคนนี้อาจไม่ใช่เซียวเย่หลันจริงๆ? บางครั้งสำหรับเรื่องร่าวที่ไม่อยากจดจำ คนเร าก็เลือกที่จะลืม

โก้ตอบเสียงดังฟังชัดตามประสาเด็กซื่อๆ เขาถูกพามาอยู่ที่นี่เพื่อให้เป็นเพื่อนคลายเหงาแก่เอกตามคำสั่งของเสี่ยใหญ่ เด็กทั้งสองจึงเติบโตมาด้วยกัน กิน นอน และเล่นสนุกราวกับพี่น้องร่วมสาบาน เสี่ยใหญ่เฝ้ามองเด็กทั้งสองด้วยแววตาเอ็นดู "คุณจะคิดมากไปทำไมมานพ ผมเป็นคนบอ กให้คุณพาลูกมาอยู่ที่นี่เอง ปล่อยให้เด็กๆ เขาเล่นกันไปตามประสาเถอะ เราเป็นผู้ใหญ่แล้วอย่าคิดเล็กคิดน้อยเลย" เขาพูดพลางยิ้มเย็น ในใจรู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้ปล่อยให้เล่นกันไปก่อน แต่เมื่อเติบใหญ่ เขาจะเป็นคนสอนให้พวกเขารู้เองว่าใครคือนาย และใครคือบ่าว

เสี่ยดาร์กแสยะยิ้มมุมปาก “แล้วนั่นเด็กใหม่เสี่ยเหรอ? สวยดีนิ” “ต้องสวยอยู่แล้ว เมียกูเอง ชื่อจูน”

"ละ... ลูกชายของผม มะ... ไม่กล้า อะ... เอาผู้หญิงครับ" "แล้วไงวะ? " เสี่ยลีเดินเข้ามาตบหน้าเสี่ยฉีเหมือนที่เสี่ยฉีตบหน้าเบนนี่ "เด็กตัวแค่นี้มันจะไปรู้ประสาอะไร!!" "กะ… ก็มันเป็นเด็กขี้ขลาด ผะ... ผม"

“เฮอะ! ฉันได้ข้อมูลมาว่าเธอคือเด็กเสี่ย” ระฟ้าที่ได้ยินก็เบิกตากว้าง รีบส่ายหน้า “ใครบอกคุณ! ฉันไม่เคยเป็นเด็กเสี่ย”