เทพกับมนุษย์ Novels & Stories

คงหมายถึงมนุษย์ กลุ่มจระเข้ที่ฉลาดหลายตัวรู้จักมนุษย์ว่าทำอะไรได้บ้าง บางทีพวกมันก็แค่อยากอาบแดดในสถานที่อากาศดี ๆ ช่วงน้ำลงเพราะไม่มีโอกาสได้ขึ้นมาบ่อย ทว่าหากที่ใดได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งท่องเที่ยว มันจะถูกจับโดยไม่มีการไถ่ถามสักคำ

การสนิทกับพวกมนุษย์มากเกินไปก็จะไม่พ้นที่ใจต้องเศร้าตรมนัก ความตายสำหรับมนุษย์เป็นสิ่งที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว เพราะเทพลิขิตให้มันเป็นเช่นนั้นเพื่อสมดุลของโลก “มนุษย์น่ะเหมือนพวกสุนัขป่าเลย สิ่งที่สัตว์ตัวอื่นไม่มีก็คือการอยู่ร่วมกันเป็นครอบครัวได้ ไม่เหมือนหมีหรือว่าเสือดาว ที่จับคู่ชั่วคราวก็ละจากกันไป พ่อหมาแม่หมาป่าน่ะช่วยกันเลี้ยงลูก...ข้าชอบมนุษย์ที่ตรงนั้นล่ะ” ข้าพูดออกไปพยายามไม่ให้ทาแรนคิดถึงเรื่องที่เศร้านัก

“ข้าเข้าใจเจ้านะมนุษย์ที่อยากพูดคุยกับข้า แต่ว่าตอนนี้ถึงเวลาของพวกข้าแล้วล่ะ เพราะไร้ซึ่งม่านพลังของท่านเทพทั้งห้า พวกข้าเองก็ต้องกลับคืนสู่มารดาผู้ให้กำเนิดแล้ว ลาก่อนมนุษย์คนแรกและคนสุดท้ายที่สามารถพูดคุยกับธรรมชาติเช่นพวกข้าได้!” อิงหลิวมองดูต้นไม้ใบหญ้าที่อยู่ทั่ วทั้งเกาะต่างพากันเหี่ยวเฉาและแห้งตายลงอย่างรวดเร็ว และนั่นทำให้นางรู้ได้ในทันทีว่าหลักฐานชิ้นสุดท้ายของการมีอยู่ของเทพ! ได้เลือนหายไปจากมิติแห่งนี้แล้ว

ท่านมหาเทพกล่าวไว้ว่า หากลงไปโลกมนุษย์มากเกินไป ชะตาโลกจะเปลี่ยนแปลง ความสัมพันธ์ยุ่งเหยิง ทว่าที่ที่เขาทำอยู่นี่จะว่าถูกก็ไม่ใช่ ผิดก็ไม่เชิง เพราะเดิมทีตอนลงไปเล่นกับนางพร้อมผลน้ำนม ก็ไม่มีมนุษย์คนใดเห็นหรือสัมผัสถึงเขาได้อยู่แล้ว ทั้งเจ้าตัวกลมนี่ก็ไม่ได้เป็นมนุษ

เพราะพวกกามเทพชอบเล่นสนุกกับมนุษย์อยู่แล้ว หากดันเต้สอดมือเข้าไปแทรกแซง เรื่องราวอาจบานปลายลุกลามจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โตเหมือนคราวก่อน อย่างที่แองกัสเคยบอกชีวิตของมนุษย์ร่วงหล่นไปทุกวันโดยเปล่าประโยชน์อยู่แล้ว ‘มิว’ จะมีค่ามากพอให้เขาปกป้องหรือเปล่า

บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าหนิงหลงคือมนุษย์ ไม่มีเทพตนไหนอยากจะมีความรักกับมนุษย์นักหรอก ด้วยหลายๆอย่างที่แตกต่างกันและด้วยอายุขัยที่มีจำกัดของมนุษย์ ชายชราถอนหายใจ

พวกเขามองว่าปีกคือสิ่งที่จะช่วยยกระดับมนุษย์ให้สูงขึ้น อีกทั้งการมีมันอยู่บนหลังก็เหมือนกับเทพในนิทานปรัมปรา ยกระดับขีดความสามารถของมนุษย์ขึ้นไปอีกขั้น มนุษย์สามารถโผบินขึ้นไปบนฟ้าได้ไม่ต่างจากนก ไม่มีภูเขามากั้น ไม่มีแม่น้ำมาขวาง อยู่บนท้องฟ้าได้อย่างอิสรเสรี!

เสียงตอบรับดังสนั่นขึ้นพร้อมกันจากมนุษย์เบื้องล่าง และราวกับมีเสียงสะท้อนดังกึกก้องลงมาจากเบื้องบนของเหล่าเทพที่นั่งมองดูเหตุการณ์ผ่านเนตรเทวะอย่างลุ้นระทึก “แดนมนุษย์มีความสามารถมากพอที่จะปกป้องตนเองและแผ่นดินของพวกเรา ต้นท้อสวรรค์เลือกที่จะงอกงามในแดนมนุษย์จากนี้ต่ อไปมันก็จะเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของมนุษย์ข้าจะไม่ส่งมันกลับคืนไปยังแดนสวรรค์ และจะมอบมันให้อยู่ในการดูแลของนางแต่เพียงผู้เดียว!”

“ท่านเทพกล่าวว่าบุตรชายเป็นฝาแฝด มนุุษย์สองคนนี้หน้าเหมือนกันไม่มีผิด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าทั้งคู่คือองค์ชายมนุษย์” เถาฮวาเฉินถอนหายใจ ที่จริงนางก็ไม่อยากจะยอมรับ ก่อนหน้าที่จะลงมายังโลกมนุษย์ นางได้ไปมอบสุราดอกท้อเพื่อเซ่นเทพแห่งดวงชะตาที่ทำให้นางมีชีวิตที่ดี

เทพสายฟ้ามิอาจยอมรับ เขามองความรักนั้นเป็นสิ่งต้องห้าม ความสัมพันธ์ระหว่างเทพและมนุษย์เป็นเรื่องที่มิอาจดำรงอยู่ได้โดยไร้ผลกระทบ เขาขัดขวางทุกวิถีทาง เพื่อให้หลิงอวี้ละทิ้งความรู้สึกของตน และกลับมาอยู่ใต้บัญชาสวรรค์อีกครั้ง แต่หัวใจของมนุษย์มีพลังที่เหนือกว่าช ะตาที่ถูกกำหนด หลิงอวี้และหนิงเทียนเลือกที่จะหนี ทิ้งทุกสิ่งไว้เบื้องหลัง