เทพกับมนุษย์ Novels & Stories

เมื่อมนุษย์ถูกต้อนจนสิ้นหนทาง ความหวาดกลัวและความจำเป็นจึงมักเป็นข้ออ้างในการทำเรื่องต่ำช้าได้เสมอ ว่าแต่...มนุษย์อย่างพวกเขาจะไปรู้วันเดือนปีเกิดของเทพภูเขาได้อย่างไร? น่าขันสิ้นดี!

บนสวรรค์ชั้นฟ้าเทพชะตาได้มองดูหลี่ซูซินใช้ชีวิตในภพมนุษย์กับสหายเทพอีกคนหนึ่ง “นี่ถึงเป็นเรื่องของชีวิตมนุษย์อย่างแท้จริง เมื่อมิมีผู้ใดเข้าแทรกแซง หลังจากนี้ก็สุดแล้วแต่เทพซินฮวาจะลิขิตชีวิตตนเอง” เทพชะตากล่าวกับสหายสีหน้ามีความยินดีแสดงออกมาราวกับรู้ถึงอ นาคตที่ยังไม่เกิด

“แต่โดยธรรมเนียมแล้วเหล่าเทพเซียนบนเทวโลกไม่ติดต่อกับมนุษย์” อาเป้ยย้ำเตือนความจำอันเลือนราง เทพอู่เฉินเบิกตากว้างมองนางในความเงียบงัน สักพักหนึ่งก็ถามขึ้นมาด้วยสีหน้าสงสัยเป็นอย่างมาก “เจ้า... จำที่ข้าพูดได้หรือ?”

“แต่ฉันรักเขานะบัว” “ดูนั่นสิบัว มนุษย์ที่ไหนเขาจะมาอยู่ร่วมกับเราได้” บัวมองขึ้นไปด้านบนตามดวงตาสีแดงวาบคู่นั้นและก็ได้เห็นม่านน้ำด้านบนที่ขวางกั้นโลกของเธอกับโลกของมนุษย์ที่ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขในยามกลางวัน ส่วนเธอนั้นสามารถขึ้นไปด้านบนได้แค่ในยามค่ำคืน

ไม่อย่างนั้นจุดชีพจรจะถูกปิดกั้น หากเป็นมนุษย์จะหายใจไม่ออกจนสิ้นลมตายไป แต่หากว่าเป็นเทพ พลังปราณที่บำเพ็ญมาตลอดชีวิตจะจางหายไป สุดท้ายเมื่อเทพไม่มีพลังปราณเซียนก็จะไม่ต่างอะไรจากมนุษย์คนหนึ่ง ไอขุ่นมัวพวกนั้นจะรอคอยช่วงชิงลมหายใจจากทั้งมนุษย์และเทพบนสวร รค์ไปช้าๆ

เสียงหนึ่งดังขึ้นในความคิดของเต่ามังกรหยกตัวนั้น ตอนนี้เจ้าเต่ามังกรหยกไม่สามารถเอาชนะสัตว์มหาสูร และบุรุษใต้ท้องทะเลได้ และก็ไม่สามารถทำร้ายมนุษย์ที่อยู่บนผิวน้ำได้เช่นกัน เพราะเต่ามังกรหยกสีน้ำผึ้งนั้นเป็นสิ่งต้องห้ามเลยทีเดียว มันจะยอมสงบลงและค่อยๆว่ายน้ำไปหาแพ � �ึ่งทุกคนก็ตกใจกับการกระทำของมัน "พวกเจ้ามนุษย์จะตกใจทำไม มารับมนุษย์ที่อยู่บนหลังข้าไปแล้วพวกเจ้าก็รีบไปกันเถอะ"

เกิดคลื่นกระแทกมหาศาลจนพื้นดินแตกร้าว หลงอวี่กัดฟันสู้แรงต้าน แต่ดูเหมือนพละกำลังของมนุษย์จะเทียบกับเทพไม่ได้ "เปล่าประโยชน์..." ชายชุดเทากล่าวเย็นชา "เจ้าเป็นแค่กษัตริย์มนุษย์... เจ้าไม่มีพลังที่จะหยุดข้า" เขาเกร็งพลังเตรียมจะดีดหลงอวี่ให้กระเด็น

การห้ามปีศาจนั้นไม่แปลกแต่พวกเทพดูเหมือนจะเป็นคนดี อยู่ในมุมสว่าง การห้ามเทพชั้นสูงลงไปยังโลกมนุษย์ในสายตาของเจสก็ดูออกจะแปลกอยู่สักหน่อย " เหอะ " ลัสท์พ่นลมออกจมูกอย่างเหยียดหยาม " พวกปากว่าตาขยิบน่ะสิ ขืนปล่อยให้ไปโลกมนุษย์ได้ง่าย พวกมันก็คงไปเก็บเกี่ยวพลังศรั ทธากันเต็มที่จนสมดุลระหว่างโลกเสียหายไปหมด พวกมันน่ะ มองมนุษย์ไม่ต่างจากมดปลวกหรอกนะ "

เทพกับมนุษย์ไม่ต่างกันในแง่ความรู้สึกเลยสักนิด เพียงแค่ต่างในเรื่องการแยกแยะถูกผิดเท่านั้น หลังออกจากการเข้าตบะบำเพ็ญเพียรนานร่วมปี เทพสงครามหญิงจึงเดินทางกลับตำหนักส่วนตัว ก่อนกลับตำหนักได้แวะดื่มสุราดอกท้อเลิศรสซึ่งหนึ่งร้อยปีจะบ่มได้หนึ่งครั้ง กับเทพสหายเทพชาย ที่ลานชมจันทร์จนมืดค่ำ

กว่าจะปรับตัวกับพลังปราณฟ้าดินของแผ่นดินนี้ กว่าจะเข้าใจวัฒนธรรมของพวกเผ่ามนุษย์ชั้นต่ำ กว่าจะเฝ้าหากายเนื้อมนุษย์ที่งดงามและเย้ายวนนี้จนกุมหัวใจของฝ่าบาท จักรพรรดิแห่งแคว้นพฤกษาเหมันต์ได้ นางทุ่มเทพลังกายและใจไปมาก จะต้องไม่มีตัวแปรใดที่จะมาทำลายแผนการของนางได้ ! ทว่าในจังหวะที่ร่างของขันทีหนุ่มผู้มีช่วงไหล่กว้างผิดแปลกจากชายทั่วไปกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู สุรเสียงหวานของพระสนมกุ้ยเฟยพลันรั้งเขาไว้ จนดวงตาคู่นั้นสั่นสะท้านด้วยความคาดไม่ถึง