เพียงแสงส่องใจ Mga Nobela at Kwento

ไรท์แปลเป็นภาษาศิลป์ของตัวเองนะคะ ไม่แปลตรงตัวเพราะมันจะฟังแข็งไม่ได้อารมณ์ค่ะ) เพลง Let Her Go ของ Passenger Well you only need the light when it’s burning low คนเราน่ะ จะรู้ว่าต้องการแสงสว่าง ก็ต่อเมื่อมันเริ่มมืดสลัว Only miss the sun when it starts to snow จะคิดถึงดวงอาทิตย์ ก็ต่อเมื่อหิมะเริ่มโปรยปราย

รักเสมอ ธร ภัคธีมาร้องไห้สะอึกสะอื้น กอดนาฬิกานั้นเอาไว้แนบอก นทีที่เดินเข้ามาในห้องจึงรีบเอ่ยถาม “มลเป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม” “ปะ... เปล่าค่ะ” ภัคธีมารีบเช็ดน้ำตา และถือนาฬิกาทรายนั้นเอาไว้แน่น

ได้เพียงแต่มองจากในเงา เฝ้าดูเรื่องราวผู้คนล้อมรอบตัวเธอ ไม่เคยมีฉันอยู่ในนั้น และคงไม่มีวันนั้นเลย ฉันทำได้เพียงให้ความฝันปลอบใจในค่ำคืน โอ้ แค่เฝ้ามอง แค่ชื่นใจ แค่ยิ้มผ่านลมฟ้าไป เผื่อเธอรับรู้ เผื่อเธอจะมองมา สักครั้งหนึ่ง อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ

นางเอ่ยเสียงแผ่ว คำพูดเพียงประโยคนั้นของนาง กลับเปล่งประกายราวแสงตะวันแรกในฤดูหนาว สำหรับหลงเจิ้งหยาง มันคือแสงสว่างที่สาดผ่านม่านหมอกแห่งความผิดพลาดและความกลัวในใจเขา

แสงไฟในเรือ ส่องสว่าง เมื่อฝ่ายชายถอดเสื้อออก เหลือกางเกงเพียงตัวเดียว " อะไรกันคะ พี่ท้อป ไ วันนี้เธอได้รับเซอร์ไพรส์กี่ครั้งกัน คนที่สวมเดรสสั้น ถูกพามานั่งบนตัก แล้วจูบที่คอขาวเนียน มือบางประคองแก้มเค้าเอาไว้ แล้วเอาหน้าผากสัมผัสกัน

เมื่อถึงเวลาก็จะเจอแสงสว่างราวกับแสงแดดยามเช้า แม้แสงที่ส่องถึงมันจะเล็กและเป็นเส้นบางก็ตามที แต่หากใจของเราไม่ยอมขลุกอยู่แต่ในหลุมแล้วละก็ เราก็จะพาตัวเองวิ่งเข้าหาแสงสว่างเพื่อหาทางรอด เราทุกคนล้วนเป็นเช่นนั้น แม้กระทั่งคนที่อยากจบชีวิต.. เขาก็อยากหาแสงสว่างของเข าให้เจอ.. “มาละแสงสว่างของมึง” บุ๊คที่น่าจะกรึ่มได้ที่ทิ้งตัวพิงเอนกับอกกว้างๆของอัลฟ่า นิ้วเรียวชูสูงแล้วร้องเรียกทุกคน

Untake this heart (อย่าเอาหัวใจของฉันไป) And I’ m missing (และฉันจะคิดถึง) Just one thing (เพียงแค่สิ่งเดียว) A brand new star (คือการเริ่มต้นใหม่) ” “ฮึก ฮืออออ ซัน ฮือออออ ขอโทษ กูขอโทษ ฮืออออ” ผมแทบขาดใจเมื่อเห็นคนรักดวงตาแดงก่ำ และหยาดน้ำตาไหลลงมาช้าๆ ท่ามกลางผู้คนมากมายในร้านแห่งนี้ มันบีบคั้นหัวใจ จนเจ็บหน่วง อยากจะเดินเข้าไปดึงมากอดเอาไว้ แต่ตอนนี้ผมไม่อยู่ในฐานะที่ทำแบบนั้นได้อีกแล้ว ผมเป็นคนบอกเลิกมันเอง..... “Can’ t erase this, can’ t delete this

เพิ่มขึ้น พวกเขาพยายามบอกว่าเด็กกำลังหลงทาง ว่าเสียงจากแค้น ไม่ใช่แสงจากฟ้า แต่ซาโยะ…เมื่อได้อ่านชื่อบนไม้กระดานจากหมู่บ้านฮิซุย เธอเอ่ยเพียงคำเดียว “บางที…แค้น ก็คือแสงเดียวที่ยังไม่ถูกกรอง”

เขาคลี่กระดาษออกช้า ๆ ท่ามกลางแสงจันทร์ลางเลือน บนแผ่นกระดาษปรากฏเพียงไม่กี่ประโยคที่ดูราวกับถูกเขียนไว้ด้วยปลายนิ้ววิญญาณ 《เคล็ดเงาไร้นาม》 “จงเป็นเงาใต้จันทร์ จงล่องไปดั่งหมอกในพงไพร อย่าให้แม้เสียงลมหายใจเป็นที่จับได้ เงาไร้เงา กายไร้กาย เดินบนเส้นทางแห่งความเง ียบ

ดารินทร์ไม่รู้ว่าอีกนิดของเขาอีกแค่ไหน รู้แต่ตอนนี้ในสมองขาวโผลน ภาพแสงดาวที่เห็นอยู่พร่าเลือน ร่างบางสะท้านเกร็ง ความรู้สึกปั่นป่วนเหมือนมีคลื่นลมโหมอยู่ในร่าง “ม...ไม่ไหว...ร...รินทร์ไม่ไหว” เสียงหวานสั่นระรัว รับรู้ถึงความพร่างพรายของแสงดาวที่ไขว้คว้าเอาไว้ หากคนตัวโตย ังไม่หยุดโจนจ้วง ร่างแกร่งเร่งรัวหวังตามแตะเส้นขอบฟ้า ชั่วครู่ร่างหนาก็เกร็งแน่นก่อนจะผ่อนคลายลง ริมฝีปากอุ่นแตะแผ่วเบาที่ขมับของหญิงสาว