Novelas y relatos de เพียงแสงส่องใจ

แสงอุ่นๆ ทอประกายโอบล้อมรอบโลก ขับไล่ความมืดและความหนาวเหน็บ ชีวิตยังมีลมหายใจ มีวันใหม่ให้เดินเสมอ เหมือนจันทร์ซบไหล่หนา กอดแขนกำยำแล้วมองเงียบๆท่ามกลางแสงอบอุ่น ไม่มีใครพูดอะไรมากมาย แต่ช่างตลกร้ายเหมือนว่าสื่อใจถึงกันได้ หัวใจจึงค่อยๆเพิ่มจังหวะขึ้น

ตะวัน ของเจ้าหล่อน. ดวงตะวันที่ส่องแสงเจิดจ้าจำรัสให้ความสว่างอันเป็นประโยชน์แก่โลก...ไม่สะทกสะท้านต่อความร้อนแรงที่ตนเองได้รับ เหมือนดังหัวใจของตะวัน...ที่ยิ่งใหญ่และไร้ซึ่งความเห็นแก่ตัว...

เราอยู่ห้องมุมสุดติดหน้าต่าง แสงเช้าสวยดีนะ ฉันนั่งจ้องข้อความนั้นอยู่พักใหญ่ ทั้งภาพบ้านน้ำที่ฉันไม่เคยเห็น แต่จินตนาการมันชัดขึ้นในหัว แสงเช้าที่ลอดหน้าต่างเข้าไปในห้องของเธอ—ห้องของคนที่ฉันทุ่มใจไปโดยไม่รู้ว่าจะได้อะไรกลับคืนมาไหม เสียงเพลงที่เปิดค้างจากเพลย์ลิสต์แว่วมา ... “เอาใจลงไปเล่นเองก็เจ็บเองทุกที เตือนกี่ครั้งก็ยังไม่ฟัง สุดท้ายใจพัง...”

เขากระซิบเสียงแหบพร่า เริ่มดอมดมที่เนินทรวงของอรุณฉาย “ปิดไฟ ปิดไฟก่อน” เธอร้องขอ แสงสว่างจากหลอดนีออนส่องกระทบเข้าที่สร้อยเส้นเล็กของเธอ จี้เพชรเม็ดจ้อยยังส่องแสงเรืองรอง ก่อนที่มันจะสิ้นแสงลงตามแสงไฟที่มอดดับ เหมือนกับความเข้มแข็งของเธอ ที่พ่ายแพ้ต่อความปรารถนาเช่น

แก้วตาแสร้งจิ๊ปาก “ใจเย็นหน่อยค่ะ!” จริงๆ มันก็ไม่ได้ถอดยากอะไรนักหรอก เธอแค่ดึงเวลาอยากแกล้งคนใจร้อนก็เท่านั้น

เขาเอ่ยชื่อฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับคำสัญญา เงาของพายุจางหาย มีเพียงแสงจันทร์สาดทาบใบหน้าของเรา “ข้าอาจไม่รู้วิธีแสดงออกอย่างถูกต้อง...แต่ข้าไม่อาจทนรับความคิดที่ว่าเจ้าจะหายไปจากข้า” “เจ้าคือ...แสงเดียวในโลกอันมืดมิดของข้า”

เมรี่หยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา มันคือหนังสือรวมบทกวีรัก เธอเปิดอ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงหน้าหนึ่งที่ถูกขีดเส้นใต้ไว้หลายครั้ง "...แม้เส้นทางจะมืดมิดเพียงใด หากเรามีแสงสว่างในใจ เราก็จะพบทางออกเสมอ..."

> ยูเมะ: "เทนชิ! เชื่อมั่นในคาถาของฉัน! คาถาแสงส่องทาง! ถึงแม้จะไม่มีพลังเวท แต่ฉันจะใช้พลังงานที่เหลืออยู่ทั้งหมดในตัวฉันเป็นเชื้อเพลิง!" > ยูเมะรวบรวมพลังวิญญาณที่เพิ่งฟื้นตัวมาทั้งหมดอีกครั้ง เธอยกมือขึ้นเหนือหัว แล้วร่ายคาถาแสงส่องทาง โดยครั้งนี้ไม่ได้หว ังให้มันสว่างจ้า แต่หวังให้มันเป็นเพียง "จุดแสง" ที่เล็กที่สุด

เธอเหมือนแสงที่ไม่เคยจาง ผมเป็นรุ่นพี่ของเธอ…แต่ไม่เคยกล้าเข้าไปหา จนวันนั้น…ผมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้พร้อมคำพูดหนึ่ง “แสงสว่างนั่น บางทีก็มองพร่าได้” แล้วผมก็เดินจากมา เหมือนเงาที่ไม่ควรปรากฏในภาพของใคร … ธาราตัวแข็งทื่อ หัวใจเธอเต้นรัว

อี้ซินที่กะพริบตาปริบๆ ปรับสายตาให้รับกับแสงสว่างที่สาดกระทบ บิดกายที่เมื่อยขบรู้สึกถึงความปวดหน่วงตรงกลางร่าง