Novelas y relatos de เพียงแสงส่องใจ

"อย่ามาสั่งฉันโรส" ผมตวัดสายตาคมลงไปมองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา...นั้นยิ่งทำให้ผมต้องรีบสะบัดขาออกจากการเกาะกุมให้เร็วที่สุด เพราะผมมันเป็นโรคแพ้น้ำตาผู้หญิง "ธาม..."

“สำหรับดันไม่ว่าจะเป็นในสวนดอกไม้แห่งนี้หรือที่ไหนๆ ในโลก ดันก็ไม่สามารถหาดอกไม้ที่งดงามเกินกว่าพันดาวของดันได้อีกแล้วครับ” “...” “รักดาวนะครับ รักมากๆ” “ดาวก็รักดัน รักมากๆ เลยนะคะ” “Beauty is not in the face; beauty is a light in the heart.” -Kahlil Gibran- (ความงามมิได้ปรากฏบนใบหน้า ความงามคือแสงสว่างในดวงใจ)

โลกไม่ได้เป็นความน่ากลัว แต่เป็น "ความสงบที่ทรงพลัง" ในขณะที่โลกกำลังเปลี่ยนผ่าน ธันวาก็สัมผัสได้ถึงแสงสีเงินที่ลอดผ่านหลังคาบ้านไม้ริมคลอง แสงนั้นพุ่งตรงลงมายังสมุดบันทึกเล่มเก่าที่วางอยู่บนแท่นไม้ ตัวหนังสือที่เคยแห้งสนิทกลับเรืองแสงขึ้นมา และหน้ากระดาษว่างเปล่าที่เหล ืออยู่ถูกเติมเต็มด้วย "ภาษาแห่งแสง" ซึ่งเป็นภาษาที่ไม่มีใครอ่านออกด้วยตา แต่ทุกคนสามารถ "อ่านด้วยใจ" ได้

โมเมว่าตัวเองเป็นพี่ยังไม่พอ ยังจะมาบันทึกชื่อตัวเองอะไรแบบนี้ลงในเครื่องเธออีก บันทึกเป็นอย่างอื่นก็ได้ คำว่า ‘คุณรุจ’ มันก็ไม่ได้พิมพ์ยากเลยนี่ แสงสว่างจากหน้าจอดับลงไปแล้ว ทว่ากลับต้องตกใจขึ้นมาอีกครั้ง กับจำนวนสายที่ไม่ได้รับ สิบห้าสาย!

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญและกล่าวโทษ ลมหายใจของฉันสะดุด หัวใจบีบรัดแน่นขึ้นมาฉับพลัน สวี่เหยียนก็คือฉัน ผู้หญิงจิตใจอำมหิตในปากของฟางฉือเหล่ย ได้ยินมาว่า ตอนที่คนเรากำลังจะตายจะเกิดภาพความทรงจำไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพฉายแสง แต่ทว่าเมื่อมองดูคนสองคนที่ก ำลังกอดกันแน่นอยู่ตรงหน้า

วิดีโอจบลงเพียงเท่านี้ มีความยาวแค่สิบวินาที แต่สิบวินาทีนี้ กลับเหมือนเหล็กร้อนแดงที่ประทับลงบนหัวใจของลู่สือหลานอย่างรุนแรง เซี่ยงเฉียวในตอนนั้น ดวงตามีแสงสว่างอยู่ และแสงนั้น เกิดขึ้นเพราะเขา แต่ตอนนี้ แสงนั้นกลับถูกเขาบดขยี้จนดับด้วยมือของเขาเอง

เรนเดียร์ถามลองใจ พันแสงชะงักไปเหมือนโดนหมัดน็อค การต้องอยู่กับหญิงสาวที่มีเคมีกระตุ้นเร้าความต้องการของเขาได้ทุกวินาที แต่ไม่สามารถมีอะไรกับเธอได้ มันคือการฆ่ากันทางอ้อมชัดๆ

ที่ปลอดภัยที่ช่วยบ่มเพาะให้ความรักของพวกเราได้เติบโตขึ้นอย่างงดงาม... การเดินทางครั้งนี้ได้สอนให้เรารู้ว่า... แสงสว่างที่แท้จริงนั้นไม่ได้อยู่ข้างนอก... แต่มันคือแสงที่เราต้องจุดขึ้นมาในใจของตัวเองก่อน... คือการยอมรับและซื่อตรงต่อความจริงของเรา... และเมื่อเรากล้าพอที่จะแบ่งปันแสงส ว่างนั้นออกไป... แม้จะเป็นเพียงแสงที่ริบหรี่และไม่สมบูรณ์แบบ... มันก็สามารถที่จะส่องทางให้กับคนอื่นๆ ที่กำลังหลงทางอยู่ในความมืดได้เช่นกัน"

ภพกระชับสายเป้ที่ไหล่ซ้าย มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงเดินไปตามทางเท้าที่ทอดยาวอย่างไร้จุดหมาย แสงไฟนีออนจากเสาไฟฟ้าเริ่มทำงานทีละดวง ส่องให้เห็นเงาของเด็กหนุ่มที่ดูโดดเดี่ยวแต่กลับทระนงอย่างประหลาดภพหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กดส่งข้อความสั้นๆ หาคนเดียวที่ตัวของภพเอง ไว้ใจที่สุดในตอนนี้

โลกทั้งใบหยุดนิ่ง เหลือเพียงเสียงหัวใจฉัน…ที่เต้นแรงจนน่ากลัว ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงยอม แต่รู้แค่ว่า… คืนนี้ ฉัน เลือกเอง แล้วชุดเดรสของฉันร่วงไปกองกับพื้นชั่วพริบตา ท่ามกลางแสงสลัวในสวีทรูม แสงไฟจากตึกระฟ้าสะท้อนผ่านม่านบางระบียงสาดทาบบนผิวเปลือยของฉันเหมือนแสงไฟที่แทะ เล็มร่าง แววตานิ่งแต่กลับลุกวาบราวกับเปลวไฟเพิ่งจุด จ้องราวกับกำลังจะขย้ำฉัน ช้า ๆ...และฉัน...ถูกดูดเข้าไปโดยไม่ทันตั้งตัว เหมือนหล่นลงกลางพายุ