เพียงแสงส่องใจ Novels & Stories

“หมายความว่ายังไง” “ตั้งแต่ถูกรับมาอุปการะฉันพยายามทำตัวดีๆ จะได้ถูกรักและไม่อยากถูกทอดทิ้ง ฉันมักจะรู้สึกกลัวที่จะเป็นภาระของคนอื่นเสมอกระทั่งได้เจอนาย เจอกันครั้งแรกเหมือนเห็นตัวเองที่มีเรื่องอยากปิดบังไม่ให้คนอื่นรู้ ฉันมีเพื่อนก็อยากให้นายมี อยากให้นายยิ้มได้ อยา กให้นายมีคนคอยอยู่เคียงข้าง ทั้งที่จริงๆ แล้วเป็นฉันเองที่รู้สึกถึงมันทั้งหมด มันคือความโดดเดี่ยวอ้างว้าง เหมือนโลกทั้งโลกไม่มีใครสามารถไว้ใจได้”

มือบางแตะลงที่ปากของเขา “ไม่ต้องพูดอะไรนะคะ ไม่ต้องขอโทษ ไม่ต้องเสียใจ ฉันเข้าใจคุณทุกอย่าง เริ่มต้นใหม่นะคะคุณพฤกษ์” “ผมรักคุณนะพาย” “เก็บความรักของคุณไว้ให้คนที่คู่ควรเถอะค่ะ เรากลับกันเถอะนะคะ ดึกมากแล้ว”

เฟิ่งเจินถามด้วยเสียงพร่า ดวงตาหงส์ทอประกายอ่อนโยนล้อไปกับแสงไฟ “เพราะในสายตาข้า... ท่านคือแสงตะวันเดียวในชีวิตที่มืดมนของข้า” คำหวานของเขาที่บอกออกมาพร้อมแววตาที่สื่อถึงความรู้สึกจากก้นบึ้งในจิตใจที่เก็บงำมานาน ทำให้กำแพงจิตใจสุดท้ายของเฟิ่งเจินพังทลาย สองร่างโอบกอ ดกันท่ามกลางเสียงพิรุณจวบจนรุ่งสาง

คนที่นั่งฟังในงาน นึกถึง เทียนหอม ไม่ได้นึกถึงเลยว่า เทียนนี้ คือ คนที่ชื่อเทียน "ผมทำเทียนหอม พอเผาไหม้ด้านนอกหมด ก็มีหัวใจข้างใน ผมอยากเห็น หัวใจของน้องเทียนครับ "

คำนำ นิยายเรื่อง ตามดวงใจหวนคืน เป็นภาคต่อของ เล่ห์เสน่หาเพื่อนสาวแม่ และ หลงลีลารักลูกชายเพื่อน ซึ่งเขียนในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง เรื่องราวความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจากความใกล้ชิดสนิทสนมของคนสองคนที่อายุห่างกันสิบปี

คำว่า ‘ใช่’ เพียงคำเดียว ทำให้หัวใจของถังจินว่างเปล่าในพริบตา ที่แท้ตั้งแต่ตอนนั้น ในใจเขาก็ไม่ได้มีแค่เธอสินะ จู่ ๆ เธอก็นึกถึงวันแต่งงาน

ฉันยิ้ม น้ำตาร้อนผ่าวในดวงตา ฉันใช้เวลาหลายปีในการโน้มน้าวตัวเองว่าฉันไม่ได้มาจากไหน แต่ไม่ ฉันมาจากเธอ จากแสงสว่างของเธอ จากความอ่อนโยนของเธอ ฉันหยิบเทียน จุดมัน เปลวไฟสั่นไหว ดุจหัวใจที่ลังเล ฉันวางมันบนโต๊ะข้างเตียง ข้างกรอบรูป

หลินเย่วเอ๋อร์พยายามกลั้นยิ้ม แต่ไม่อาจปิดบังความรู้สึกอบอุ่นที่ค่อย ๆ แทรกเข้ามาในใจ “ชาแก้วนี้ มีชื่อหรือยังเพคะ” “ข้าคิดชื่อไว้แล้ว” “ชื่อว่าอะไรเพคะ” “แสงใจ เพราะแม้จะไม่มีแสงอาทิตย์ แต่ข้าก็ยังเห็นเจ้าอยู่ในแสงจันทร์”

“ใจกระเจิง” เขียน : กาสะลอง สงวน​ลิขสิทธิ์​ตาม​พระ​ราช​บัญญัติ พ.ศ.2537

มีแค่บทของ ‘ผู้หญิงคนหนึ่งที่หายไปจากแสงไฟ ทั้งที่เธอคือคนเดียวที่เคยสว่างโดยไม่ต้องมีไฟส่องแสง’ “ประโยคนี้มัน...” ฉันอ่านจบในสิบห้านาที และในขณะนั้นเอง...มือของฉันก็วางบทลงช้า ๆ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ อยู่ในภวังค์แห่งความคิดไปต่าง ๆ นานา