เพียงแสงส่องใจ Novels & Stories

� ตา แถมยังน่าปรารถนากว่าต้องแสงไฟเป็นไหนๆ หน้าอกอวบอิ่มชูช่อล่อตา แข็งขืนเพราะความหนาว แต่สะดุดกับสายตาคมวาวในความมืดที่มองมาไม่วางตา ลมหายใจสะท้อนเข้าออกหนักหน่วงขึ้นมาทันที ความต้องการพลุ่งพล่านในกายของภวัต และการที่จะดับมันได้ก็มีเพียงคนที่กล้ามายืดอวดโฉมโนมพรรณ อยู่ใกล้ๆ นี่เอง อรนภัสหันหลังให้สามีจึงยังไม่รับรู้ความต้องการของอีกฝ่าย

นับจากหญิงสาวออกจากชีวิต เขารู้สึกเหมือนตัวเองทั้งเหงาและเดียวดายกว่าเมื่อก่อนหลายเท่าราวกับโลกใบนี้ช่างมืดมน ไร้แสงสว่างให้ตัวเอง ยิ่งนานวันยิ่งท้อใจจนรู้สึกทรมาน ไม่ต่างกับการหายใจทิ้งไปวัน ๆ “เช้าแล้วเหรอ” นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองบรรยากาศข้างนอกผ่านหน้าต่างกระจก ตั้งแต่ เมื่อคืนจนถึงเช้าไม่ได้หลับสักนิด มัวแต่พร่ำเพ้อถึงพิมพ์ดาว

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มละมุน “ข้าคือเงา และเจ้า คือแสงจันทร์ เมื่อมีแสง ข้าย่อมไม่อาจหายไปได้อีกแล้ว” เขารวบนางเข้ากอดไว้แน่น หิมะโปรยลงเบา ๆ จากท้องฟ้าสีเงิน แต่ไม่มีใครหนาวอีกต่อไป

天公莫笑女孤单 Tiān gōng mò xiào nǚ gū dān เทียน กง ม่อ เสี้ยว หนฺ หวี่ กู ตัน โอ้สวรรค์ อย่าหัวเราะหญิงผู้โดดเดี่ยว 泪洒心灯照旧愿 Lèi sǎ xīn dēng zhào jiù yuàn เล่ย ส่า ซิน เติง เจ้า จิ้ว เยฺวียน หยาดน้ำตาหลั่งลง กลางแสงตะเกียงใจ ส่องให้คำอธิษฐานเก่าแจ่มชัดอีกครา

“ขอให้ข้า ได้พบแสงตะวัน ที่แม้จะอยู่ไกลสุดฟ้า ก็ยังพร้อมตามไปด้วยหัวใจไม่เคยย่อท้อ” เมื่อโคมลอยขึ้นสู่ฟ้า แสงอ่อนของมันส่องสว่างเหนือศีรษะของทั้งสอง และแม้เสียงผู้คนจะจอแจเพียงใด ก็ไม่มีสิ่งใดดังพอจะกลบเสียงหัวใจที่เต้นแผ่วในอกของเจียวลี่ วันต่อมาที่หอประโลมรัก ยามร าตรี

อวิ๋นซินเยว่มองภาพเหล่านี้ด้วยดวงตาที่ตื่นเต้น เธอลืมไปชั่วขณะว่ากำลังอยู่ในโลกของภารกิจ เธอรู้สึกเหมือนเป็นนักศึกษาสาวธรรมดาที่ได้มาเที่ยวงานเทศกาลจริง ๆ “สวยเหลือเกินค่ะอ๋องอวี้!” เธออุทานด้วยรอยยิ้มที่แท้จริง “ในวังไม่มีแสงไฟแบบนี้หรอก” อวี้หลางตอ บด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น “แสงไฟในวัง... เป็นแสงที่ควบคุมได้ แต่แสงไฟของผู้คน... เป็นแสงที่มาจากหัวใจ”

คำโปรย ด้วยพลังใจที่เหลืออยู่...จะเป็นแสงแห่งแรงนั้น ------------------- 1 พบกันครั้งแรก

แสงสว่างแผ่ทั่วท้องฟ้า เสียงบ่วงกระซิบ “เจ้าทั้งสองผู้มีใจเดียว บ่วงมิใช่ของใคร แต่คือสะพานแห่งใจที่บริสุทธิ์...”

เธอท้องในวันที่เราทั้งสองจบความสัมพันธ์ลับ ๆ ความลับไม่เคยมีในโลก

โผล่ขึ้นมาพ้นขอบฟ้าทีละน้อยทีละน้อย แสงสีทองค่อย ๆ ส่องประกายเจิดจ้าราวกับต้องการอรุณสวัสดิ์ไปกับทุกสิ่งที่แสงสว่างนั้นทาทาบไปถึง ช่างเป็นภาพที่งดงามเหนือคำบรรยายใด ๆ เพียงแค่แสงสีทองส่องสว่างขับไล่ความมืดมิดจากรัตติกาล ไม่น่าเชื่อว่ามันจะสามารถสร้างความอบอุ่นให้เกิดข ึ้นภายในจิตใจได้อย่างน่าอัศจรรย์เช่นนี้