Novel & Cerita เมียกำมะลอ

“อย่าหาว่าข้านั่นเป็นแม่หญิงมิรู้ความดอกหนาขุนภพ ทว่าขนมนี้เรียกว่ากระไรหรือ” เธอชี้ไปยังขนมชิ้นเล็กสีเขียวคล้ายหยกคลุกมะพร้าวขูดส่งกลิ่นหอมหวล

เมียโคตรเด็ดเป็นอย่างนี้เอง เจ้าเล่ห์ไม่มีใครเกิน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้ามะระเป็นลูกไม้ที่เกิดใต้ต้นมะลิของจริง

ปลายนิ้วชา ริมฝีปากสั่น สติแทบหลุดลอย ก่อนเสียงของเธอจะดังลั่นออกมาอย่างไม่อาจควบคุม "พวกคุณกำลังทำอะไรกันฮ๊ะ!?" หากเป็นผู้หญิงคนอื่น เพ่ยหรงอวี้คงไม่มีวันกล้าตวาดใส่สามีเช่นนี้แน่นอน แต่ผู้หญิงตรงหน้า คือเว่ยฉิงซวง เพราะอีกฝ่ายคือเพื่อนสนิทกึ่งพี่สาวที่เติบ� �ตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

วนิดาทำจมูกสูดดมหลายครั้ง “กลิ่นมะลิ น่าแปลก” เสือขาลเบือนหน้าจ้องด้านบน ค่อย ๆ หลับตา สูดดมกลิ่นมะลิอบอวลในมุ้งด้วยใจอัดแน่น กลิ่นแห่งความทรงจำ... และป้าแม้นยังคงภักดีไม่เปลี่ยน

เมิ่งเหยามองลงไปในตะกร้าก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นผลไม้ผลเล็ก ๆ สีม่วงเข้มซึ่งมันคือมัลเบอร์รี่ ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาทันที ผลไม้นี้เป็นผลไม้ที่ทำให้นางพบเด็กทั้งสอง และโชคดีได้พบกับบิดา มารดา "อาจู เจ้าช่วยเก็บมาให้ข้าอีกเยอะ ๆ นะ พรุ่งนี้ข้าจะสอนเจ้าทำ แยม"

คนที่ทำรายความเงียบออกมาก็คือแม่อิ่ม. " ได้เหรอคะ? " ^__^ แม่อิ่มพยักหน้าให้และหลังจากนั้นแม่อิ่มก็ให้เอกเด็กหนุ่มไปดูให้ว่าพอมีมะพร้าวลูกไหนที่มันดูแล้วพอจะมีจาวมะพร้าวอยู่ด้านในรึเปล่า.... แม่อิ่มเล่าให้ฟังว่าคนรุ่นใหม่ไม่ค่อยรู้จักกันหรอก แต่คุณเอิร์ธเธอชอบกินจาวมะพ ร้าวเหมือนกัน ทุกครั้งที่เจอแม่อิ่มจะเป็นคนถือไปฝากคุณเอิร์ธทุกครั้ง ตอนนี้คุณเอิร์ธมีคู่แข่งแล้ว และมันก็ทำให้ชะเอมถึงกับคิดหนักขึ้นมาทันที.....

หล่อนเข้ามาในนี้บ่อยจนชิน และคนอื่นก็ไม่ได้เอะใจหรือสงสัย คงจะเป็นเพราะทุกครั้งที่มา ย่อมมีของกินติดไม้ติดมือมาด้วยแบบนี้ “เอ้าหนิง เอาอาหารเช้ามาให้คุณทิมเหรอจ๊ะ” “ค่ะพี่แหม่ม” มาลิกาเป็นหัวหน้าฝ่ายบัญชีของที่นี่ โต๊ะหล่อนอยู่ไม่ไกลจากหน้าห้องของทิมภพ ทุกครั้งที่มีแ ขกมาหาเจ้าของโรงแรม ย่อมอยู่ในสายตาของหล่อนเสมอ

เธอจึงไม่หลงกลง่าย ๆ ใบบัวแม้ภายนอกจะดูอ่อนหวาน หัวอ่อนและเรียบร้อย แต่แท้ที่จริงเธอเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่เจอความโหดร้ายมานับไม่ถ้วน ดังนั้นเธอจึงไม่ได้อ่อนเดียงสาจนไว้ใจใครต่อใครง่าย ๆ โดยเฉพาะคนที่เป็นเมียเก่าของผัวคนนี้ “ว่าแต่.. ชื่ออะไรนะจ๊ะ ใบบัวใช่ไห ม” “จ้ะ ฉันชื่อใบบัว” “พี่ชื่อมะลิ เรียกว่าพี่มะลิก็ได้” มะลิระบายยิ้มอ่อนหวาน “ใบบัวกับดอกมะลิ ดูเหมือนพี่ราชันจะชอบดอกไม้น่าดู มีเมียกี่คนก็ชื่อเกี่ยวกับดอกไม้ทั้งนั้นเลย”

ต้นมะยมที่ปลูกไว้กำลังออกลูก “ตำพอแหลกแล้วคลุกกับพริกน้ำปลา น้ำตาลนะคะ” “โอเค” ผู้เป็นสามีรับคำ แค่คิดถึงลูกมะยมเขาก็เปรี้ยวรอแล้ว แต่เมียรักกลับน้ำลายไหลรอแล้วสินะ

ปราภัทรสรจ้องมองน้ำหอมราคาแพงในมือของมีนา "จริงเหรอ บังเอิญจังเลย ว่าแต่ของแก้มซื้อเองเหรอ" มีนายิ้มแก้มปริ