Novel & Cerita เมียกำมะลอ

ปริภัทร์ยืนมองร่างเล็กของเมียตัวน้อยที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้หลังบ้านหลังเก่า ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นปล่อยผมที่เหลือด้านหลังเหมือนหางม้า เพื่อไม่ให้ปรกใบหน้ายามที่เธอทำสวน ความสวยของเธอนั้นยังคงอยู่เช่นเคย รอยยิ้มที่มองดอกไม้ด้วยความสุข ใบหน้างามก้มลงดอมดมกลิ่นของดอกมะลิมันเ ป็นดอกไม้ชนิดเดียวที่ทำให้ไม่แพ้ท้อง แต่พอลองดมดอกอื่นที่ไม่ใช่เท่านั้นแหละรีบวิ่งออกไปอาเจียนทุกครั้งวันนี้ก็เช่นกันที่ภัคพิญาได้กลิ่นดอกไม้อื่นจึงทำให้อาเจียน คนที่แอบดูอยู่หน้าประตูรั้วที่สูงเท่าเอวของเขาเท่านั้นตกใจไม่น้อยที่ได้เห็นอยากเสนอหน้าเข้าไปหาแต่ก็ไม่กล้าพอ

เรติการ้องอื้อดังลั่นเมื่อปีแสง​ฝังปลายจมูก​โด่งเข้าตรงแก้มของเธอหนัก ๆ​ ทำท่าเหมือน​หอมแก้มเธอไม่มี​ผิด​ “ทะ...ทำอะไรของนาย” “สงสัยว่าเมียฉันจะงอนน่ะ เลยกะจะหอมแก้มง้อเมีย” “ฉันยังไม่ได้​บอกว่า​รู้สึก​อย่างนั้นซะหน่อย​”

ส่วนเขาก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างนิ่งเงียบ ราวกับอยู่คนเดียวในโลกใบนี้ “มาม่าใส่ไข่อร่อยที่สุดเลย” เธอตรวจดูของในตู้เย็น จึงได้เห็นว่ามันมีแค่น้ำเปล่าและนมกล่องรส สตอร์เบอรี่นับสิบกล่อง ซึ่งเป็นรสที่ยามาวดีโปรดปราน จนกลายเป็นสัญลักษณ์ของเจ้าหล่อนเลยล่ะ

ชายหนุ่มสำลักโจ๊กที่แฟนสาวกำมะลอจัดหามาให้เป็นอาหารเช้าแบบง่ายๆ "ค่อยๆ กินก็ได้ไม่เห็นต้องรีบ" "สงสัยมีคนคิดถึงผมแน่ ผมถึงได้สำลัก" ชายหนุ่มยิ้มหวานให้แฟนสาวหลอกๆ อาหารเช้าง่ายๆ ที่เธอชอบกินก็เหมือนคนไทยเกือบครึ่งประเทศ โจ๊กใส่ไข่ ใส่ขิงเยอะๆ เมื่อตอน เช้าเขาตื่นขึ้นมาตกใจที่ไม่เห็นแฟนสาวกำมะลอ ที่แท้เธอลงไปซื้อโจ๊กให้เขานี่เอง ตอนแรกเขาว่าจะไม่กินโจ๊กนี่แล้วเพราะว่าเธอดันใส่ขิง ซึ่งเขาไม่ชอบขิง เธอเห็นว่าเขาไม่กินและเขี่ยขิงทิ้ง

“หืม ยำปลากระป๋องนี่แซ่บมากเลยลูก ป้าชอบมาก วันหลังทำอีกนะ นี่ดูสิใส่มะม่วงเปรี้ยวด้วย ต้นที่มะลิเอามาปลูกเมื่อหลายเดือนก่อนหรือเปล่า” “ใช่ค่ะคุณป้า มะม่วงน้ำดอกไม้ดิบค่ะ หนูซื้อกิ่งตอนมา แป๊บเดียวออกลูกเต็มต้นเลยค่ะ”

ชายหนุ่มกดกริ่งเรียกแม่บ้านเรียกหายาดมยาลมยาหอมสารพัดยาที่จะต้องใช้มือไม้สั่น กฤติกายกมือขึ้นกุมขมับ เธอลืมตาขึ้น “มะ..ไม่เป็นไรค่ะ สงสัยจะลุกเร็วเกิน”

สมควรบอกแม่อวนแล้วรีบเดินขึ้นมาจากน้ำทันที ยี่สิบนาทีผ่านไปสิ่งที่แม่อวนได้กลับมาก็คือใบตองหนึ่งก้าน สะเดาดินหรือที่เธอเรียกว่าผักขม มะกอกป่าและมะเขือเทศสีดาลูกเล็กสีแดงส้ม เอาไว้สำหรับใส่ส้มตำ

นิ่มเอ่ยถามถึงอาหารที่ผู้เป็นป้าอยากรับประทาน “ป้าอยากกินแกงเขียวหวานมังคุดจ้ะแม่นิ่ม” “ได้ค่ะคุณป้า” อาหารโปรดของมาลัยคือแกงเขียวหวานมังคุดและเธอเองก็ได้สูตรมาจากท่าน “พ่อโมกข์กลับมาได้ลองชิมสะเดาน้ำปลาหรือยังล่ะแม่นิ่ม”

ชายหนุ่มทำเสียงยียวน “พ่อแค่ช่วยแกเลือกผู้หญิงดีๆ จะได้เลิกทำตัวสำมะเลเทเมา แล้วกลับมาเป็นผู้เป็นคนขึ้นกว่านี้บ้าง”

ดนัยตกใจ “มันไม่ใช่ลูกผม หน้าตาผิวพรรณมันไม่เหมือนแม่ของมัน กับผมนี่ยิ่งไม่เหมือนเลย ผมทนเลี้ยงมันมาเพราะเวทนา แต่ผมไม่ไหวแล้วคุณดนัย ผมต้องหาเงินส่งมันเรียน แล้วไหนจะต้องใช้หนี้แทนแม่มันอีก ผม… ผมจำเป็นต้องขายมันจริงๆ ครับ คุณดนัยหลบไปเถอะ อย่ามาเสียเวลาตรงนี้เลย” “ใจเย็นก ่อนสิยอด หนูคนนี้กลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว ฉันว่าค่อยพูดค่อยจากันดีกว่านะ”