-เมื่อนางร้ายกลายเป็นดอกบัวขาว นิยาย & เรื่องราว

“คุณหมอปริญ! คุณจำไว้เลยนะ ถ้าลูกสาวของฉันได้รับอันตรายแม้ปลายเล็บคุณกับฉันได้ตายกันไปข้างหนึ่งแน่” ผู้หญิงอ่อนหวานคนเดิมกำลังกลายร่างเป็นนางมารร้าย น้ำเสียงแหบพร่าระคนเจ็บปวดเจียนตาย บวกกับแววตาของรสาแข็งกร้าวดุเดือดชนิดที่ไม่ยอมใคร เมื่อคลื่นลูกใหญ่กำลังโหมซัดสาดอ ยู่ภายใจจิตใจของเธอ “ผมขอโทษ ครั้งนี้ผมยอมรับว่าทำผิดต่อหมอโรสจริง ๆ”

นางก็อยากจะเห็นเช่นกันมาหากอวี่หรันคิดจะรังแกนาง จะใช้ลูกไม้เช่นใดกับนางกันแน่ “ใช่ๆ ในนิยายที่เรียกว่าแม่ดอกบัวขาวก็คือนางนั่นแหละ” “แล้วนางยังไม่ออกเรือนรึ” “นางเลือกมากอย่างไรเล่า เพราะมีฐานะเป็นเพียงบุตรสายรอง นางจึงไม่มีตัวเลือกมากนัก หากไม่แต่งกับบุตรสายรองเช่นกัน ก็ต้องแต่งเข้าไปเป็นอนุ ตอนแรกนางก็ให้ท่าท่านอ๋องเพราะต้องการจะเข้าไปเป็นชายารอง แต่เขาก็เดินทางไปชายแดนเหนือเสียก่อน นางจึงไม่มีโอกาสได้ลงมือ ข้าว่าไม่แน่ครั้งนี้อาจจะมีเรื่องสนุกให้เจ้ากับข้าได้ชม”

ที่แท้บุรุษผู้นี้ก็ดีดลูกคิดรางแก้วเอาไว้แล้ว ร้ายกาจ หยางเฟยฉีผู้นี้ร้ายกาจเกินไปแล้ว มิคาดคิดว่านางมัวแต่ระแวงสตรีดอกบัวขาวเจ้ามารยา แต่กลับลืมระแวงบุรุษดอกบัวขาวผู้นี้ บุรุษดอกบัวขาวที่มักทำตัวเป็นโจรบุปผาผู้นี้ ทั้งร้ายกาจ มากเล่ห์ รู้ตัวอีกทีนางก็ถู กกินเต้าหู้จนหมดตัว ทั้งยังถูกล่อลวงจนหลีกก็ไม่ได้ เลี่ยงเขาก็คงไม่ยอม

นี่มันแม่ดอกบัวขาวชัด ๆ ทำตัวใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนดอกบัวขาวที่งดงามผุดผ่องเหนือน้ำ ภายนอกดูเป็นคนดี อ่อนโยน น่าทะนุถนอม แต่ที่จริงแล้วแอบแฝงความเจ้าเล่ห์ไว้ภายใน ใช้ความไร้เดียงสาของตัวเองหลอกล่อให้บุรุษหลงใหล นี่มันภัยเงียบที่เป็นมลพิษต่อคนอื่นโดยแท้ ใน นิยายเรื่องนั้น นักเขียนบรรยายตอนจบแค่ให้พระเอกกับนางเอกครองรักกัน แต่กลับไม่ได้กล่าวถึงเรื่องราวหลังจากนั้นเลย

แต่ไม่เป็นอย่างที่เขาคิด ดอกบัวดอกนั้นหลบหลีกกระบี่มารของบิดาได้ ผ่านไปครู่หนึ่งดอกบัวสีทองก็แปลงกายเป็นสตรีใบหน้างดงาม “คุณชาย อย่าทำร้ายข้า” นางอ้อนวอนทั้งน้ำตา “เอ๊ะ พี่สาว ท่านมีจิตวิญญาณหรอกหรือ” เขาคิดว่าเป็นดอกไม้ธรรมดาไม่คิดว่าเป็นดอกไม้เซียน เมื่อดอกบัวสีทองแ ปลงกายได้เขาจึงรีบเก็บกระบี่ใส่ย่าม

ไม่ว่าชะตากรรมในนิยายจะเลวร้ายแค่ไหน เธอจะไม่มีวันยอมให้ครอบครัวที่รักตัวเองอย่างสุดหัวใจนี้ต้องพบกับจุดจบตามเนื้อหาต้นฉบับอย่างเด็ดขาด ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสฉันมีชีวิตอยู่ ฉันจะเปลี่ยนแปลงมันทั้งหมดเอง พระเอกในเรื่องนะหรือ ฉันจะเตะมันไปให้ไกล ส่วนนางเอกผู้ใสซื่อประด ุจดอกบัวขาว เธอก็จะไม่เอาตัวเองไปเฉียดใกล้ ส่วนตัวร้ายที่หวังหลอกนางร้าย เหอะ ๆ มาดูกันว่าใครจะร้ายกว่า ธารามลในร่างของปลากริมคิดอย่างหมายมาด

นางเป็นเพียงดอกบัวน้อยที่เซียนสมุนไพรชุบชีวิต เมื่อถูกกลืนกินปราณชีวิตไปแทบหมดสิ้น ร่างกายจึงค่อยๆ สลายไปที่ละน้อย “เหยาเหยา!” เยี่ยหรงกอดนางแนบแน่นแต่ร่างกายนางค่อยๆ เลือนรางกลายเป็นกลีบดอกบัวที่ลอยคว้างในอากาศ ปีศาจหนุ่มพยายามความกลีบดอกบัวไว้แต่กลับดอกไม้กลับลอ ยขึ้นท้องฟ้าแล้วค่อยสลายไป ทว่าเขายังคงเก็บได้ทันหนึ่งกลีบ มือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดประคองกลีบดอกบัวแล้วกดไว้แนบอกตำแหน่งหัวใจก่อนที่กลีบดอกไม้จะสลายไป

แต่เหตุการณ์นี้มันก็ไม่ได้เกิดขึ้น เพราะนางร้ายคนนี้เดินออกมาแล้ว และเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เห็น แต่ถึงแม้เหตุการณ์เลวร้ายมันจะไม่เกิดขึ้น แต่คิดว่าเรื่องราวและเหตุการณ์หลักของตัวละครหลักต่อไปนี้คงยังเกิดขึ้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมาก และเธอคิดว่าถ้าหากไม่มีนา งร้ายเข้าไปแทรกแซง จากนิยายดราม่าปวดตับคงจะกลายเป็นนิยายรักธรรมดาได้ "เมื่อยเป็นบ้า"

ก่อนแต่งงานสามเดือนนี้จึงจะเปิดโปงความเจ้าเล่ห์ของแม่ดอกบัวขาวนางนี้เพื่อให้เขารู้และขับไล่นางออกไปจากจวนสกุลเสวี่ย นางจะต้องเป็นเอกภรรยาและไม่ยอมให้เขามีผู้อื่นแม้เขาจะมีสิทธิ์ก็ตาม “ในเมื่อนางมีฝีมือเช่นนี้ พรุ่งนี้ให้นางช่วยทำอาหารในโรงครัวก็แล้วกัน เจิ้ง เอ๋อร์เจ้าไปขอให้นางช่วยงานในครัวด้วยนะ” หม่าหรูหรงหันไปบอกกับหลานชาย

นางเรียกชื่อแม่ดอกบัวขาวตามที่ได้ยินเซียวหยุนฟงเรียก ‘แม่ดอกบัวเน่าอยากใส่ความข้าเช่นนั้นหรือ จากคราแรกตั้งใจทำร้ายกันซึ่ง ๆ หน้า พอทำไม่สำเร็จเลยเปลี่ยนแผนสินะ’