-เมื่อนางร้ายกลายเป็นดอกบัวขาว Novels & Stories

“ท่านมาอยู่ในร่างของคุณหนูสามว่านชิงอี แต่เพราะว่านางตายแล้วท่านเลยมาสวมรอยเจ้าค่ะ” “ข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูสามว่านชิงอี! แต่ว่าร่างนี้ตายนานแค่ไหนแล้วเนี่ยะ! ดูสิผิวซีดเหมือนปลาขาดน้ำ โอ๊ย!ชีวิตของนางบัว!” บัวบูชาเริ่มโอดครวญเมื่อเริ่มสังเกตว่า ร่างกายที่นางมาอย ู่นั้นซีดเซียวเกินไป คงต้องบำรุงอย่างหนักเลยทีเดียว

ซูเม่ยเมื่อได้ยินคนรักกล่าวก็หัวเราะพรืดออกมา เพราะยามนี้ข่าวออกไปเช่นนั้นจริงๆ และยังบอกอีกว่าท่านหญิงสายนอกผู้นั้นเป็นนางในตำนานดอกบัวขาวกลับชาติมาเกิด “ท่านกล่าวได้ตรงยิ่งนัก ป่านนี้นางคงเจ็บใจไม่น้อยเลย” และเป็นดังเช่นซูเม่ยกล่าวยามนี้ห้องพักภายในหอกลิ่น บุปผาแทบจะกลายเป็นเศษซาก เพราะสตรีดอกบัวขาวกำลังอาละวาดจนพังทุกอย่างที่ขวางหน้า

ยิ่งนัก ชิงเหอกอดอกมองดูภรรยาของตนรัวกำปั้นน้อยใส่หมอนใบยาวอย่างเอาเป็นเอาตาย มุมปากหยักยกโค้งจนเป็นรอยยิ้มด้วยความเอ็นดู ขณะเดียวกันก็รู้สึกดีที่มีคนเจ็บแค้นแทนตนเอง นางช่างร้ายกาจแต่ก็น่าเอ็นดูจริง ๆ เสียด้วย ยิ่งได้รู้ว่าเบื้องหลังของความร้ายกาจนางมาจากฮ องเฮาด้วยแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกเห็นใจและเอ็นดูนางขึ้นมากกว่าเดิม

โรงเตี๊ยม เจียวมิ่งพาม่อเหยียนกับมา เขาเดินเข้าไปในห้องเงียบ ๆ และไม่ให้ผู้ใดเข้าไปรบกวน ม่อเหยียนและป๋อหลินจึงทำได้เพียงรออยู่ห้องข้าง ๆ เจียงมิ่งจัดการชำระล้างกลิ่นอายปีศาจที่อยู่ในดวงวิญญาณ เขาวางดอกบัวไว้บนเตียงก่อนจะใส่ดวงวิญญาณของเสี่ยวผิงลงไป "สิบเอ็ดหากเจ ้าฟื้นขึ้นมา ต้องมาชดใช้ให้ข้าด้วยนะ" ร่างดอกบัวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรูปร่างของมนุษย์ เจียวมิ่งที่เห็นก็ยกยิ้ม ไม่นานร่างมนุษย์นั้นก็กลายเป็นร่างของเสี่ยวผิง ต่างจากเมื่อก่อนตรงที่ว่าตอนนี้ร่างนี้ไม่มีกลิ่นอายปีศาจหรือพลังใดใด

ในยามนี้ ด้านหลินหลานฮัวเอง เมื่อนางสัมผัสได้ถึงความตั้งใจจริงในการเปลี่ยนแปลงขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงครานี้ และสัมผัสได้ถึงความสำนึกผิดพร้อมที่จะทำการไถ่โทษนั้นจากพระองค์แล้วนางจึงได้เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหวานอันแผ่วเบาว่า “บุปผาเอง ก็รักมังกรร้าย เ ช่นเดียวกันเพคะ บุปผารัก มังกรร้าย เข้าแล้วจริงๆ” “อ่าห์ และแล้วคำที่ข้าอยากได้ยิน ข้าก็ได้ยินแล้วในวันนี้”

ห้องพักฟื้น หลังจากพยาบาลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ม่านไหมเสร็จก็ออกไปจากห้อง เมื่อเหลือกันอยู่สองคน ร่างสูงจึงเดินมายืนข้างเตียงที่หญิงสาวนอนอยู่ พร้อมกับเอ่ยถาม “เธอจะโทรบอกเพื่อนให้มาอยู่เป็นเพื่อนไหม” “เพื่อนฉันทำงาน ฉันไม่อยากรบกวนเพื่อนค่ะ” “เพื่อนเธอก็คงทำงานเป็นเด็กเอ็น เหมือนเธอสินะ”

จินเหมยสั่งการอย่างเด็ดขาด นับวันแววตาของเธอก็ยิ่งเปลี่ยนไป ดอกบัวขาวที่ซื่อใส บัดนี้กลายเป็นดอกบัวที่มัวหมอง "ได้ค่ะคุณหนู" สาวใช้ออกไปตามสืบอย่างเงียบๆ ตามที่ได้รับมอบหมาย ไม่กี่วันต่อมาข่าวคราวของซื่อหยาก็ถูกนำมาเล่าถึงหูของผู้เป็นนาย

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา พระชายาเยี่ยนซื่อเอ๋อร์ สวมอาภรณ์สีเทาหม่น ถูกองครักษ์ลับพามายังเบื้องหน้าเขา นางก้มหน้าหลบสายตา ริมฝีปากแห้ง มือเย็นเฉียบ แต่ยังพยายามวางท่าให้สูงส่งพูดอย่างหยิ่งผยอง "ท่านอ๋องเรียกหม่อมฉันมามีเรื่องอันใดหรือ" หลี่อ๋องมองนางราวกับมองเง าอดีตอันเลือนราง นางที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนโยน งดงาม แต่อำนาจและความริษยาได้เปลี่ยนนางไปหมดสิ้น

“ว่ากันว่าวันงาน คุณหนูว่านชิงผู้นั้นสมควรแต่งเข้าจวนมากกว่า แต่ข้าว่านางก็แค่ทำตัวเป็นดอกบัวขาวให้คนสงสาร” “แล้วเจ้าเห็นว่านางเป็นดอกอะไร...” “ดอกซิ่งกระมัง...เดี๋ยวดูในงานก็รู้หากนางเล่นหูเล่นตาก็ชัดเจน”

หลินซูเหยาอยากจะถามว่า ถ้าบอกว่าไม่ได้ เจ้าจะไม่ไปงั้นหรือ หากก็ทำได้แค่ส่งยิ้มหวานปนเศร้าสร้อย ขณะพยักหน้าตอบรับเสียงนุ่มนวล “เจ้าค่ะ” หากถังชิงหรูคือนางร้ายที่แสร้งเป็นดอกบัวขาว หลินซูเหยาตอนนี้ คือนางเอกที่แสร้งเป็นดอกบัวขาวเหมือนกัน นี่ถ้าไม่ติดระบบจะลงโทษ นางเป็นกระโ ดดเตะฟาดหัวหลิวเฟิงแล้ว