Novel & Cerita -เมื่อนางร้ายกลายเป็นดอกบัวขาว

ถึงจะสมแล้วกับที่เป็นนางเอกของเรื่อง มองแผนการของข้าออกแถมยังลงมือตอบโต้ในทันทีโดยไม่ให้ตนเองเสียเปรียบ แต่ขอโทษนะ จุดเด่นของตัวร้ายเช่นข้าก็คือความสามารถในการทำตัวเป็นแม่ดอกบัวขาวต่อหน้าผู้อื่น ดังนั้นเรื่องทำให้ผู้อื่นสงสารข้าย่อมไม่ด้อยไปกว่าเจ้าหรอก’ “น้องหญิง! เจ้าคุกเ

“อนุอี้ช่างร้ายกาจนัก แต่ก่อนข้าคิดแค่ว่านางเป็นแค่สตรีธรรมดาที่หลงรักบุรุษผู้หนึ่งเท่านั้น แต่พอเห็นนางทำเช่นนี้ทำให้อดคิดไม่ได้ว่าฮูหยินได้เลี้ยงงูเห่าไว้ข้างกายโดยที่ไม่รู้ตัว” “เจ้าคิดว่านางเป็นงูเห่ามากพิษ แต่สำหรับข้านางเป็นเพียงไส้เดือนดินที่เห็นแล้วไม่ได้มีความ รู้สึกใด นอกเสียจากขยะแขยง”

มือบางที่สั่นเทาเริ่มลูบไล้ไปตามแผงอกของมู่หยวนอย่างลืมตัว ความเหนียมอายที่เคยแสร้งทำ ใจบอกจะเก็บความบริสุทธิ์เอาไว้ในคืนวันเข้าหอ ตอนนี้มลายสิ้น ลืมคำ นางแสดงความหน้าไม่อาย จากดอกบัวขาวกำลังจะถูกแต้มสีละเลงด้วยตัวของนางเอง บางสิ่งบางอย่างในตัวเองถูกทำลายลงด้ วยฤทธิ์ยา ที่นางเป็นคนเสาะหามาเองกับมือ

เหมยลี่ส่ายหน้า "ไม่รู้เจ้าค่ะ นิยายที่ข้าอ่านเพิ่งเริ่มต้นได้แค่สิบตอน มันเพิ่งเดินเรื่องมาถึงที่ท่านใช่กาน้ำชาฟาดหัวแม่ดอกบัวขาว ท่านเชื่อหรือไม่...ข้าไม่คิดว่าท่านจะกล้าทำถึงขนาดนั้น สะใจข้ามาก และเนื้อเรื่องก็ตัดมาตอนที่ท่านซื้อทาสวันนี้เอง แต่คำโปรยของเรื่องคือท่านช่วยแก้ ไขชะตาเหล่าตัวร้ายให้กลายเป็นคนดีเจ้าค่ะ"

ในที่สุดเขาก็อดใจไม่ไหว ชายหนุ่มยันตัวเองขึ้นไปใช้เรียวปากจุมพิตกับดอกบัวคู่สวย ขบเม้มเบา ๆ จนผิวขาวบอบบางเกิดรอยสีกุหลาบ “พี่วี...สตาร์จะเสร็จแล้ว” เรือนร่างนุ่มนิ่มขาวผ่องเต็มไปด้วยเหงื่อ เส้นผมที่ถูกมัดไว้เป็นปมลวก ๆ หล่นสยายโอบล้อมกรอบหน้า “อย่าเพิ่งรีบสิสตาร์ พี่ ยังไม่ถึงไหนเลย” เขาประท้วง

ไป๋ซูเฉียวยืนกอดอกมองละครฉากใหญ่ด้วยสายตาว่างเปล่า ‘มาแล้วสินะ บทนางเอกดอกบัวขาวผู้เปราะบาง’ ตามนิยายต้นฉบับฉากนี้คือจุดเปลี่ยนสำคัญ หลี่ลู่เฟิงที่หลงรักหลินอีจนหัวปักหัวปำจะยอมให้หล่อนได้ทุกอย่าง ยอมละทิ้งศักดิ์ศรี ยอมทิ้งลูกน้อง ยอมทิ้งชาวบ้าน หรือแม้ กระทั่งยอมทิ้งคนแก่ เพื่อแลกกับการได้ปกป้องและได้ทำเพื่อหญิงสาวคนนี้ แต่ทว่า… ผลลัพธ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น

ตามพล็อตเดิมของละครสั้นแนวตั้งเรื่องนั้น หลังจากที่แม่นางดอกบัวขาวมาท้าทายถึงในจวนเสนาบดี ยัยนางร้ายหน้าโง่ก็ดันหวาดกลัวว่าอวี่เจ๋อจะทอดทิ้งตนเองไป ถึงขั้นยอมลดศักดิ์ศรีของบุตรสาวขุนนางใหญ่ คุกเข่าก้มหัวขอโทษเหลียนฮวา ยอมกล้ำกลืนน้ำตาตกลงยอมรับนางในฐ านะภรรยาเท่าเทียม

แต่ไม่เป็นอย่างที่เขาคิด ดอกบัวดอกนั้นหลบหลีกกระบี่มารของบิดาได้ ผ่านไปครู่หนึ่งดอกบัวสีทองก็แปลงกายเป็นสตรีใบหน้างดงาม “คุณชาย อย่าทำร้ายข้า” นางอ้อนวอนทั้งน้ำตา “เอ๊ะ พี่สาว ท่านมีจิตวิญญาณหรอกหรือ” เขาคิดว่าเป็นดอกไม้ธรรมดาไม่คิดว่าเป็นดอกไม้เซียน เมื่อดอกบัวสีทองแ ปลงกายได้เขาจึงรีบเก็บกระบี่ใส่ย่าม

‘หรือธาตุไฟกำลังเข้าแทรก’ เสี่ยวเหลียนตัวสั่นเทา ลูบแขนตนเองทั้งที่เหงื่อชุ่มกาย ปากแห้งคอแห้ง ร่างบอบบางพยายามขยับลุกขึ้น ต้องหาแหล่งน้ำบริสุทธิ์โดยเร็ว นางเป็นภูตดอกบัว เมื่อร่างกายได้รับบาดเจ็บ การกลายร่างกลับเป็นร่างดอกบัวดังเดิมแช่ในน้ำจะสามารถช่วยบรรเทาความ เจ็บปวดลงได้ เหมือนการจำศีลเข้าฌาน ช่วยให้นางบำเพ็ญเพียรได้เต็มความสามารถ เพราะกายทิพย์ของเซียนน้อยเช่นนางไม่ได้มีกำลังมากนัก

เรียวปากแดงก่ำเผยอส่งเสียงครางกระสันครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างกายสะท้านวาบด้วยแรงกระตุ้นอันหนักหน่วงราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง “อ๊าาา” เธอกรีดร้องเสียงหลง เธอถึงจุดสูงสุดในพริบตา สะโพกสั่นกระตุกไม่หยุดอย่างควบคุมไม่ได้ เนื้อตัวชาวาบด้วยความสุขจากการได้ปลดปล่อย เมื่ อเขาส่งเธอไปถึงสรวงสวรรค์ก่อนแล้วจึงเร่งเครื่องตามไปติดๆ แผ่นอกกระเพื่อมน้อยๆ หน้าท้องเกร็งเมื่อบางอย่างกำลังจะพุ่งทะยานออกมา ร่างกายเกร็งกระตุกก่อนปลดปล่อยสายน้ำสีขาวพวยพุ่งออกมาใส่ช่องทางรักที่คับแคบจนหมดสิ้น