Novelas y relatos de -เมื่อนางร้ายกลายเป็นดอกบัวขาว

เสียงคุยกันนั้นแพรวาในร่างของว่านลี่ถิงได้ยินทั้งหมดและจดจำเอาไว้ทุกคำพูด เพราะตอนที่นางกับแม่ดอกบัวขาวทะเลาะกันนั้นพอดีกับท่านแม่ทัพหนุ่มเดินมาจึงทำให้แม่ดอกบัวขาวใช้จังหวะนั้นทำให้เหมือนว่าตัวเองโดนว่านลี่ถิงทำร้ายตัวเองใช้มุมที่นางเป็นคนหันหลังเป็นนางที่รู้ว่ามีใครเด ินมาจึงเล่นบทได้เสียแนบเนียน ว่านลี่ถิงมองคู่หมั้นหนุ่มที่เจ้าของร่างเดิมหลงรักจนมีเรื่องให้ตัวนางทำตัวร้ายกาจคอยหึงหวงแม่ดอกบัวขาวทั้งหลายจนทำให้ตัวเองกลายเป็นคนร้ายกาจของเหล่าคุณหนูคุณชายในเมืองหลวง

องค์หญิงผิงอันหัวเราะทีหนึ่งก่อนลดเสียงลงอีกขั้น ราวกับกลัวคนภายนอกได้ยิน "รู้อะไรไหม พี่สาวคนดีของเจ้าคนนั้นน่ะ ตอนนี้รุดขึ้นหน้าเป็นดั่งคุณหนูอันดับหนึ่งเต็มตัวเสียแล้ว ไม่เพียงแต่ได้รับเชิญเข้าร่วมงานพบปะสังสรรใหญ่โตแทนเจ้า ยังแสดงบทบาทแม่ดอกบัวขาวเหนือโ ลกีย์เสียเต็มประดา ฮึ่ม" องค์หญิงผิงอันยิ่งพูดยิ่งไม่สบอารมณ์

มองดูแผ่นหลังของหญิงสาวในชุดสีขาวที่ยืนเด่นอยู่ใต้ต้นกุ้ยฮวา หลี่เทียนเหวินให้รู้สึกว่านางเปลี่ยนแปลงไปมาก เมื่อก่อนหากเห็นผู้ใดสวมชุดสีขาว เขาพลันนึกถึงเยว่ป่ายเหอ นางมารน้ำแข็งผู้ครอบครองพัดปิงเหอ มาบัดนี้นางมารอัคคีตรงหน้าแม้จะยังมีกระบี่หั่วซาน แต่นางหาใช่ รองประมุขเยว่ในอดีต เพราะในตอนนี้นางกลับกลายเป็นประมุขเยว่แห่งวังบุปผาไปเสียแล้ว

เล่ออันถลึงตามองอย่างแง่งอน “ข้าคือมนุษย์เช่นท่าน เป็นคนปกติผู้หนึ่งเท่านั้น” หลังจากถูกเทียนเฟยลงทัณฑ์นางก็ไร้พลังภูตทันที กลายร่างเป็นมนุษย์ทันใด มีเพียงปราณจากดอกบัวคำนั้น หวงหมิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “มนุษย์?”

“ชาตินี้ยังอีกยาว...ข้าจะค่อย ๆ ทรมานเจ้าบนเตียงจนกว่าชีวิตข้าจะหาไม่” แม้นี่จะเป็นเสียงขู่...แต่นางกลับรู้สึกหวานล้ำไปทั้งอก ชาตินี้เปลี่ยนชะตาได้แล้วจึงเรียนรู้ว่าการเป็นดอกบัวขาวไม่ได้ทำให้ชีวิตสงบสุข กลับกันมันยังทำให้นางตายอย่างอนาถ มิสู้เป็นมารร้ายที่ชีวิตแสนจะสุขสบายเป ็นไหน ๆ

เมื่อเห็นว่าต้นแขนขาวประดุจรากบัวไร้ซึ่งแต้มโส่วกงซา (พรหมจรรย์) เขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน กลายเป็นคนที่น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง เพียงนางทำสิ่งใดมิถูกใจ ก็จะถูกทุบตีอย่างทารุณ นางยอมทนรับทุกอย่าง ไม่ใช่เพราะขยาดกลัว ทว่าเพราะนางไม่แยแสสิ่งใดแล้ว แม้กระทั่งคิดว่าหากวันใดถ ูกตีจนตายไปเสียได้ก็คงเป็นการหลุดพ้น หัวใจของนางตายไปเนิ่นนานแล้ว ร่างกายที่เหลืออยู่ก็เป็นเพียงเปลือกนอกที่ไร้ค่า

หากต้องการจัดการกำราบนางที่คล้ายกับไฟบรรลัยกัลป์เผาผลาญทุกสรรพสิ่ง วิธีนี้นับว่าได้ผลดียิ่ง นางกลายสภาพจากก้อนไฟร้อนแรงเป็นก้อนน้ำแข็งพร้อมละลายเลยทีเดียว ต้องแบบนี้ใช่หรือไม่? กับสตรีตรงหน้าต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น เมื่อคิดได้แล้วก็ก้มหน้าลงต่ำอีกครั้ง

ด้วยเป็นแน่” ถึงแม้จะตัดพ้อออกไปเช่นนั้นแต่บนใบหน้าของเทพม่อเกวียนกับยกยิ้มขึ้นมาอย่างเอ็นดู ดอกสาลี่น้อยดอกนี้เขามองเห็นนางมาตั้งแต่ที่นางยังไม่ได้เป็นเซียน เฝ้ามองการเติบโตของดอกไม้สีขาวนวลจนบัดนี้นางกลายเป็นเทพบุปผาที่งดงามเสียยิ่งกว่าเทพีองค์ใดบนสวรรค์ชั้นฟ้าแ ห่งนี้เสียอีก

งาม' นางก็คือสตรีผู้นั้นนั่นเอง! ทว่าในตอนนี้ดวงวิญญาณที่อยู่ในร่างของนี้หาใช่ซือเมี่ยวผู้เป็นนางร้ายไม่ แต่เป็นดวงวิญญาณของดาราสาวเจ้าบทบาทที่เล่นแต่บทนางเอกเจ้าน้ำตา นางคือคนที่จะมาเปลี่ยนโชคชะตาอันเลวร้ายของซือเมี่ยวให้ไปในทิศทางที่ดีขึ้น ไม่ต้องไปสนใจคู่หมั้นท ี่แอบพลอดรักกับสหายสนิทอีกต่อไป แต่ควรเดินหน้าตามหารักครั้งใหม่ที่ดีกว่าเดิม

ชิงเหยาเจ็บปวดทรมานจนสีหน้าบิดเบี้ยว เสียงร้องโหยหวนของนางดังก้องถึงสวรรค์เก้าชั้นฟ้า สุดท้าย นางก็กลายร่างเป็นดอกบัวคราม ถูกข้าใช้เท้าเหยียบจนแหลกเหลว ผสมรวมกับพื้นดินจนไม่เหลือร่องรอย “ชิงอู๋...” อี้เฉินเอ่ยเรียกเสียงอ่อนแรง พยายามคลานเข้ามาหาข้าอย่างสุดกำลัง