Novel & Cerita เรื่องเศร้า

“ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ล่ะ ก็มันตัวซวยจริงๆอ่ะ ไม่งั้นลูกชายฉันก็ไม่ตาย บริษัทคุณก็ไม่ต้องล้มละลายแบบนี้หรอก เห็นไหมล่ะตอนนี้รำบากกันแค่ไหน” “ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่เกี่ยวกับกะถินไงมันเป็นอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น คุณดูตอนนี้สิลูกมันทุกข์ใจขนาดไหน คุณเห็นลูกหัว เราะบ้างไหม”

น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมาไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นอันเจ็บปวดบ่งบอกถึงความรวดร้าวและหมดหวัง “ฉันน่าจะรู้ตัวเอง ฉันมันโง่เองที่หลงเชื่อว่าจะมีคนที่ยอมรับฉันได้ ฉันมันน่าสมเพช”

บอมบอมเศร้าลงอีก "เป็นอะไรของมึงอีกล่ะ ไม่ได้ไม่ดีก็ร้องไห้ยังกับผู้หญิง" "ก็คนมันเศร้านี่หลายเรื่องมากโดยเฉพาะเรื่องพี่เอกเราทำใจไม่ค่อยได้"

เสียงพึมพำนั้นเต็มไปด้วยความคิดถึง ความโศกเศร้า ความสูญเสีย และความเจ็บปวดที่ไม่สามารถอธิบายได้ บางคน บางเรื่องราว ไม่สามารถลืมไปได้ตามกาลเวลา แต่กลับกลายเป็นความชัดเจนที่มากขึ้นตามกาลเวลาแทน จนกลายเป็นความหมกมุ่น ……

ธันวาพูดกับบทร้าย “…มันควรจะเป็นพังไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว…” บทร้ายร้องไห้ต่อหน้าเพื่อน…ครั้งแรกในชีวิต น้ำตาเปื้อนเสื้อที่ยังไม่ได้ซักตั้งแต่วันนั้น

พอฟังเรื่องของเธอไปแบบนี้แล้ว. มันโคตรเศร้าเลยว้อยยยย!!!!!!!!! อยากร้องไห้ชะมัด!!! น่าสงสาร... น่าสงสารเกินไปแล้ววววววววววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!!!

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”

“ไม่เอาซี...อย่าเอาเรื่องคนอื่นมาทำร้ายตัวเองสิ” “ค่ะ หยงรู้หยงเข้าใจทุกอย่าง แต่หยงก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดีที่มาเห็นคนตาย...เอ๊ย! หมายถึงได้รู้ข่าวร้ายในวันวาเลนไทน์แบบนี้ หยงกลัวว่าวันวาเลนไทน์จะเป็นวันที่หยงต้องเศร้าไปตลอดชีวิต เพราะเรื่องนี้...”

น้ำเสียงของเพื่อน ฟังแล้วค่อนข้างเศร้า คริมายิ้มแหยส่งให้ เธอเองก็ไม่อยากดร็อปเรียนเลย แต่ก็จำต้องทำ เพราะเป็นคำสั่ง ​“อื้อ ยื่นไปแล้วอาจารย์ก็ถามอยู่ว่าทำไมจะดร็อป เราก็...ไม่รู้จะตอบยังไงดีเลย เลยบอกว่าผู้ปกครองไม่สะดวกให้เรียน มีปัญหานิดหน่อยเรื่องที่เราเพิ่งเสียแม่ก ับพ่อเลี้ยง อาจารย์เลยเข้าใจ แต่บอกว่าเราจ่ายค่าเทอมมาแล้วก็ควรจะเรียนให้ครบเทอม ให้ทนเรียนไปอีกสามสี่เดือน...จบเทอมแล้วค่อยดร็อป”

ความเศร้าและความเจ็บปวดในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาถูกระบายออกมาจนหมด ฉันเสียดายชีวิตของลูกมาก