Novelas y relatos de เศษหัวใจที่ไร้ค่า

แต่ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ นางกลับอดสงสัยมิได้…หากครั้งนี้ ข้าปิดบังพรสวรรค์ หากข้ากลายเป็นสตรีไร้ค่าในสายตาผู้คนท่านพ่อจะยังรักและเมตตาข้าอยู่หรือไม่…? ความคิดนั้นดั่งเกลียวคลื่นกระทบหัวใจ ทำให้รอยยิ้มเล็กน้อยบนริมฝีปากของนางแฝงด้วยประกายบางสิ่งที่ไม่มีผู้ใดมองเ ห็นได้ประกายแห่งการทดลองชะตาชีวิตครั้งใหม่

"ก็แค่ของเล่นแก้เหงาเท่านั้นแล่ะพอตัวจริงเค้ากลับมาก็ไร้ค่า" "ไม่รู้ว่าพอเปิดตัวว่าที่คู่หมั้นลูกค้าที่ผับจะหายบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้"

Chapter 15 | ความรักที่ไร้ค่า ผ่านมาอีกหลายวัน ปาลิตานั่งหงอยอยู่บนเก้าอี้เหมือนอย่างเคย ความรู้สึกเหมือนตัวเองถูกเททิ้งอย่างไร้ค่า น้ำตาเจ้ากรรมมันไหลรินออกมาไม่หยุด เธอมอบหัวใจให้เขาไปแล้ว ไม่เคยคิดว่าจะต้องเจอแบบนี้

คำพูดเพียงสั้นๆ แต่กลับเป็นดั่งคมดาบที่ปักลงกลางอกนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของนางราวแตกเป็นเสี่ยงความรักของนางไร้ค่า ความอดทนของนางไม่เคยถูกรับรู้และในสายตาของเขา

หัวใจของนางเจ็บปวด จนไม่อาจเอ่ยออกมาเป็นคำพูด ทั้งยังรู้สึกว่าตนนั้นช่างไร้ค่าที่ไม่มีคนต้องการอย่างแท้จริง “ข้าอยู่ตรงนี้ ไม่ว่าเจ้าจะหลงเหลือความรักที่มีต่อข้าหรือไม่ แต่ข้ายังคงรักเจ้า” ฉีเจิ้งฝานกระซิบ

สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไม่หลงเหลือเยื่อใยใดๆ ในหัวใจของเขาเลยแม้แต่น้อยนิด สิ่งมีค่าที่เธอมอบให้เขาจนหมดทั้งตัวทั้งหัวใจสำหรับเขาคือสิ่งไร้ค่า แค่รักเขายังไม่ยอมอนุญาตให้เธอรักเขาได้เลย เสียงฝนด้านนอกกระหน่ำพร่างพรู แต่เตชิตาไม่แน่ใจว่าระหว่างหยาดฝนกับหยดน้ำตาท ี่ไหลรินรดแก้มของเธอยามนี้ อะไรที่มีมากกว่ากัน

เอามีดปลายแหลมทาเกลือมากรีดลงกลางขั้วหัวใจยังเจ็บน้อยกว่าคำพูดที่ได้ฟังจากปากอิชย์ ยิ่งได้ฟังแบบนี้ ยิ่งตอกย้ำว่าเธอนั้นไร้ค่าไร้ศักดิ์ศรีเพียงใด

อกสามศอกอย่างเขาที่แข็งแกร่งและหนักแน่นจนใครๆ ต่างมองว่าไร้ซึ่งหัวใจ กลับต้องมาอ่อนไหวและพ่ายแพ้ให้กับพลังของความรักแบบนี้ เพียงแค่คำพูดที่ออกจากปากเมียว่า "ไม่รัก" ก็เหมือนกับสายฟ้าที่ผ่าลงมากลางใจ ความหนักแน่นเข้มแข็งที่เคยมีแทบมลายหายไปหมดสิิ้น หัวใจของเขาราวกับถูกบ ีบจนแทบแตกสลาย เพียงคำพูดเดียวที่ออกจากปากเธอ ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า ความเข้มแข็งที่ผู้ชายอย่างทัชชกรเคยภาคภูมิใจ ผู้ชายที่เคยเชื่อว่าโลกนี้ไม่มีสิ่งใดทำลายเขาได้ กลับถูกทำลายโดยคนเพียงคนเดียว…คนที่เขายอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมา

อึ่กกก ไม่มีอะไรเจ็บไปกว่าหัวใจอีกแล้ว ร่างกายที่ว่าไม่ไหวก็ไม่เท่าหัวใจแตกร้าวในตอนนี้

แหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มิอาจกลับคืน คล้ายเศษเสี้ยวของละอองฝุ่นที่ปลิวว่อนอยู่ในอากาศ ดั่งตนเองกลายเป็นคนไร้ตัวตน ไร้ค่าจนมิมีผู้ใดต้องการครอบครองอย่างแท้จริง