Novelas y relatos de เหลี่ยมร้ายท่านรอง

ฮูหยินรองเชียว สะบัดหน้าเดินจากไปยังทิศทางของเรือนบุตรสาว นางไม่รู้ทำไมจึงรู้สึกดีต่อรอยยิ้มน้อย ๆ และดวงตาเยือกเย็นของเชียวอวิ๋น นางควรที่จะเกลียดลูกของฮูหยินใหญ่มิใช่หรือ “นางดูร้ายกาจนะเจ้าคะ” “คนร้ายกาจจริง ๆ เจ้ามองไม่ออกหรือว่ามักเป็นคนเช่นไร แบบฮูหยินรองนาง แค่อารมณ์ฉุนเฉียวง่าย แต่ไม่มีพิษภัยอันใด เพราะถานางมีป่านนี้ตำแหน่งเมียเอกนางคงคว้ามาไว้กับตัวนานแล้ว”

นางกำลังจะเรียกรองแม่ทัพโดยปราศจากยศ ดีที่ยั้งปากไว้ได้ทัน แต่ลี่ถังก็เงยหน้าขึ้นมามองด้วยความแปลกใจ “ข้าหมายถึงท่านรองแม่ทัพจางซื่อหมิงน่ะ อีกอย่างเจ้าพวกนั้นทำตัวอันธพาลเอง กลับมาโกรธคนอื่นเขาเสียอย่างนั้น” “ก็อย่างที่ข้าพูด นิสัยอันธพาลแท้ ๆ” ลี่ถังพูดแล้วส่าย หัว

“ข้าไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร นอกจากนี้พี่รองยังช่วยภรรยาของข้าเอาไว้ด้วย เช่นนั้นแน่นอนว่าข้าต้องให้ของขวัญนี้เป็นการขอบคุณท่าน” เย่เฟยหลีเอียงศีรษะเล็กน้อย ลอบมองดูสีหน้าของเย่เหลียน และถามอย่างลองใจ “แต่วันนั้นเหตุใดพี่รองถึงได้บังเอิญอยู่ที่หอจุ้ยเยว่พอดีเล่า? ไ ด้ยินมาว่านักฆ่าเหล่านั้นมีวรยุทธชั้นสูงและกระหายเลือดมาก หลังจากที่พี่รองหนีไป เหตุใดอันธพาลเหล่านั้นถึงไม่โกรธแถมยังปล่อยตัวผู้ติดตามสองคนของพี่รองไปอีกด้วย?”

ชิงชิงยื่นจอกน้ำชาให้น้ำดื่ม พร้อมส่ายหัว ทำไมต้องวิ่งมาขนาดนี้ มีอะไรน่าตื่นเต้นขนาดนั้นกัน “คุณหนูเจ้าคะ ท่านจำท่านรองแม่ทัพไม่ได้หรือเจ้าคะ” “รองแม่ทัพของเจ้าคือผู้ใดล่ะ” “คุณชายชานตง ไงเจ้าค่ะ” จางจิ้งฉีกยิ้มจนปากเกือบจะถึงหู

มี่ฮวามองแล้วต้องขมวดคิ้ว เหตุใดเพราะเกลียดนางคนเดียวแม่ทัพผู้นั้นถึงต้องเอาชีวิตคนทั้งกองพันมาเกี่ยวด้วย แต่ไม่ทันได้ถาม รองแม่ทัพผู้นั้นก็ดันนางเข้ามาด้านในกระโจมเสียแล้ว "นี่กระโจมของท่าน เดี๋ยวคืนนี้ข้าเฝ้าให้แล้วกัน" "ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ ว่าแต่ท่านชื่ออะไรหรือ" "ข้าชื่ อฮวนเกอ ท่านเรียกข้าว่ารองแม่ทัพฮวนจะดีกว่า แล้วแม่นางล่ะ"

ท่านกล่าวผิดแล้วคุณหนูใหญ่ คุณชายรองกลัวมากกว่า ก็คุณชายรองเป็นคนทำร้ายเขาจนเจ็บปางตายนี่น่า ถ้ายังจะกล้ามาพบเจอกันก็หนังด้านหน้าหนาเกินไปแล้วล่ะ “หลวนซาน” “ข้าทราบแล้วขอรับท่านแม่ ข้าจะรีบไปพาตัวพี่รองมาที่นี่โดยเร็วขอรับ”

ือนผู้อื่นได้อย่างไร จริงไหม” คราวนี้เป็นเสี่ยวเซียงที่ตามหลี่หลิงเฟิ่งออกมา สีหน้าฉายแววซับซ้อนที่สุด มองหลี่เจี้ยนด้วยแววตาประหลาด คิดอย่างสงสัย อย่างนี้ก็เรียกว่ายาลูกกลอนได้แล้วหรือ เห็นอยู่ว่ายาลูกกลอนของคุณหนูน่าเกลียดเพียงใด คุณชายรองยังหาจุดชื่นชมปลอบใจคุณหนูออก มาได้ สมแล้วที่เป็นคุณชายรอง หากเป็นคนอื่นเกรงว่าคงไม่แม้แต่จะแตะมันด้วยซ้ำ

เธอแค่ยักไหล่ และถอนหายใจยาวๆ ภายนอกใบหน้าที่ดูเรียบนิ่งเคร่งครัดของรมย์นลินนั้นอาจไม่เป็นที่สังเกตุของคนทั่วไป แต่ในใจกลับรู้สึกไม่ชอบเลยที่วันนี้เขาเย็นชาขนาดนี้ เธอหันกลับมาสนใจงานของตัวเองอีกครั้ง แล้วสะบัดความคิดนั้นออกจากหัวของเธอ อยู่ๆ ร่างบางสูงโปร ่งผิวขาวตาโต น่าตาน่ารัก มายืนอยู่ตรงหน้า แต่ทว่าดูเหมือนเธอจะก้าวร้าวมากกว่ารูปลักษณ์ภายนอกที่ได้เห็น รมย์นลินเงยหน้าขึ้นเพราะเสียงของแมงปอ ผู้ช่วยของเธอดังเข้ามา

ฉันเอ่ยสวนท่านรองกลับไปพร้อมกับหันไปมองเขาแต่เขาก็ไม่ได้หันมามองฉัน "ฉันไม่อยากทรยศกับอัง" ท่านรองเอ่ยเสียบเรียบพร้อมกับหันมามองหน้าฉัน แววตาเขาดูจริงจังและสั่นไหว

โป่งดึงเสื้อลูกพี่สาว “โป่งว่า... คุก” จอมขวัญกระชากเสื้อกลับ “มึงเลือกเอา... ถ้าปอดแหกก็กลับไป” รอยยิ้มร้ายผุดมุมปาก “ผู้กองหัวเกรียน... เมียอย่างฉันจะทำให้นายอกแตกตาย”