Novelas y relatos de เหลี่ยมร้ายท่านรอง

ประโยคนี้นับว่าตอบกลับไปอย่างร้ายกาจ คนภายนอกยังเห็นชัดเจนว่าท่านรองแม่ทัพประจิมไม่เหลือความหลงใหลในตัวตงเหลียนฮวาอีกแล้ว ตงเหลียนฮวากำมือแน่นอย่างอดกลั้น หยดน้ำตาค่อย ๆ ไหลอาบลงมา หัวใจบอบช้ำและร้าวราน พร้อมตอบเสียงหนักแน่น “ท่านรองแม่ทัพมีบุญคุณช่วยชีวิตข้า ข้าย่ อมมีความภักดีหนักแน่นเหนือใคร !”

ชิวหลิงหยุนเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้นบ้าง “ท่านรองประมุขล่ะเจ้าคะ มีของที่ระลึกบ้างหรือไม่” รองประมุขพรรคมาร เป็นหนึ่งในบุรุษที่หน้าตาหล่อคมคาย เขาเม้มปากคิ้วขมวดครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนหยิบป้ายหยกแผ่นหนึ่งมอบให้ “รับของสิ่งนี้ไปละกัน เกิดเรื่องอะไรก็อ้างชื่อข้าได้”

ส่วนเซี่ยเหมยหรง คุณหนูรองของจวนที่กำลังดื่มชากับมารดาก็มีใบหน้าซีดเผือดลงในทันทีเช่นกัน “ท่านแม่…องค์ชายรองมาทำไมกันเจ้าคะ นี่มิใช่ว่ามาด้วยรับสั่งของฮองเฮาอีกนะ”

ลู่หวูเหยียนขมวดคิ้ว โดยไม่เงยหน้าจากกองสำนวนคดี “คุณหนูรองตระกูลหลี่... หลี่หว่านเอ๋อร์ ขอรับ นางบอกว่าตั้งใจนำน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมมาบำรุงใต้เท้า เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ท่านช่วยนางไว้จากเหมืองเถื่อนอู๋ซาน...” เสิ่นเจียวเจียวหูผึ่งทันที เงยหน้าจากหนังสือนิยายชะงักกึก... คุณหนู รองหลี่? อ๋อ! ยัยดอกบัวขาวจอมเสแสร้งในนิยาย ที่ชอบทำตัวบอบบางเรียกร้องความสนใจนั่นเอง! ศัตรูหัวใจเบอร์หนึ่งโผล่มาแล้วสินะ!

เจียงอวี้หลางสูดหายใจเข้าช้าๆเพื่อรวบรวมพลัง และเปล่งเสียงออกไปกังวานก้องโดยทั่ว “คุณชายรองได้เป็นจ้วงหยวน ! จ้วงหยวนเลยนะขอรับนายท่าน” เขาบอกด้วยความตื่นเต้นดีใจราวกับเป็นลูกหลานของตัวเอง “จ้วงหยวนหรือ นั่นคืออันดับหนึ่ง ข้าบอกแล้วว่าพี่รองจะต้องทำได้แน่”

ตงเจี้ยนยิ้ม เงยหน้าขึ้นยิ้มอายๆ "องค์ชายรองท่านผิดแล้ว นี่ข้าเองท่านลืมตาก่อน” หยางลี่กับเสี่ยวหนี่อมยิ้ม

เธอถามขึ้นอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะเอนตัวเข้ามาใกล้ ๆ ท่านรองคล้ายจะหลอกให้เขาพูดคำคำนั้นออกมา “ก็รู้อยู่แล้ว จะมาหลอกถามกันทำไม” “ต้องแบบนี้สิคะ ค่อยชื่นใจหน่อย ไปทำงานต่อก่อนนะคะท่านรองประธาน ไว้เจอกันตอนเย็นค่ะ”

สิรดาคาดคั้น ตอนนี้เธอกำลังทำหน้าที่เพื่อนที่ดีของอัญญารินทร์จนลืมนึกไปว่าถ้าเป็นเรื่องจริงผู้ชายตรงหน้าก็คือเจ้านายของเธอ “เอ่อ...คือ....” “คุณคือรองประธานใช่ไหม” “ครับ” เพราะไม่รู้ปฏิเสธยังไงอธิปัตย์เลยยอมรับด้วยความจำนนต่อหลักฐาน “คุณมาหลอกเพื่อนของฉันทำไมคะ”

แต่ไม่ว่านางจะมีความโกรธเคืองและหงุดหงิดอย่างไรก็ได้แต่อดทนเอาไว้ อย่างไรเสีย ชายตรงหน้าก็คือองค์ชายซึ่งกุมอำนาจจริงของต้าเฉียน นางล่วงเกินไม่ได้ เพื่อช่วยคน หยางมี่จึงได้แต่ยิ้มให้ “องค์ชายรอง ท่านว่า... ต้องทำยังไงท่านถึงจะอารมณ์ดี คิดวิธีให้ท่านดีหรือไม่?”

เมื่อสบเข้ากับสายตาคู่นั้น เซียงหลิงก็รีบก้มหน้าตอบทันที นางเคยรับปากคุณหนูไว้แล้วว่าไม่ว่าคุณหนูจะสั่งสิ่งใดนางจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ที่เอ่ยออกไปก็เพียงเพราะความเป็นห่วงเท่านั้น เมื่อลอบมองสีหน้าของคุณหนู ดูเหมือนนางจะเกลียดชังองค์ชายรองเข้ากระดูกดำ ซึ่งนั่น...ทำ ให้เซียงหลิงรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก แม้องค์ชายรองจะมิได้มีสง่าราศีโดดเด่นล้ำเลิศ ทว่า...เขาก็ดูสุภาพนุ่มนวลและกุมอำนาจล้นมือ เหตุใดคุณหนูถึงได้ไม่ชอบหน้าเขา