Novelas y relatos de เหลี่ยมร้ายท่านรอง

ท่านราชครูเลิกคิ้วสูงด้วยความข้องใจ เขาเป็นถึงราชครูเรื่องแค่นี้ไม่มีเหตุผลให้เขาต้องโกหกเลยสักนิด คนพวกนี้คิดว่าเขาเป็นคนบ้าที่มาหาเรื่องสตรีตัวแค่นี้อย่างไม่มีเหตุผลหรือไงกัน “ข้าแค่อยากให้ท่านช่วยยืนยันเท่านั้นมิได้มีเจตนาไม่ดี” บุตรีคนรองเปรียบเหมือนดวงใจของคนทั้งจ วน การจะลงโทษนางก็ต้องมีเหตุผลมากพอ แต่โทสะที่มีในตอนนี้ทำให้คนเป็นพ่ออย่างเสนาบดีหลี่หน้ามืดตามัวขึ้นมา

อันที่จริงไม่จำเป็นต้องก้มขนาดนี้หรอก เธอแค่ไม่กล้าสู้หน้าท่านรองก็เท่านั้น “ฉันโดนมอมยา” สิธาไม่ได้คิดติดใจอะไร กลับอยากให้เธอรีบๆ ช่วยเขามากกว่า “ทำยังไงก็ได้ให้ฉันหายจากอาการบ้าๆ นี่”

"ข้าหนีคนขององค์ชายรอง บังเอิญไปเจอพวกเขาสมคบศัตรูแอบค้าขายแร่เหล็กกับแร่เงินเข้า แต่โชคดีที่พวกเขาไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร ข้าแกล้งเป็นคนตาบอดเดินคลำทาง พวกเขาไม่ไว้ใจจึงพยายามไล่ล่าข้าจึงแกล้งตกเขาลงมา แต่ไม่คิดว่าด้านล่างจะมีก้อนหินขนาดใหญ่อยู่ ข้าเลยกระแทกอย่างแรง กระ ดูกร้าวน่ะไม่ถึงกับหัก เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนขององค์ชายรองยังอยู่ไหมเลยต้องอยู่แต่ในบ้านไปก่อน ไม่อยากให้คนบ้านนี้เดือดร้อนเพราะช่วยข้านะขอรับพี่รอง" โจวหยางเอ่ยแก่พี่ชาย องค์ชายรองคือบุตรของจางกุ้ยเฟย หึสกุลจางแต่ละคนช่างเลวยิ่งนัก หวงหย่งเหนียนเอ่ยถามโจวหยาง

องค์ชายรองหลี่อวิ้นหยางส่งคนไปตามสืบเรื่องของเจ้า ซินซิน ในสายตาของคนภายนอก พี่รอง คือ องค์ชายที่เกิดมาแล้วมีร่างกายอ่อนแอ พลังมารในตัวจึงค่อนข้างน้อย อีกฝ่ายจึงมักจะถูกเรียกว่า โอรสผู้ไร้ตัวตนในวังราชาปีศาจ แล้วพี่รองก็มักจะทำตัวสุภาพ และอ่อนโยน แต่...เจ้าอย ่าได้เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน และสิ่งที่ได้เห็น เพราะพี่รองเก่งเรื่องการตบตา หลอกใช้ และชักใยผู้อื่นอยู่เบื้องหลัง อย่างเรื่องที่ข้าถูกวางยาพิษค่ำคืนเหมันต์ พี่รองก็เป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังองค์ชายใหญ่หลี่อวิ้นมู่ แล้วพอเบี้ยหมากในมือเริ่มเพลี่ยงพล้ำ...

มว่าสามีภรรยาคู่กำมะลอจะไม่มีอีกแล้วใช่หรือไม่ “ข้าคงไม่มีสิ่งใดจะกล่าวมากนักหรอกคุณชายรอง แต่ระหว่างเราน่ะมันเป็นเพียง ‘คนอื่น’ จริงมิใช่หรือ ข้าคือพี่สะใภ้ ท่านคือน้องชายของสามี เอาเป็นข้าขอถามท่านหนึ่งคำหากสลับกันที่ยืนอยู่นี้คือพี่ชายของท่าน และที่กำลังถูกท่านยื้อยุดอยู่นี่ คือหลิวอิ๋ง ใจของคุณชายรองจะเจ็บปวดหรือโกรธแค้นหรือไม่ หากท่านรู้สึกเชื่อเถิดพี่ชายท่านเขาก็คือบุรุษผู้หนึ่งมีเลือดมีเนื้อมีหัวใจย่อมโกรธแค้นและเจ็บปวดมิแต่กต่างกันแม้แต่น้อย”

“ใครบอก” “คะ” หันขวับมองหน้าหล่อเหลา คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเชิงสงสัยกับถ้อยคำของคนตัวโต “ฉันต้องการให้เธอมาเป็นผู้ช่วยของฉัน”

คำว่า 'คุณนายท่านรอง' ที่หลุดมาจากปากรดา ทำเอาฟ้ารุ่งแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีรอบสอง เธอรีบดึงมือรดาเบา ๆ "เอ่อ... คุณรดาคะ คือฉันกับท่านรองไม่ได้..." "ไม่ต้องแก้ตัวแทนเขาเลยค่ะคุณฟ้ารุ่ง รดาดูออก" รดาหันมายิ้มกว้างให้ฟ้ารุ่งอย่างเป็นมิตร ก่อนจะหันขวับไปจ้องพี่ชายตาเขม็งเพื่อกด ดัน

“ข้าต้องการรับเจ้าเข้าตำหนักเหลียนฮวา เจ้าเป็นสาวใช้ของท่านเสนาบดีเจิ้งหรือว่าผิงอันกันแน่” เมื่อได้ยินชื่อของคุณหนูใหญ่ของบ้าน เหม่ยฟางจึงได้สติและสะบัดตัวออกจากร่างกำยำ ทว่าไม่สำเร็จเพราะกำลังของคนตรงหน้านั้นมีมากเหลือเกิน

หลี่หรูเยียนกัดฟัน กำลังจะพูดอะไรต่อ เสียงประกาศก็ดังขึ้นจากด้านหน้า “องค์ชายรองเสด็จ!” ทั้งสวนเงียบลงทันที บุรุษในชุดคลุมสีกรมท่าเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ใบหน้าหล่อเหลาสง่างาม ดวงตาอบอุ่น ดูแตกต่างจากหยางเซียวหานโดยสิ้นเชิง เขาคือ “มู่หรงเฉิง” องค์ชายรองแห่งต ้าเยี่ยน เหล่าคุณหนูรีบทำความเคารพทันที “ถวายพระพรองค์ชายรอง”

ท่ามกลางความเงียบสงบยามเช้า เงาร่างของซ่งลี่ผิง เจ้าหอตำราและคัมภีร์ก็เยื้องกรายเข้ามาภายในโถง นางคุกเข่าลงทำความเคารพเซี่ยมู่หยางผู้เป็นรองเจ้าสำนักอย่างนอบน้อม ทว่านัยน์ตากลับฉายแววเจ้าเล่ห์แสนกลแฝงความละโมบ “ท่านรองเจ้าสำนัก ข้ามีเรื่องสำคัญมารายงาน” ซ่งลี่ผิงเอ่ย