แฟน(ใหม่)มาเฟีย

เมื่อความตายพรากทุกอย่างไปจากนารัน ทั้งความรัก ความเชื่อใจ และชีวิตในเครื่องแบบ เธอถูกคนรักยิงทิ้งเพื่อผลประโยชน์และผู้หญิงอีกคน แต่โชคชะตากลับพาเธอลืมตาขึ้นอีกครั้งในร่างของ มุกพิชชา ภรรยาผู้อ่อนแอของภีมวัจน์ อดีตมาเฟียผู้เย็นชา วิญญาณผู้กองสาวจึงซ่อนตัวในร่างใหม่ เดินเกมแก้แค้นอย่างเงียบงัน ไล่เช็กบิลคนทรยศทีละราย ภีมวัจน์ที่แต่งงานเพราะผู้ใหญ่เริ่มสงสัยความเปลี่ยนไปของภรรยา แต่ยิ่งใกล้ เขายิ่งหลงรักความแกร่งกร้าวนั้น จากผู้ช่วยโดยไม่รู้เหตุผล เขากลายเป็นดาบและโล่ให้เธอโดยสมัครใจ และครั้งนี้ นารันจะล้างแค้นโดยไม่ต้องยืนอยู่เพียงลำพังอีกต่อไป

"ผมรักพลอยใสเหมือนน้องสาวเท่านั้นครับไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่น" ธารารีบบอกคนเป็นนายออกไปทันที “ก็ดี ต่อไปจะได้ไม่เสียการปกครอง” “ครับ สมภารย่อมไม่กินไก่วัด..เดี๋ยวจะเสียการปกครอง” เข้าถ้ำเสือในฐานะเหยื่อก็ต้องยอมเป็นผู้ถูกล่า คิดจะเป็นเสืออย่าใจดีกับเหยื่อจนเกินไป

อย่าปากหนัก ถ้ากลัวว่า “รักจะหายไป”        เขา...รักแต่ไม่แสดงออก        เธอ...รักจนพยายามมากเกินไป

เขาคือมาเฟียที่มีอิทธิพลทั้งในไทยและอังกฤษ แต่ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกกับแววตาที่นิ่งลึกคู่นั้น กำลังต้องการอะไรบางอย่างกับฉันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้... นั่นก็คือ 'ลูกชาย' "ห้ามถาม ห้ามสงสัย หน้าที่ของเธอคือนอนถ่างขา ตั้งท้อง และคลอดลูกให้ฉัน!"

เธอเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง ที่ถูกฉุดกระชากเข้าไปในวังวนมืดของมาเฟียร้ายผู้ไร้หัวใจ ที่มองเธอเป็นของเล่นชั่วคราวเพียงเท่านั้น

เมื่อ “เธอ” กลายเป็นเด็กสาวที่พ่อของเขา รับเข้ามาอุปการะในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังการจากไปของมารดา เธอเป็นบุตรสาวของผู้หญิงคนนั้น คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น “รักเก่า” ของพ่อของเขา... จากวันนั้น “เธอ” จึงกลายเป็นเงาที่ไม่พึงปรารถนา ในสายตาท่านชายผู้เย่อหยิ่ง เพราะสำหรับเขา... เธอคือ “เลือดเนื้อของผู้หญิงคนนั้น” ผู้ทำให้มารดาของเขาต้องตายทั้งเป็น!

ครั้งที่ 99 ที่คู่หมั้นของฉัน—เดรเวน—ตัดสายใส่ ฉันก็ลากร่างที่แทบหมดแรงไปยังโบสถ์ของตระกูล มือกำใบเอกสารแน่นใบที่วินิจฉัยว่าเป็นโรคไตวายระยะสุดท้าย “คุณพ่อคะ ดิฉันขอสละสถานะจากตระกูลรอชชี่ และขอยกเลิกการหมั้นกับเดรเวน ฟรอสต์” คำพูดเพิ่งหลุดจากปาก พ่อแม่ก็พังประตูเข้ามาพร้อมกับน้องสาวบุญธรรมของฉัน—บิอังก้า พ่อของฉันซึ่งเป็นที่ปรึกษาของตระกูลไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาตบฉันเต็มแรงต่อหน้าบาทหลวง “คู่หมั้นของแกคือมาเฟียอาวุโสผู้ทรงอิทธิพลในโลกของเรา แต่แกกลับกล้าดูหมิ่นเขาแบบนี้!” “แกกำลังเหยียบย่ำชื่อเสียงตระกูลต่อหน้าคนทั้งองค์กร!” แม่กระชากใบวินิจฉัยจากมือฉัน เหลือบดูเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเยาะ “แกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจอีกแล้วเหรอ คราวนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ” บิอังก้าเกาะแขนพ่อแม่แน่น เสียงสั่นสะอื้น “ขอโทษนะพี่ พี่เอาที่นั่งในงานกาล่าของหนูไปก็ได้ ได้โปรดเถอะ หยุดสร้างปัญหาให้พ่อกับแม่สักที!” ฉันปาดเลือดที่ไหลจากจมูก ก่อนจะพูดซ้ำกับบาทหลวงอย่างสงบนิ่ง “ฉันไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลรอชชี่อีกต่อไป และไม่คู่ควรกับพันธมิตรอย่างตระกูลฟรอสต์” “ฉันจะตายในอีกสามวัน ฉันต้องการให้การหมั้นนี้ถูกยกเลิกก่อนถึงวันนั้น”

จอมขวัญ ถูกแฟนเก่าทำร้ายจนต้องหาทางหลบหนี เธอจึงขอขึ้นไปอยู่บนเรือของ ทัพเพลิง กัปตันเรือสุดหล่อที่มีนิสัยเหี้ยมโหด ในการเดินทางไปฝั่งยุโรปครั้งนี้ เขาให้เธอเลื่อนขั้นมาเป็น 'นางบำเรอ' ส่วนตัว..

มาเฟียหนุ่มมีธุรกิจในเครือมากมาย มีลูกชายวัย 3 ขวบที่เกิดจากผู้หญิงที่เขารัก แต่เธอทิ้งเขากับลูกไปกับผู้ชายที่รวยกว่า เขาจึงกลายเป็นผู้ชายเย็นชา เห็นผู้หญิงเป็นเพียงที่ระบายความใคร่ จนได้มาเจอเธอ...

ในวันเกิดของฉัน สามีของฉัน หัวหน้ามาเฟีย (ดอน) ดาเมียน มอบสร้อยไข่มุกของภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้วให้เป็นของขวัญ ฉันสวมมันไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ และลูกเลี้ยงของฉัน ลีโอ ผู้เดือดดาลด้วยความโกรธ ก็สาดไวน์แดงใส่ฉัน ในชั่วพริบตา ฉันก็กลายเป็นตัวตลกของงานเลี้ยงนั้น “นังแพศยา” เขากระซิบลอดไรฟัน “คิดว่าแค่ใส่เครื่องประดับของแม่ฉัน แล้วจะกลายเป็นเธอได้งั้นเหรอ” เขาจ้องฉัน ดวงตาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะตะโกนลั่นออกมา “ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!” ทั้งที่แม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นทารก และคนที่เลี้ยงดูเขามาตลอด…คือฉัน มีใครบางคนกระซิบถ้อยคำอาบพิษใส่หูเขา พวกเขาบอกว่า ฉันคือคนที่ฆ่าแม่ของเขา ตอนนี้เขาเชื่อว่าฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ เป็นยัยผู้หญิงสารเลวที่หลอกลวงพ่อของเขา แล้วพ่อของเขาล่ะ? สามีของฉัน? เขาไม่เคยมองเห็นฉันเลย สิ่งที่เขามองเห็น…มีเพียงเงาของคริสต้า หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตก แต่มันแหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ พวกเขาไม่เคยรักฉัน แม้แต่จะใส่ใจ…ก็ไม่เคย ดังนั้นฉันจึงเดินจากไป แล้วทำไม หลังจากที่ฉันจากไปจริง ๆ พวกเขาถึงกลับคลานกลับมา อ้อนวอน ขอให้ฉันกลับไป?