แฟน(ใหม่)มาเฟีย Novels & Stories

วานิล อายุ 30 ปี เธอเป็นเจ้าของกิจการกาสิโนแทบจะทั้งหมดในประเทศ อดีตเธอเคยติดคุก เพราะถูกใส่ร้ายจากคนที่เธอรักมาก เธอต้องติดคุกเพราะหลักฐานมัดตัวแน่น คนรักที่รับปากบอกจะช่วยกลับหนีหายเหมือนตายจาก เธอต้องติดคุกฟรีอยู่ห้าปี แถมยังถูกย่ำยีจากผู้คุมอีกต่างหาก พอพ้นโทษเธอก็เดินหน้าเอาคืนคนที่มันทำให้เธอต้องเป็นคนมีประวัติไม่ดี เอาคืนมันทุกคน

🎯เมื่อเพื่อนพี่ชายดันตกหัวใจของเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตา เธอจึงลุกขึ้นมาคิดหาวิธีการร้อยแปดเพื่อทำให้เขา‘เป็นของเธอ‘!!!📌📌“คิดดีแล้วหรอ…ถึงได้กล้าเดินเข้ามาหาฉัน?” “ทำไมไดต้องคิดให้ปวดสมองด้วยคะ?” “ไอ้เดมมันไม่เคยเตือนเธอ..?”

จอมขวัญ ถูกแฟนเก่าทำร้ายจนต้องหาทางหลบหนี เธอจึงขอขึ้นไปอยู่บนเรือของ ทัพเพลิง กัปตันเรือสุดหล่อที่มีนิสัยเหี้ยมโหด ในการเดินทางไปฝั่งยุโรปครั้งนี้ เขาให้เธอเลื่อนขั้นมาเป็น 'นางบำเรอ' ส่วนตัว..

เมื่อความตายพรากทุกอย่างไปจากนารัน ทั้งความรัก ความเชื่อใจ และชีวิตในเครื่องแบบ เธอถูกคนรักยิงทิ้งเพื่อผลประโยชน์และผู้หญิงอีกคน แต่โชคชะตากลับพาเธอลืมตาขึ้นอีกครั้งในร่างของ มุกพิชชา ภรรยาผู้อ่อนแอของภีมวัจน์ อดีตมาเฟียผู้เย็นชา วิญญาณผู้กองสาวจึงซ่อนตัวในร่างใหม่ เดินเกมแก้แค้นอย่างเงียบงัน ไล่เช็กบิลคนทรยศทีละราย ภีมวัจน์ที่แต่งงานเพราะผู้ใหญ่เริ่มสงสัยความเปลี่ยนไปของภรรยา แต่ยิ่งใกล้ เขายิ่งหลงรักความแกร่งกร้าวนั้น จากผู้ช่วยโดยไม่รู้เหตุผล เขากลายเป็นดาบและโล่ให้เธอโดยสมัครใจ และครั้งนี้ นารันจะล้างแค้นโดยไม่ต้องยืนอยู่เพียงลำพังอีกต่อไป

มุกดาสาวน้อยที่เพิ่งเรียนจบปริญญาตรี จึงได้ทำตามความฝันโดยการเดินทางไปตามหาพ่อที่แท้จริงที่เมืองจีน และเธอนั้นพบว่าเสิ่นจี้เทาที่เธอคิดว่าเป็นพ่อแท้ๆของเธอนั้น เป็นสมาชิกของตระกูลเสิ่น ที่เป็นตระกูลมาเฟียที่ร่ำรวยและมีชื่อเสียงในเมืองนี้ แต่ไม่รู้ว่าเขามีฐานะอะไรในตระกูลมาเฟียนี้ เธอจึงจำต้องเข้าไปทำงานเป็นผู้ช่วยพยาบาลตามที่เคยได้เรียนมาตอนที่จบมัธยมปลายใหม่ ๆ แต่แล้วการเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์มาเฟียตระกูลใหญ่ กลับกลายเป็นว่าตกเป็นนางบำเรอของนายใหญ่ผู้นำตระกูลคนใหม่ที่ โหด หล่อ เย็นชา และเหมือนจะไม่มีหัวใจ  เพราะเขาเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นไม่เคยจริงจังกับใครเลย  เธอจะรอดพ้นเงื้อมมือของเขาและสืบหาพ่อที่แท้จริงของตัวเองได้หรือไม่ ……

ลิ้นร้ายลากเลียแผ่วเบา​ ร่างกายของฉันบิดเร่า​ อย่างไม่อาจจะห้ามได้​ ยิ่งสัมผัสของเขาทำเอาฉันแทบขาดใจตาย​ เขาลากลิ้นมาจนถึงเนินเนื้อสามเหลี่ยม​ หัวใจของฉันเต้นรัว​ มือเรียวพยายาม​ดันศีรษะ​ของเขาเอาไว้​ เขาเงยหน้ามองฉัน​ พร้อมกับเอี้ยวตัวไปรี่ไฟหัวเตียง​​ แล้วก้มลงจูบที่เนินเนื้อของฉันอย่างแผ่วเบา “อยะ…อย่า…” ฉันเอามือดันศีรษะของพี่พันแสงเอาไว้ แต่มีหรือเขาจะยอม เขาจับมือของฉันออก​ แล้วก้มหน้าดื่มความหอมหวานจากดอกกุหลาบสีหวาน บทรักที่เขาพยายามยัดเหยียดให้ฉันครั้งนี้ไม่เหมือนเคย เขาอ่อนโยนมากกว่าครั้งแรก เมื่อคืนวานเขารุนแรง แต่ครั้งนี้ต่างไปจากเดิม ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้แดงก่ำแบบตอนนั้น “พอเถอะค่ะ อย่าทำต่อเลย” “ห้ามเพื่อ!” เขาชักสีหน้า ฉันเองก็รู้ว่าตัวเองปรามเข้าไม่สำเร็จ แต่ก็ยังปราม พี่พันแสงยกขาเล็กพาดบ่าดูดดื่มความหอมหวาน ฉันใบหน้าบิดเบี้ยวเสียดเสียวขึ้นสมอง ทุกสัมผัสทุกสิ่งที่เกิดขึ้นหนักหนาเกินกว่าจะบังคับฝืน ยิ่งถูกเรียวลิ้นสากลากเลีย ไฟราคะไฟปรารถนาโหมกระหน่ำ ฉันเสียว เพราะปากและลิ้น

เธอมีทุกอย่าง…ยกเว้น...หัวใจของเขา เขาไม่มีอะไรเลย…นอกจาก...ความฝันและศักดิ์ศรี แต่เมื่อความแตกต่างถูกเชื่อมด้วยความรู้สึกที่จริงใจ ลูกคุณหนูผู้ไม่เคยรักใครก่อน แต่เมื่อหัวใจดันเต้นแรงให้กับเขาคนนั้น เธอจึงต้องอาศัย “แก๊งเพื่อนสาวสุดป่วน” เพื่อภารกิจที่ยิ่งใหญ่!

ในวันเกิดของฉัน สามีของฉัน หัวหน้ามาเฟีย (ดอน) ดาเมียน มอบสร้อยไข่มุกของภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้วให้เป็นของขวัญ ฉันสวมมันไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ และลูกเลี้ยงของฉัน ลีโอ ผู้เดือดดาลด้วยความโกรธ ก็สาดไวน์แดงใส่ฉัน ในชั่วพริบตา ฉันก็กลายเป็นตัวตลกของงานเลี้ยงนั้น “นังแพศยา” เขากระซิบลอดไรฟัน “คิดว่าแค่ใส่เครื่องประดับของแม่ฉัน แล้วจะกลายเป็นเธอได้งั้นเหรอ” เขาจ้องฉัน ดวงตาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะตะโกนลั่นออกมา “ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!” ทั้งที่แม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นทารก และคนที่เลี้ยงดูเขามาตลอด…คือฉัน มีใครบางคนกระซิบถ้อยคำอาบพิษใส่หูเขา พวกเขาบอกว่า ฉันคือคนที่ฆ่าแม่ของเขา ตอนนี้เขาเชื่อว่าฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ เป็นยัยผู้หญิงสารเลวที่หลอกลวงพ่อของเขา แล้วพ่อของเขาล่ะ? สามีของฉัน? เขาไม่เคยมองเห็นฉันเลย สิ่งที่เขามองเห็น…มีเพียงเงาของคริสต้า หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตก แต่มันแหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ พวกเขาไม่เคยรักฉัน แม้แต่จะใส่ใจ…ก็ไม่เคย ดังนั้นฉันจึงเดินจากไป แล้วทำไม หลังจากที่ฉันจากไปจริง ๆ พวกเขาถึงกลับคลานกลับมา อ้อนวอน ขอให้ฉันกลับไป?

ครั้งที่ 99 ที่คู่หมั้นของฉัน—เดรเวน—ตัดสายใส่ ฉันก็ลากร่างที่แทบหมดแรงไปยังโบสถ์ของตระกูล มือกำใบเอกสารแน่นใบที่วินิจฉัยว่าเป็นโรคไตวายระยะสุดท้าย “คุณพ่อคะ ดิฉันขอสละสถานะจากตระกูลรอชชี่ และขอยกเลิกการหมั้นกับเดรเวน ฟรอสต์” คำพูดเพิ่งหลุดจากปาก พ่อแม่ก็พังประตูเข้ามาพร้อมกับน้องสาวบุญธรรมของฉัน—บิอังก้า พ่อของฉันซึ่งเป็นที่ปรึกษาของตระกูลไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาตบฉันเต็มแรงต่อหน้าบาทหลวง “คู่หมั้นของแกคือมาเฟียอาวุโสผู้ทรงอิทธิพลในโลกของเรา แต่แกกลับกล้าดูหมิ่นเขาแบบนี้!” “แกกำลังเหยียบย่ำชื่อเสียงตระกูลต่อหน้าคนทั้งองค์กร!” แม่กระชากใบวินิจฉัยจากมือฉัน เหลือบดูเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเยาะ “แกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจอีกแล้วเหรอ คราวนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ” บิอังก้าเกาะแขนพ่อแม่แน่น เสียงสั่นสะอื้น “ขอโทษนะพี่ พี่เอาที่นั่งในงานกาล่าของหนูไปก็ได้ ได้โปรดเถอะ หยุดสร้างปัญหาให้พ่อกับแม่สักที!” ฉันปาดเลือดที่ไหลจากจมูก ก่อนจะพูดซ้ำกับบาทหลวงอย่างสงบนิ่ง “ฉันไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลรอชชี่อีกต่อไป และไม่คู่ควรกับพันธมิตรอย่างตระกูลฟรอสต์” “ฉันจะตายในอีกสามวัน ฉันต้องการให้การหมั้นนี้ถูกยกเลิกก่อนถึงวันนั้น”

เมื่อ “เธอ” กลายเป็นเด็กสาวที่พ่อของเขา รับเข้ามาอุปการะในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังการจากไปของมารดา เธอเป็นบุตรสาวของผู้หญิงคนนั้น คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น “รักเก่า” ของพ่อของเขา... จากวันนั้น “เธอ” จึงกลายเป็นเงาที่ไม่พึงปรารถนา ในสายตาท่านชายผู้เย่อหยิ่ง เพราะสำหรับเขา... เธอคือ “เลือดเนื้อของผู้หญิงคนนั้น” ผู้ทำให้มารดาของเขาต้องตายทั้งเป็น!