روايات وقصص ضمن แอบรักพี่ชายข้างบ้าน

แต่คนมันตื่นเต้นนี่นา จะได้เจอพ่อกับแม่ของแฟนเป็นครั้งแรกเชียวนะ ไม่รู้ว่าท่านจะว่ายังไงบ้างที่ผมคบกับลูกชายคนเดียวของตระกูลแบบนี้ ถึงพี่กู๊ดจะบอกว่าท่านโอเคกับเรื่องของเรา แต่ผมก็อดเป็นกังวลไม่ได้อยู่ดี ช่วงเย็นผมกับพี่กู๊ดมาที่บ้านของเขาที่อยู่แถบชานเมือง และสิ่งปลูกสร้า งที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้าตอนนี้อย่าเรียกว่าบ้านเลยเถอะ ต้องเรียกว่าคฤหาสน์ถึงจะถูก

เสียงชายชราดังขึ้นข้างหูพวกเขา “พ่อ! / คุณพ่อ!” ___อวสาน___ คุยกับคนเขียน จบบริบูรณ์กันไปแล้วค่ะกับนิยายเรื่อง ‘สยบรักพี่ชายข้างบ้าน’ เป็นอย่างไรกันบ้างคะ คุณนักอ่านทุกท่านฝากคำติชมไว้ในช่องแสดงความคิดเห็นได้เลยค่ะ เราอ่านแล้วจะนำไปปรับปรุงในเรื่องถัด ๆ ไปนะคะ ^^

ภาระทางใจที่ฉันต้องคอยแบกรับพวกนี้เนี่ยนะ ฉันรักพี่ชายของฉัน เขามีอยู่คนเดียว และฉันก็รักเขาด้วยความรักที่เรียบง่าย ไม่ีเงื่อนไข ซึ่งเติบโตมาจากการร่วมบ้านเดียวกัน การนั่งเบาะหลังรถคันเดียวกันในการเดินทางไกล ๆ และการแอบลักลอบเอาขนมไปกินกันในห้องนอนหลังเวลาเข้านอน เขาอยู่เคียงข้าง� �ันมาโดยตลอด และเขาจะไม่มีวันหันหลังให้ฉัน

ฉันนึกถึงคำพูดน้องน้าแป้งเมื่อตอนกินข้าววันก่อนขึ้นมาเลยอดที่จะถามเขาไม่ได้ เพราะดูเหมือนน้าแป้งอยากจะให้เขาคบหากับลูกสาวของเพื่อนพ่อตัวเอง พี่ธันถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบ "ไม่ใช่แฟน" ลูกชายบ้านนี้เขาจะฮอตกันไปไหน "อ๋อ เหรอ" "ทำไม ? หึง ? " "บ้าเหรอ ! จะหึงทำไม"

ก็เจ้าแม่นิยายรัก แต่กลับถูกนักอ่านสาป บอกว่า บทรักเร่าร้อนน่ะ ทามไมมันเหมือนกันทุกเรื่อง อ่านแล้วเซ็งไม่ได้อารมณ์ ก็จาให้ได้อารมณ์ยางไงละ ในเมื่อตั้งแต่เกิดมายางไม่เคยมีความรักกับใครเลย”

​"รีบออกมานะลูก ออกมาวิ่งเล่นกับพี่ๆ กับคุณตา ยายมินนี่ แล้วก็ปาป๊า ทุกคนรอหนูอยู่นะคะ" ​แสงแดดตอนเย็นสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ สาดส่องภาพครอบครัวใหญ่ที่เริ่มต้นจากความสัมพันธ์ลับๆ แต่กลับลงเอยด้วยความรักและความผูกพันที่มั่นคงที่สุด สำหรับแอนนี่แล้ว ช่อง ว่างของอายุไม่เคยเป็นอุปสรรค เพราะความสุขที่แท้จริงคือการมีผู้ชายคนนี้คอยเคียงข้างในทุกๆ วันต่างหาก ​จบบริบูรณ์ (ภาคแอนนี่)

เสียงของเขาสั่นเครืออีกครั้ง “พี่ไม่กล้าบอก ไม่กล้าทำอะไรเลย เพราะพี่คิดว่าข้าวคงไม่มีวันรู้สึกแบบเดียวกัน ข้าวน่ะน่ารักเกินไป สดใสเกินไป ดีเกินไป… พี่มันก็แค่คนที่แกล้งข้าวไปวันๆ แค่พี่ชายข้างบ้านที่เอาแต่กันผู้ชายออกจากข้าวทั้งที่ไม่มีสิทธิ์”

พอบอกจะไปกับพี่เชน พี่ชายข้างบ้านป้าสุก็ทำหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที "ใครจะมองไม่ดีคะ มีแค่คนนั้นคนเดียวไม่ใช่รึไง เขาก็ไม่เคยมองข้าวดีอยู่แล้ว ช่างเขาเถอะค่ะ"

"พี่ชาย เราอยู่ด้วยกันนะขอรับ ข้าอยากอยู่กับพี่" อันหมิงหันไปอ้อนพี่ชายที่นอนอยู่ข้าง ๆ เขาขยับเข้าไปใกล้และใช้แก้มถูไถแขนพี่ชายเบา ๆ อย่างน่ารักน่าเอ็นดู "ตามใจเจ้าทุกอย่าง"

พี่ชายยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย พี่ชายเคยบอกกับฉันว่า...พี่ชายไม่ค่อยชอบยิ้ม แต่ฉันเป็นข้อยกเว้นสำหรับเขา ถ้าวันไหนที่ฉันกลับบ้านมาหาคุณย่า เขาก็จะยิ้มให้ฉันตลอด เขาบอกฉันไว้แบบนั้น และฉันก็ดีใจเป็นอย่างมากที่ตอนนั้นฉันมีคนพิเศษที่อยู่ข้างบ้านคุณย่ารอฉันให้กลับไปหาเขาในทุกๆปีเม ื่อปิดเทอมใหญ่ของโรงเรียน