روايات وقصص ضمن โชคชะตา

ฉันเองก็ตอบรับเธอและก็ยืนมองเธอที่เดินเคียงคู่ไปกับขุนศึก ด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวของฉัน โชคชะตาเล่นตลกกับชีวิตเด็กกำพร้าอย่างฉันมากเกินไปแล้วนะ เมื่อไหร่ฉันจะหลุดพ้นจากบ่วงกรรมนี้สักที ฉันเลือกที่จะเดินไปนั่งรอคนสองคนที่โซฟาตัวเดิมที่ฉันเคยนั่งรอ ที่ทางร้านเตรียมไว้ ให้ญาตินั่งรอเพราะฉันจะกลับก่อนได้ยังไง ในเมื่อฉันมารถคันเดียวกับนามิ

นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังและโมโห เมื่อนึกถึงความชั่วของหลี่หมิงฮวน เทพแห่งการสร้างลูบเคราอมยิ้มมองเฟยจูอย่างเอ็นดู “ชะตาของเจ้ากับอู่เฟยจูผูกติดกันเอาไว้ ต่อให้วิญญาณของเจ้าเดินทางมาเร็วกว่านี้หรือช้ากว่านี้ เจ้าก็ต้องอยู่ในร่างของนาง ครอบครัวของนางก็คือครอบครัวของเ จ้า ชะตาของทั้งหมดขึ้นอยู่กับเจ้า”

ฉันหัวเราะสั้นๆ อย่างไร้อารมณ์ “เอเดรียน…ทำไม? ตอนฉันอยากแต่งกับคุณ คุณกลับซ่อนอยู่หลังการจับสลากโง่ๆ นั่น หลายปีที่คุณใช้คำว่า ‘โชคชะตา’ ทำให้ฉันรอและอ้อนวอน”

เขาเองก็จนใจเพราะตระหนักดีว่าถ่วงเวลาเอาไว้เพียงเท่านี้ หากเป็นดังเช่นที่อาจารย์ของเขากล่าวไว้ ชะตาชีวิตของหลี่เหวินฉี ก็คงมิใช่สำนักเมฆหวนหรือผู้ใดที่สามารถเลือกแทน ชะตาชีวิตของมนุษย์โลก ก็ยังคงขึ้นอยู่กับคนผู้นั้นที่จะเลือกเดินตามสิ่งที่ผู้อื่นชี้นำ หรือจะเลือกทำ ในสิ่งที่ตนเองตัดสินใจ

ยเหลือผู้คนได้ หากท่านช่วยเหลือแบ่งปั่นมากขึ้นเท่าใด ผลบุญก็ส่งถึงตัวท่านและวิญญาณของคนสกุลจ้าวด้วยเช่นกัน หากตัวท่านดื่มน้ำในบ่ออยู่เป็นประจำ ร่างกายก็แข็งแกร่งมากขึ้นไป กำไลที่ท่านสวมอยู่เป็นกำไลเชื่อมมิติ ที่ไม่ใช่ใครก็จะสามารถสวมได้ กำไลต้องเป็นฝ่ายเลือกคนที่จ ะสวมซึ่งคนผู้นั้นก็คือท่าน ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องของโชคชะตาฟ้าลิขิต สกุลจ้าวจะยังคงอยู่หรือไม่ก็คงต้องความหวังไว้กับมือท่านแล้ว” “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านผู้อาวุโสเจ้าคะ”

เท่านั้นที่ยังคงอยู่ เหนือยอดเขา มีสำนักใหญ่ครอบครองฟ้าเบื้องบน กลางแผ่นดิน มีเจ้าพรรคผู้ปกครองดินแดนด้วยกำลังมือ ใต้เงาหุบเหว มีเหล่ามารผู้ซ่อนเร้น รอวันกลืนกินแสงสว่าง ทุกชีวิตที่ถือกำเนิดในโลกนี้ ล้วนถูกกำหนดด้วยพลังในลมปราณและเส้นทางที่ตนเลือก คำว่า “ยุทธภพ” จึงมิใช่เพียงชื่อเรียก หากคือ สนามประลองแห่งโชคชะตา ผู้ไร้พลัง ย่อมเป็นเหยื่อ ผู้มีพลัง แต่ไร้ใจ ย่อมเป็นอสูร และผู้ที่มีทั้งพลังและใจ ย่อมต้องแบกรับชะตาของโลกทั้งผืนไว้ในฝ่ามือ ในแต่ละราตรี มีเสียงกระบี่ที่ยังมิได้ชำระความ

หน้าตาน่าเกลียดตามที่หยางเซิงคิดไว้ทุกประการ การแต่งงานย่อมเกิดขึ้นเป็นที่แน่นอน ทว่านั่นกลับมิใช่เพราะพระดำรัสของฮ่องเต้ แต่กลับเป็นเพราะลิขิตสวรรค์ เป็นเพราะโชคชะตานำพาซึ่งคนสองคนให้มาเจอกันอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงต่างหาก เรื่องราวของคนทั้งสองซึ่งมีโชคชะตานำพาค วามรักมาเยือน กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในไม่ช้า...มิรู้ว่าจะมีความสงบสุขรออยู่ข้างหน้าหรือความวุ่นวายปั่นป่วนรออยู่กันแน่

เขาหยุดสายตา สบตาฉันตรง ๆ “มีสีของชะตาลิขิต — ปรากฏขึ้นเมื่อวิญญาณสองดวงถูกกำหนดให้พบกัน” เกล็ดหิมะลอยมาแตะแก้มฉันเบา ๆ สัมผัสเย็นนุ่มจนหัวใจฉันสั่นไหว “มันเป็นสัญลักษณ์ของโชคชะตาที่ถักทอแบบข้ามภพภูมิ”

“ตายหมดแล้วขอรับ เดิมที่เขาก็ไม่ได้เป็นที่ต้องการนัก แต่เพราะเป็นผู้ที่ใฝ่เรียนและทำได้ดี จึงไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขาเพราะหวังว่าเขาจะนำพาตระกูลให้รุ่งเรือง จนกระทั่งเกิดเรื่องนี้แหละขอรับ” “เมื่อหมดประโยชน์ก็ไม่ต่างจากสัตว์ตัวหนึ่ง ทอดทิ้งได้ง่ายดายราวกับไม่ใช่คน” หลี่อิงเ อ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยันให้กับโชคชะตาของคนคนหนึ่งที่เป็นได้ถึงเพียงนี้

โรเซ่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ซูโฮยิ้มก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เธอ "ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบ มันเป็นเรื่องราวของการเดินทางข้ามมิติไปยังโลกที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์และสิ่งมีชีวิตในตำนาน เหมือนกับเราได้หลีกหนีจากโลกแห่งความจริงไปอีกที่หนึ่ง คุณคิดว่ามันน่าล องไหมครับ"