โรแมนซ์มืดหม่น Mga Nobela at Kwento

" . . . . เพล้ง!!! ในห้องโถงที่มืดสลัว แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กสะท้อนกับเศษขวดเหล้าที่แตกกระจายบนพื้น ร่างของชายหนุ่มในอาภรณ์สีเข้มนั่งเอนกายพิงโต๊ะไม้สักแกะสลักงดงาม ผมยาวสีดำขลับหลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้า ผิวพรรณของเขาขาวซีดราวกับหยก แต่งแต้มด้วยเลือดฝาดอ่อน ๆ บนแก้มที่ยังไม่จางหายจากฤทธิ์สุรา

ราตรีนั้นมืดมิดและเงียบสงัดเป็นพิเศษ ภายในเรือนที่ปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา มีเพียงแสงเทียนดวงเดียวที่สั่นไหวอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ขับไล่ความมืดออกไปได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เงามืดที่ทอดทาบอยู่บนกำแพงบิดเบี้ยวไปมา

โรมว่าขึ้นเสียงดังอย่างหมั่นใส้ "มึงนี่ก็คิดบาปได้ 24 ชั่วโมงจริง ๆ กูหน้ามืดคบกับมึงมาได้ไงตั้ง 3-4 ปีวะไอ้โรม ที่กูจะซื้อให้กูเห็นว่าน้องมันขึ้น ม. 1 กิจกรรมมันเยอะ กูกลัวน้องมันลืมเวลา เกิดกลับบ้านมืดค่ำไปตาน้อยแกอยู่บ้านคนเดียวเดี๋ยวแกจะเป็นห่วง" มาร์คว่าขึ้

เขาถามเสียงเบา ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแนวยาวของสีข้างคล้ายละเมอ มันทั้งสวย ดูลึกลับ และมีเสน่ห์ "หมอก" เขาเงยหน้าสบตาเมื่อเธอเอ่ยจบ แล้วก้มลงมองจุดเดิมสักพัก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะจูบซับตามลายเส้นอีกครั้ง เธอเผลอจิกทึ้งผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ เมื่อมือขวาของเขาเคลื่อนต่ำไป ยังส่วนฉ่ำเยิ้มด้านล่าง ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปยังส่วนสงวนที่เปียกชื้น ปลายนิ้วแทรกไปยังรอยแยกจนเธอเผลอยกสะโพกตอบรับโดยไม่รู้ตัว

สายวันต่อมา ภายในห้องนอนคอนโดหรูที่มืดสนิทไร้แสงสอดส่องเข้ามาภายในห้อง แผ่นหลังเปลือยเปล่าของชายหนุ่มผมดำประกายสีน้ำเงินนอนคว่ำหน้าบนหมอน ด้วยความเมื่อยล้าจากกิจกรรมรักอันเร่าร้อนบนเตียงเมื่อคืนที่ผ่านมา ทำให้ชายหนุ่มหลับสนิทอยู่บนเตียงไม่ไหวติง

สถานการณ์พลิกผัน กลางดึก ณ บ้านเรืองพาณิชยากุล สองร่างกายอันเปลือยเปล่าที่โยกขย่มกันอย่างเมามัน ภายใต้แสงสลัวจากดวงจันทร์ ที่สาดส่องลงมามาทางช่องหน้าต่าง ที่มีม่านผืนบางปกป้องอยู่ ในเงามืดอันสลัวนั้นที่พอจะสามารถมองเห็นร่างอันเปลือยเปล่าของกันและกันอยู่พอรางๆ แต่ทั้งสองร่างไม่ ทราบเลยว่าคนที่ร่วมรักด้วยนั้นเป็นใครกัน เพราะด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ผสมกับยาปลุกเซ็กส์ เมื่อเข้าสู่ร่างกาย จึงไม่สามารถที่จะควบคุมสติได้ และไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น เพราะต่างคนต่างต้องการการปลดปล่อยเป็นสิ่งแรก

แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น … ราตีกาลมืดมิดดุจน้ำหมึกที่ยังไม่แห้ง ความมืดเข้มข้นจนไม่อาจเจือจาง

ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย ปลายนิ้วแข็งแรงปัดป่ายหยาดน้ำตาออกจากแก้มนวลอย่างอ่อนโยน “ครับ...ผมรักคุณ มันอาจจะเร็วไป แล้วคุณก็อาจไม่เชื่อผม” ดวงตาคมเข้มเฝ้ามองเรียวปากอิ่มอย่างหลงใหล ก่อนค่อยๆ แนบริมฝีปากลงกลีบปากนุ่มอย่างนุ่มนวล ก่อนทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฝ่ามือร้อนลูบไล้ลงต่ำ สอดหายเข้าไปภายในเพื่อปลดปล่อยความอวบอิ่มซึ่งล้นทะลักให้ออกมา

แสงอรุณฉายทอเข้ามาภายในห้องนอน ความสว่างเจิดจ้าปลุกเรียกให้ร่างที่นอนทับอยู่บนตัวของชายหนุ่มตื่นขึ้น ทันทีที่เปลือกตาสวยเปิดออกและเห็นใบหน้าที่ชิดติดกับใบหน้าของเธอ เรื่องราวที่จดจำได้ลาง ๆ ก็แว่บเข้ามาเป็นสตอรี่ที่มาเป็นช็อต ๆ และแต่ละช็อตนั้นก็เกือบจะเหมือนภาพยนตร์ ดังอย่างฟิฟตี้เฉดออฟเกรย์ ต่างกันลิบลับตรงที่ฉากโรมานซ์ของเธอเต็มไปด้วยความนุ่มนวลไร้ความรุนแรงใด ๆ "ตื่นแล้วเหรอครับ"

----------------------------------- อิม มธุรส : ทั้งชีวิตนี้ฉันก็เป็นคนที่ถูกทิ้งมาตลอดจะเพิ่มเขาเข้ามาอีกคนจะเป็นไรไปในเมื่อการมาที่นี่ของฉันมันก็แค่กระดานเกมแก้เบื่อของเขา จะบอกอะไรให้เขามั้ยที่ผ่านมาจนจะครบยี่ห้าปีความรู้สึกของฉันมันตายไปพร้อมกับพ่อและแม่ตั้งนานแล้ว เด็กเก็บพร้าที่ไม่มีตัวเลือกในชีวิตแ บบฉันจะเอาอะไรไปเทียบกับคนที่อยู่ในใจเขาได้ สุดท้ายฉันมันก็แค่ของเดิมพันที่ป้าเอามาแลกไว้ก็เท่านั้น "อย่างน้อยคุณก็ทำให้ฉันรู้ว่าความรักเป็นแบบไหน และความเจ็บหน้าตาเป็นยังไง" ---------------------------------------------------------- : : : "กลับมาหาพี่ได้มั้ย อย่าจากกันไปแบบนี้เลยนะ"