โรแมนซ์มืดหม่น Mga Nobela at Kwento

หมอกเอ่ยถามด้วยเสียงที่เริ่มแหบแห้ง ขณะที่ก้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน โดยไม่ลืมที่จะใช้คมเขี้ยวขบเม้มสร้างรอยรักสีจาง ๆ ทิ้งไว้ด้วย “ชะ ชอบ…อ๊าา! เราชอบมากเลยหมอก! ฮื้อออ... อื้อ!” คำตอบที่เปล่งออกมาด้วยเสียงหวานนั้นช่วยกระตุ้นหมอกได้เป็นอย่างดี เขากระหน่ำสอ ดใส่แก่นกายเข้าออกในช่องทางรักของช่อแก้วอย่างเต็มแรง ทำให้ร่างกายเหนียวเหงื่อเหนอะหนะของทั้งคู่แนบชิด เบียดเสียดถูไถกันจนเริ่มแสบผิวเล็กน้อย แม้ว่าหยาดเหงื่อจะไหลโทรมกายจนเปียกชุ่มก็ตาม

ก็สร้างความรัญจวนเสียดซ่านให้เบียดแทรกออกมาจนรู้สึกได้ พื้นห้องเป็นที่ที่เขาร่วมรักอย่างรุนแรงกับเธอ เขาเปิดเปลือยอาภรณ์แค่ส่วนล่างแล้วแทรกเข้าหาอย่างดิบเถื่อน ระเบิดความต้องการสาดใส่ให้สมกับแรงปรารถนาดำมืดที่ซุกซ่อนอยู่ข้างในลึกๆ จังหวะการรุกเร้าผสานเสียงหอบหายใจสั่น กระเส่า เพราะถูกเติมเต็มไม่หยุดทั้งยังเร่งเร็วขึ้น รุนแรงมากยิ่งขึ้น

-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน มี ebook ขายที่เว็บ m*b นะคะ กดค้นหานามปากกา ศศิชา ได้เลยจ้า บทนำ เสียงม่านแพรกระพือตามสายลมดังแผ่วเบา แสงเทียนสลัวส่องลอดผ่านผ้าสีแดงฉานที่ปกคลุมห้องไว้ กลิ ่นกำยานหอมอบอวลชวนให้รู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในความฝัน ทว่าร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลักกลับรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งอยู่ในฝันร้ายเสียมากกว่า

ภายใต้ความมืดมิดยามค่ำคืน เจียงซุ่ยเหยียนและจิ่งซือเฉินกำลังสวมกอดและจูบกัน ดวงดาวที่ทอแสงระยิบระยับเต็มท้องฟ้าราวกับเป็นเพียงฉากหลังของพวกเขา เขามองเห็นสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของเจียงซุ่ยเหยียน ซึ่งเป็นสีหน้าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เขาอยากพุ่งตัวเข้าไปขัด จังหวะทั้งสองคนเหลือเกิน แทบอยากแย่งชิงตัวเจียงซุ่ยเหยียนเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนของตัวเองด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขากลับก้าวเท้าไม่ออกเลยแม้แต่ก้าวเดียว

ก่อนที่ฮ่องเต้จะสวรรคต ได้มีพระราชโองการให้ข้าที่เป็นฮองเฮาองค์ใหม่ผู้เข้ามาเพื่อแก้เคล็ดต่อชะตา ต้องฝังร่างร่วมสุสานไปพร้อมกับฝ่าบาท ทั้งยังประทานยาปลิดชีพหนึ่งวันให้แก่ข้า และผู้ที่ดึงดันจะคุ้มกันข้าไปยังสุสานหลวงให้ได้ ก็คือ เซิ่นถิงอวิ๋น ชายผู้เคยหมั้นหมายกับข้ามาตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์มารดา เมื่อสามปีก่อน เป็นเขาเองที่ส่งข้าเข้าวังด้วยมือของตนเอง ทรยศต่อคำมั่นสัญญาในวัยเยาว์ที่เราสองเคยมีให้กัน มาบัดนี้ ในการเดินทางครั้งสุดท้ายของชีวิต เขากลับปรารถนาจะมอบเส้นทางสายรอดชีวิตให้แก่ข้า ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถชดใช้ความผิดที่เคยทำไว้กับข้าได้ ข้าฝืนทนต่อความเจ็บปวดที่รุมเร้าในร่างกาย ยกมือขึ้นเลิกม่านรถม้าขึ้นมุมหนึ่ง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งไร้อารมณ์ "ท่านแม่ทัพเซิ่น ขอถามหน่อยว

งช่ำชอง “อ๊ะ... คุณอา... อ๊ายยยย!” พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัว แอ่นสะโพกขึ้นเหนือนอนด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งดูดดึง เม้มจูบ และรัวระรัวเข้าใส่จุดกระสันเนื้อนุ่มอย่างหนักสลับเบา ราวกับนักดนตรีเอกกำลังบรรเลงเพลงรักอันเชี่ยวชาญ โพรงปากอุ่นร้อนดู ดกลืนความฉ่ำหวานชโลมเลียไปทั่วร่องรักอย่างไม่นึกรังเกียจ กลิ่นสาบสาวผสมฟีโรโมนเพศชายยิ่งขับเน้นความกำหนัดในห้องให้เดือดพล่าน

อัยกรที่เพิ่งผ่านประตูเข้ามาก็มองอย่างสนใจ “นี่กำลังตรวจสอบคดีฆาตกรรมต่อเนื่องอยู่เหรอ?” “เปล่า กำลังอ่านนิยายรักโรแมนติกอยู่ต่างหาก” โรสตอบกลับด้วยความทะเล้น “เฮ้อ…ไม่กวนสักนาทีมันจะตายเหรอ” อัยกรบ่น

Chapter 02 ค่ำคืนอันเร่าร้อน (18+) ….. ภายในห้องนอนของแก้ม ทุกอย่างภายในห้องดูมืดสนิท มีเสียงลมหายใจแผ่วเบาของผู้ชายที่นอนหลับอยู่บนที่นอนนุ่มๆ ของฉัน ส่วนฉันที่เป็นเจ้าของก็ต้องเอาผ้ามาปูรองที่พื้นแล้วนอนแทน

เธอร้องไห้เสียงสั่น #มนต์ดำร่ายรักเสน่หา แรงอะไรก็ไม่เท่าแรงอาฆาตพยาบาท เพราะมันสามารถจองจำเราให้อยู่กับความทุกข์ระทมอย่างแสนสาหัส..

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลประกายทองกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องขนาดเล็ก พื้นปูด้วยซีเมนต์ขัดมันตัดกับผนังอิฐเปลือย หน้าต่างบานเล็กที่สามารถเปิดออกไปดูวิวด้านนอกได้ ฟูกนอนวางกับพื้นมีผ้าห่มบาง ๆ และหมอนใบเดียว คืนนี้หมวยจะหลับตาลงยังไง ในเมื่อความรู้สึกอ้างว้างเริ่มเกาะกุมหัวใ จดวงน้อย เธอต้องจากอาม่ามาทำงานชดใช้หนี้ จะข่มตานอนตอนนี้ในหัวก็มีเรื่องให้คิดเต็มไปหมด หวังว่าหมวยจะผ่านมันไปได้เร็ว ๆ """