Nouvelles อารมณ์ที่สมจริง & Romans

หมู่บ้านของพวกเรามีธรรมเนียมอยู่ข้อหนึ่ง ผู้หญิงทุกคนก่อนแต่งงานจะต้องพาแฟนเข้าไปกราบไหว้ในศาลเจ้าบรรพบุรุษ ขอแค่ก้าวออกมาได้อย่างแคล้วคลาดปลอดภัย ก็หมายความว่าคนทั้งคู่จะสามารถครองคู่กันอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิต น้องสาวทั้งสองคนของฉันต่างก็แต่งงานออกเรือนกันไปตอนอายุยี่สิบ ทว่าฉันที่อายุสามสิบแล้วกลับยังไม่ได้แต่งงาน เพราะแฟนทุกคนที่เคยย่างก้าวเข้าศาลเจ้า พอก้าวออกมาต่างก็ขอเลิกกับฉัน กระทั่งบางคนถึงขั้นอยากจะฆ่าฉันให้ตาย แฟนใหม่ไม่พอใจความงมงายของหมู่บ้านพวกเรา จึงยืนกรานจะเข้าไปให้ได้ พ่อผู้มีตำแหน่งเป็นผู้ใหญ่บ้านนำทางเขาเข้าไป พอก้าวออกมาเขาก็กดฉันลงกับพื้นแล้วทำท่าจะบีบคอฉันให้ตาย ฉันไม่เข้าใจเลย ในศาลเจ้ามีอะไรกันแน่ ถึงทำให้พวกเขานิสัยเปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้? ทั้งที่พ่อก็รู้อยู่แก่ใจว่าพอพาเข้าไปแล้วพวกเขาจะเปลี่ยนไป แล้วทำไมเขาถึงยังต้องดึงดันพาพวกเขาเข้าไปข้างในอีก?

ทั้งที่รู้ว่าสามีของฉัน มู่หยุนเผิง แกล้งตายแล้วไปสวมรอยเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเขา แต่ฉันกลับไม่ได้เปิดโปงความจริง แต่ฉันเลือกที่จะไปพบผู้บัญชาการทหาร แล้วแจ้งว่าสามีเสียชีวิตแล้ว พร้อมกับขอให้ท่านลบชื่อสามีออกจากทะเบียนทหาร ในชาติที่แล้ว น้องชายสามีประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต สามีของฉันจึงตัดสินใจละทิ้งตำแหน่งผู้พันเพื่อปลอมตัวเป็นน้องชาย เพียงเพราะไม่อยากให้คนรักของน้องสะใภ้ต้องเป็นหม้าย ฉันจำได้ทันทีว่าเขาคือมู่หยุนเผิง จึงไปเค้นถามเขาว่าทำไมต้องปลอมตัวเป็นน้องชาย แต่มู่หยุนเผิงกลับปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วสะบัดมือไล่ฉันอย่างเย็นชา “พี่สะใภ้ ผมรู้ว่าพี่เสียใจที่พี่ใหญ่ตาย แต่จะมาบอกผมเป็นพี่ใหญ่เพียงเพราะเขาตายไปแล้วไม่ได้นะ!” เขาปกป้องน้องสะใภ้ที่ดูอ่อนแอคนนั้น แล้วผลักฉันลงไปในแม่น้ำที่เย็นจัด พร้อมคำเตือนว่าอย่าได้เพ้อเจ้อ ลูกสาววัยห้าขวบของฉันร้องไห้ถามว่าทำไมพ่อถึงไม่ต้องการเธอ เธอถูกจับไปขังไว้ในคอกวัวเพื่อสำนึกผิด และต้องหิวโหยอยู่ถึงสามวันสามคืน แม่สามีด่าทอว่าฉันเป็นตัวกาลกิณี แล้วขับไล่ฉันกับลูกออกจากบ้านโดยไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียว มิหนำซ้ำ มู่หยุนเผิงยังไปป่าวประกาศไปทั่วว่าฉันเสียสติ พอสามีตายก็คิดจะหมายตาน้องชายของเขาแล้ว ฉันถูกทุกคนดูถูกเหยียดหยาม ได้แต่กอดลูกสาวด้วยความมึนงงจนกระทั่งตายไปในฤดูหนาวอันโหดร้าย เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้ย้อนกลับมาในวันที่สามีปลอมตัวเป็นน้องชายวันนั้นพอดี ......

แม่ของผมเปิดคลินิกมาตลอดทั้งชีวิต ยาแก้หวัดหนึ่งชุดขายเพียงยี่สิบห้าบาท หลังจากผมรับช่วงต่อคลินิก ก็ยังคงยึดมั่นในคำสอนของแม่ ตั้งใจรักษาและดูแลชาวบ้านทุกคนอย่างเต็มที่ แต่หลังจากฉันคิดค่ายาให้เน็ตไอดอลคนหนึ่งเป็นเงินร้อยห้าสิบบาท กลับถูกชาวเน็ตด่าว่าเป็นคลินิกใจดำ หลอกเอาเงินและคร่าชีวิตคน ชายหญิง เด็กและคนแก่ทั้งหมู่บ้านต่างพากันมาปิดล้อมหน้าคลินิกผม บีบบังคับให้ผมคืนเงินที่เรียกเก็บเกิน ผมทำตามความต้องการของพวกเขา หลังจากคืนค่ารักษาทั้งหมดแล้ว ผมก็ปิดคลินิกด้วยมือตัวเอง "ตามที่ทุกท่านต้องการ คลินิกจึงปิดตัวลง” “ต่อไปหากใครปวดหัวเป็นไข้ ก็เชิญไปลงทะเบียนรักษาที่โรงพยาบาลประจำอำเภอซึ่งอยู่ห่างออกไป 30 กิโลเมตรด้วยตัวเอง ขอให้ทุกท่านสุขภาพแข็งแรง" แต่พอถึงวันรุ่งขึ้น พวกเขาก็กลับมารุมล้อมหน้าประตูคลินิกผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ พวกเขากลับมาขอร้องอ้อนวอนให้ผมเปิดประตู

ฉันกับลี่สุยอันคบหากันมาเป็นเวลา 15 ปี ทุกอย่างดูเหมือนจะหวานชื่นจนกระทั่งมีผู้หญิงอีกคนเข้ามาในชีวิตเขา เขาเริ่มเปลี่ยนไป กลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉัน ใช้ทุกวิถีทางเพื่อบีบให้ฉันหย่าร้าง ฉันยังคงพยายามรั้งเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเขาไป แม้จะบอบช้ำเพียงใด แต่ก็ยังคิดว่าเขาจะกลับใจได้ แต่ต่อมา ฉันก็เริ่มตระหนักได้แล้วว่าความสัมพันธ์ของเราคงต้องบอกลากันจริงๆ แล้วเสียท

ก่อนงานแต่งหนึ่งวัน ฉันได้รับโทรศัพท์จากทางโรงแรม “สวัสดีค่ะคุณเจียง มีคนมาทำลายสถานที่จัดงานแต่งของคุณค่ะ” ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็เลยรีบมุ่งหน้าไปที่โรงแรม พอไปถึงที่นั่นก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งถือภาพแต่งงานที่ถ่ายร่วมกับว่าที่สามีของฉัน ตวาดเสียงดังลั่น “แกมันนังเมียน้อยหน้าด้าน! กล้ายั่วยวนสามีชาวบ้าน! แล้วยังเอาเงินของเขามาจัดงานแต่งเสียอลังการอีก!” พริบตาเดียวผู้คนรอบข้างก็หันมาสนใจ แม้แต่ผู้จัดการโรงแรมยังกล้าชี้หน้าต่อว่าฉัน “ฉันว่าแล้วทำไมงานแต่งทั้งทีกลับไม่เห็นเงาเจ้าบ่าวเลย ที่แท้ก็ไม่ใช่ภรรยานี่เอง” จากนั้นผู้คนที่อยู่รอบๆ ก็เข้ามาล้อมวงร่วมกันต่อว่า แล้วยังทำร้ายฉันจนแท้งลูกอีก ฉันโกรธจัดจนหลุดหัวเราะออกมา ส่งข้อความหาเลขาในทันที “ยกเลิกงานแต่งวันพรุ่งนี้เสีย แล้วไล่เฉินซวี่ออกจากบริษัทของฉันด้วย!” ใช้เงินของฉันเลี้ยงดูชู้รักไม่พอ ยังกล้าปล่อยนังเมียน้อยนี่มาหาเรื่องอีก! ดูสิว่าฉันจะจัดการพวกแกอย่างไร!

สามีของฉันเป็นหัวหน้าหน่วยกู้ภัย ตอนที่ฉันติดอยู่ในถ้ำและถูกฝูงหมาป่าล้อม ฉันพยายามโทรหาสามีอย่างบ้าคลั่ง แต่เขาก็ตัดสายใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อกองไฟเริ่มมอดดับ ฝูงหมาป่าค่อยๆ เข้ามาใกล้ฉัน สามีก็โทรกลับมา พร้อมต่อว่าฉันด้วยความโกรธ "คุณช่วยเลิกเปลืองทรัพยากรสาธารณะได้ไหม ผมเป็นหัวหน้าทีมกู้ภัยก่อนที่จะเป็นสามีของคุณ " เสียงโกรธเกรี้ยวของเขาถูกแทรกด้วยเสียงอ่อนหวานของหญิงสาว "พี่หวยเอวี่ยน แขนฉันบาดเจ็บ พี่ช่วยพาฉันไปส่งโรงพยาบาลได้ไหม" เสียงนั้นฉันจำได้ดี เธอคือรักแรกของสามี ตั้งแต่สามีของเธอเสียไป เธอก็เกาะติดสามีของฉันเหมือนผีดูดเลือด และสามีของฉันก็ไม่ปฏิเสธ ดูเหมือนเขาจะสนุกกับมันเสียด้วยซ้ำ... ฉันตัดสายด้วยความสิ้นหวัง มือสั่นเทาพยายามจะโทรแจ้งตำรวจ แต่จู่ๆ หัวหน้าหมาป่าก็กระโจนใส่ฉัน ฉันถูกหัวหน้าหมาป่ากระโจนใส่จนล้มลงกับพื้นและหมาป่าตัวอื่นๆ รีบวิ่งเข้ามาเหมือนได้รับสัญญาณอย่างบ้าคลั่ง ฉันไม่มีแม้แต่โอกาสจะขัดขืน ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ในชั่วพริบตา ก่อนที่สติสัมปชัญญะของฉันจะดับวูบ ฉันพยายามมองไปยังท้องของตัวเอง "แม่ขอโทษนะลูก..."

ฉันเติบโตอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก แม่กลัวว่าฉันจะไปหาลูกเขยฝรั่งมาให้ เลยจัดการหาคู่หมั้นที่ทั้งเก่งและหน้าตาดีไว้ให้ฉันที่เมืองจิง แล้วเรียกให้ฉันกลับมาเพื่อหมั้นหมายกัน ฉันไปที่ร้านแบรนด์หรูเพื่อเลือกชุดหมั้น พอเห็นชุดเดรสยาวเกาะอกสีขาวนวลชุดหนึ่งที่ถูกใจ กำลังจะหยิบไปลองสวมใส่ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เหลือบมองชุดเดรสในมือของฉัน ก่อนจะหันไปบอกพนักงานว่า “ชุดนี้ดีไซน์ค่อนข้างเก๋เลย เอามาให้ฉันลองหน่อยสิ” พนักงานรีบเข้ามาอย่างหยาบคาย คว้าชุดเดรสไปจากมือของฉันทันที ฉันพูดอย่างไม่พอใจว่า “ทำอะไรก็ต้องมีมาก่อนมาหลัง ชุดนี้ฉันเป็นคนเห็นก่อนนะ พวกคุณยังมีเหตุผลกันอยู่ไหม?” แต่เธอกลับมองฉันอย่างดูแคลน แล้วพูดว่า “ชุดนี้ราคาเก้าแสนสี่หมื่นนะ คนจนอย่างเธอซื้อไหวเหรอ?” “ฉันเป็นน้องสาวบุญธรรมของประธานกู้ซื่อกรุ๊ป กู้เหวินอวี่ ที่เมืองจิง คำว่า ‘เหตุผล’ มีแค่ตระกูลกู้เท่านั้นที่มีอำนาจตัดสิน!” บังเอิญจริงๆ กู้เหวินอวี่ก็คือคู่หมั้นของฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันเลยโทรหากู้เหวินอวี่ทันที “น้องสาวบุญธรรมของคุณมาแย่งชุดหมั้นของฉัน เรื่องนี้จะเอายังไงกันดี?”

แฟนหนุ่มของฉันเป็นคุณชายแห่งวงการ มีทรัพย์สินมากกว่าแสนล้านบาท เพื่อทดสอบฉัน เขาไม่ซื้อของขวัญอะไรให้ฉันเลยตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา และไม่เคยออกเงินอะไรให้ฉันแม้แต่แดงเดียว แม้แต่การซื้อร่มที่ร้านสะดวกซื้อเพียงคันเดียว เขาก็ต้องให้ฉันหารด้วย ต่อจากนั้นมาแม่ป่วยหนัก ฉันไล่ยืมเงินเพื่อนรอบตัวมากมาย จนขาดอีกเพียง 1 หมื่นบาท ก็จะได้ค่าผ่าตัดให้กับแม่แล้ว แต่ไม่ว่าฉันจะอ้อนวอนขอร้องแฟนหนุ่มยังไง เขาก็ไม่ยอมให้ฉันยืมเงินเลย หลังจากที่ฉันจัดงานศพของคุณแม่เสร็จด้วยตัวคนเดียว แล้วกลับบ้านไปเพื่อเก็บของมากมาย กลับเจอลิสต์ของขวัญที่เขาซื้อให้กับน้องสาวข้างบ้าน เพชรนิลจินดา เครื่องประดับของเหล่าคุณหญิงคุณนายมากมาย หรือแม้แต่ไข่มุกมูลค่ากว่าร้อยล้าน... แถมยังเจอข้อความที่คุยกับเพื่อนพ้องของตัวเองอีก “พี่เผย ได้ยินว่าหลินจือสวี่คุกเข่าอ้อนวอนขอยืมเงิน 1 หมื่นจากพี่เลยเหรอ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า” เผยซูเฉินถอนหายใจอย่างติดตลก ก่อนจะได้ยินเสียงดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “เนี่ยนเนี่ยนพูดถูก คนที่ยอมคุกเข่าเพื่อขอยืมเงินหมื่นเดียว ไม่ใช่ผู้หญิงที่เลิศเลออะไรนักหรอก” “คบกันแค่ 7 ปีเอง เธอก็อยากจะเอาเงินของฉันใจจะขาดแล้ว” ที่แท้ การทดสอบ 7 ปีนี้ มันเป็นแค่การยุแยงจากน้องสาวข้างบ้านงั้นเหรอ แต่เอาเถอะ ถึงยังไง ฉันก็ตัดสินใจจะเลิกกับเขา ตั้งแต่วันที่แม่จากไปแล้ว

สามวันก่อนถึงวันหยุดยาววันแรงงาน กรมแรงงานก็โทรศัพท์สายตรงมาหาฉัน "ทางเราได้รับเรื่องร้องเรียนจากประชาชนว่า บริษัทของคุณบังคับให้พนักงานไปร่วมทริปบริษัทในวันหยุด..." ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง พอเปิดแอปพลิเคชันติ๊กต๊อก ขึ้นมาค้นหาเท่านั้นแหละ... แม่เจ้าโว้ย! ฉันถูกเด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาเมื่อเดือนที่แล้ว ปั่นกระแสจนดันขึ้นเทรนด์ค้นหายอดนิยมประจำเมืองไปเรียบร้อยแล้ว "เจ้าของบริษัทไร้จรรยาบรรณ บังคับทำงานล่วงเวลาวันแรงงานด้วยการพาไปทริปบริษัท คนทำงานกลายเป็นแค่วัตถุดิบเอ็นเตอร์เทนส่วนตัว" "ปากบอกว่าเข้าร่วมด้วยความสมัครใจ แต่ใครจะกล้าไม่ไปกันล่ะ?" ยอดคอมเมนต์ด่าทอหลายหมื่นข้อความ พุ่งเป้าสาดเสียเทเสียมาที่ฉันโดยตรง ทว่า ทริปบริษัทที่ผ่าน ๆ มาของบริษัทเรา ล้วนแล้วแต่เป็นระดับท็อปพรี่เมียม ได้เที่ยวเต็มคราบ แถมยังได้เงินชดเชยวันหยุดโดยไม่หักค่าจ้างทั้งนั้น ยิ่งกับครั้งนี้ ฉันถึงขั้นยอมควักเงินตัวเอง จัดทริปมัลดีฟส์สุดหรู 7 วันให้อย่างยิ่งใหญ่ กินหรูอยู่สบายฟรีทั้งหมด เงินขวัญถุงเที่ยวคนละหนึ่งแสน แถมพนักงานเก่าแก่ยังพาครอบครัวไปด้วยได้อีกต่างหาก แต่ในเมื่อทุกคนรักอิสระกันขนาดนี้ การพาลาหยุดไปพักผ่อนแบบได้เงินฟรี ๆ ที่ฉันตั้งใจเตรียมไว้คงกลายเป็นความทุกข์ทรมานไปซะแล้วสินะ ฉันเอ่ยตอบเจ้าหน้าที่กรมแรงงานกลับไปเพียงคำว่า "ยินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ค่ะ" จากนั้นฉันก็ลงมือ พิมพ์แจ้งเตือนลงในไลน์กลุ่มใหญ่ของบริษัททันที "เนื่องจากต้องปฏิบัติตามคำสั่งปรับปรุงแก้ไขของกรมแรงงาน จึงขอยกเลิกทริปวันแรงงานในครั้งนี้ และให้ทุกคนหยุดพักผ่อนตามวันหยุดนักขัตฤกษ์ตามปกติ" "นอกจากนี้ งบประมาณทริปและเงินขวัญถุงเที่ยวในครั้งนี้ ทั้งหมดจะถูกดึงกลับเข้าคลังสำรองกลางของบริษัทสำหรับไตรมาสนี้" สิ้นเสียงส่งข้อความ ทันใดนั้นก็มีเสียงทุบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวอย่างคนสติแตกก็แว่วมาจากนอกห้องทำงานทันที

แม่ฉันหาว่าหาสามีฉันมีชู้ โดนแม่สามีจัดการจนวิ่งหางจุกตูด แม่ฉันหาว่าหาสามีฉันมีชู้ ให้ฉันหย่ากับเขา ฉันแค่ต้องการยืนยันความจริงแล้วค่อยจัดการ ถ้ามันเป็นความจริงฉันต้องรักษาสิทธิประโยชน์ของตัวเองเอาไว้ ท่านกลับทำลายนิทรรศการภาพวาดที่ฉันจัดเตรียมด้วยน้ำพักน้ำแรงมาเป็นเวลาสามปี หาว่าฉันเป็นผู้หญิงหากินกับผู้ชายต่อหน้าคนอื่น "อาศัยเงินผู้ชายมาจัดนิทรรศการ แกต่างอะไรกับพวกกะหรี่ขายตัว?" "ฉันเลี้ยงแกมาจนโตขนาดนี้ เพื่อให้แกไปหากินกับผู้ชายเหรอ ทำไมแกถึงน่ารังเกียจแบบนี้!" ท่านใช้มีดกรีดภาพวาดมูลค่าห้าสิบล้านของฉัน แล้วยังมาบอกว่าที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อฉัน หวังว่าฉันจะกลับตัวกลับใจ ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ฉันกุมมือที่เลือดไหลอาบของฉันกล่าวอย่างเน้นย้ำทีละคำ "กลับตัวกลับใจที่แม่พูดถึง ก็คือให้หนูหย่ากับสามีประธานที่แต่งงานกันตามกฎหมายโดยไม่เอาทรัพย์สินอะไรเลย" "แล้วไปแต่งกับผู้ชายไม่เอาไหนวัย 45 ที่เคยหย่าแถมมีลูกติด เงินเดือนไม่เกินหนึ่งหมื่นห้าพันบาท แถมยังต้องให้หนูซื้อบ้านออกค่าสินสอดเองน่ะเหรอ!"

ฉันชื่อบีเสี่ยวนวล อายุ 29 ปี แต่งงานมาสามปี อาศัยอยู่กับสามีชื่อเฉินเจ๋อหยานในคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์เขตใจกลางเมือง ซึ่งมีสภาพแวดล้อมเงียบสงบ

ฉันเห็นโพสต์คำปรึกษาในสื่อสังคมออนไลน์ เจ้าของโพสต์บอกว่าตนเองเป็นโรคร้าย แต่กลับปกปิดเรื่องนี้จากหญิงสาวที่กำลังจะหมั้นหมาย ยอดกดไลค์ก็สูงล้น ฉันรู้สึกสงสัยจึงกดเข้าไปอ่านอย่างละเอียด ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่า ทำไมหญิงสาวในเรื่องช่างเหมือนฉันเหลือเกิน?

ก่อนเลิกงานในเทศกาลไหว้พระจันทร์ น้องสาวส่งข้อความแจ้งเรื่องย้ายบ้านลงในกลุ่มแชตครอบครัว กว่าฉันจะตามที่อยู่ที่ให้มา นั่งรถเมล์ต่อกันถึงห้าเที่ยวจนไปถึง แต่ตรงหน้ากลับมีเพียงภูเขารกร้างกับป่ารก น้องสาวที่อยู่ปลายสายกระหยิ่มใจเสียเต็มประดา “บิงโก! แกล้งสำเร็จ! รถเมล์เที่ยวสุดท้ายออกไปแล้ว คราวนี้มาดูกันว่าเธอจะทำยังไง!” ฉันยืนอึ้งอยู่กับที่ ส่วนพ่อกับแม่กลับหัวเราะจนท้องแข็ง “เรื่องแบบนี้ก็ยังเชื่อ ไม่รู้จริงๆ ว่าความซื่อบื้อแบบนี้ได้ใครมา” “พวกเราจะกินข้าวพร้อมหน้ากัน แกก็เดินกลับมาเองแล้วกัน” พูดจบ ทั้งสองคนก็เริ่มปัดกันไปมาทางโทรศัพท์ว่า ฉันเหมือนใครมากกว่ากัน ในยามสิ้นหวัง ฉันอาศัยแบตเตอรี่ขีดสุดท้ายที่เหลืออยู่โทรหาแฟนหนุ่ม พอสายติด ก็ได้ยินเสียงพื้นหลังที่คุ้นเคยอีกแล้ว เสียงหัวเราะเบาๆ ของแฟนหนุ่มดังขึ้น แฝงด้วยความเยาะเย้ย “จือจือ เมื่อครู่คุณลุงคุณป้าก็บอกแล้วว่าให้เธอกลับมาเอง” “ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนแกล้งเสียหน่อย อย่าทำเป็นรับไม่ได้สิ” พูดจบ เขาก็ตัดสายไปอย่างไม่ไยดี ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงโทรกลับไปทั้งน้ำตา ขอร้องให้พวกเขามารับฉันกลับบ้าน แต่ครั้งนี้ ขณะมองแสงไฟจากบ้านเรือนมากมายที่อยู่ไกลออกไป จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา

ต่างบอกว่าฉันอยู่กับเซี่ยสือมาห้าปี รักเขาจนหัวปักหัวปำ ที่ริมอ่างเก็บน้ำ เขาโยนกระเป๋าของฉันลงไปในน้ำอย่างไม่สนใจและพูดล้อเล่นว่า "ถ้าสวี่โยกล้ากระโดดลงไปเก็บกระเป๋าขึ้นมาให้ผม ผมจะให้สถานะเธอ" เขาไม่คิดว่าฉันจะกระโดดลงไปจริงๆ ในขณะนั้นสายตาของเขาปรากฏความตื่นตระหนกที่หาได้ยากขึ้นมา จากนั้นฉันว่ายน้ำขึ้นมาจากอ่างเก็บน้ำ ต้นขาเต็มไปด้วยเลือด ในฝ่ามือกลับมีกำไลที่หักเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอัน นั่นเป็นสิ่งที่เซี่ยสือมอบให้ฉัน...

ฉันกำลังจะออกจากร้านอาหารที่น้องชายฉันเปิด แต่กลับถูกผู้จัดการเรียกไว้ “คุณผู้หญิงคะ สวัสดีค่ะ คุณยังไม่ได้ชำระเงินนะคะ” ฉันมองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นตานั้น คิดในใจว่าน่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่ไม่รู้จักฉัน เลยอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ให้ลงบิลไว้ที่บัญชีของเจ้าของร้านก็ได้ค่ะ เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ผู้จัดการหญิงปรายตามองฉันอย่างดูแคลนก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิงคะ ร้านของเราเป็นร้านมิชลินสามดาว ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ลงบิลมาก่อนค่ะ” พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่พิมพ์ออกมาแล้วมาให้ฉัน ฉันก้มตาลงเหลือบมองแวบหนึ่ง มื้อเดียวราคา สองล้านห้าแสน ค่าดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร หนึ่งแสนห้าหมื่น ค่าเครื่องฟอกอากาศเฉพาะบุคคล สองแสนห้าหมื่น ค่าบริการปลอบประโลมสภาพจิตใจสำหรับลูกค้าวีไอพี ห้าแสน ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ อีกเพียบ ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องชายจะมาเปิดร้านโก่งราคาแบบนี้ พอเห็นเข้าเลยโกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันเป็นพี่สาวของคุณไป๋นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้เขากลับไปคุยกับฉันที่บ้านเอง” แต่เธอกลับไม่ยอมเลิกรา พูดแขวะไม่หยุดว่า “ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่ามาทำเป็นอวดดีสิคะ ยังจะกล้าอ้างว่ารู้จักคุณไป๋อีกเหรอ?” ฉันส่งข้อความสั้นถึงเลขาว่า : บอกน้องชายฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไล่ผู้หญิงคนนี้ออก หรือฉันจะถอนเงินลงทุน

หกปีหลังจากที่น้องชายและคู่หมั้นของผมเสียชีวิต ผมก็ได้เลือกหลุมฝังศพให้ตัวเองเช่นกัน ก่อนที่จะเดินทางไปกวาดหลุมศพให้พวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย จู่ๆ แม่ของผมก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า "หมิงโจว ปีนี้ไม่ต้องไปแล้วล่ะ จริงๆ แล้วพวกเขายังไม่ตาย" ผมยืนอึ้งตะลึงงัน แล้วก็เห็นคนทั้งสองเดินออกมาจากห้องของน้องชาย ซ่งฉียิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยแซวคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "คำเดิมพันนั้นผมชนะแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าเขาไม่มีวันรู้หรอก" "หลังจากนี้ใครจะอยู่ข้างบน? หืม? อวี๋เฉี่ยน?" สิ้นคำพูดนั้น ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยน้ำตาคลอเพียงเพราะเห็นผมถูกทำให้เสียใจเพียงนิดเดียว กลับมองผมด้วยสายตารังเกียจ "เฮ้อ คงได้แต่บอกว่าเขาโง่เกินไป พวกเราพักอยู่ห้องข้างๆ แท้ๆ เขายังไม่รู้ตัวเลย" ที่แท้ห้องนั้นที่แม่ไม่ยอมให้ผมเข้าไป ไม่ใช่เพราะเห็นแล้วจะเศร้าใจ แต่เป็นเพราะมันทะลุเชื่อมไปถึงห้องข้างบ้านต่างหาก ผมมันโง่เง่ามากจริงๆ ขนาดเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งเดือนก่อนจะตาย ก็ยังคิดแต่เรื่องที่จะไปกวาดหลุมศพให้พวกเขา

เพื่อนสนิทของฉันหวานหว่านตัดสินใจกระโดดน้ำเพื่อจบชีวิตตัวเองหลังจากที่เธอถูกล่วงละเมิดทางเพศ และฉันคือคนเดียวที่รู้ว่าใครคือคนร้าย แต่ฉันกลับเลือกปกปิดความผิดของเขา ถึงขั้นที่แม่ของหวานหว่านคุกเข่าลงกราบขอร้องแทบเท้าฉัน แต่ฉันก็เลือกหันหลังเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างรุมประณามด่าทอว่าไร้มนุษยธรรม บุกเข้ามาทุบประตูบ้านฉัน ฉันจึงปล่อยสุนัขออกไปไล่กัดพวกเขาโดยไม่ลังเล สิบปีต่อมา ในวันที่ฉันกำลังจะจากโลกนี้ไป ซุนชิงเสวี่ยเพื่อนสนิทที่หายตัวไปนานหลายปีกลับมาอีกครั้งในฐานะมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ สิ่งแรกที่เธอทำคือใช้วิธีเดียวกับนักโทษประหารอย่างการส่งฉันขึ้นไปบนแท่นพิพากษาความทรงจำ “จางอี้เหยา! เธอมันสัตว์เดรัจฉานที่คอยปกป้องคนร้ายคดีข่มขืน！ฉันกับหวานหว่านตาบอดจริง ๆ ที่คว้าคนอย่างเธอมาเป็นเพื่อน！” “หวานหว่านตายมาแล้วสิบปี ส่วนเธอก็ปล่อยให้คนร้ายลอยนวลมาได้ตั้งสิบปี！” “วันนี้ฉันจะใช้เครื่องถอดความทรงจำที่ฉันพัฒนาขึ้นมา ดูให้รู้ไปเลยว่าคนร้ายที่เธอปกป้องอยู่คือใคร！” แต่เมื่อใบหน้าคนร้ายตัวจริงปรากฏต่อหน้าทุกคน ซุนชิงเสวี่ยกลับพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี ถึงขนาดที่คุกเข่าก็ยังแทบทรงตัวไม่อยู่ ……

ปู่ของฉันเป็นหัวขโมย เขาขโมยชื่อและตัวตนของย่าไป ใช้มันเพื่อพาตัวเองหนีออกไปจากซอกมุมอันยากจนและถูกลืมเลือนของชนบททางตะวันตก จากนั้นก็หนีตามไปกับผู้หญิงอีกคน กลายเป็นศาสตราจารย์ด้านกฎหมาย ยืนอยู่บนโพเดียมและบรรยายเรื่องความยุติธรรม ส่วนผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นจิตรกรชื่อดัง ให้สัมภาษณ์เรื่องความซื่อสัตย์สุจริต ย่าของฉันใช้ทั้งชีวิตติดอยู่ในผืนดินทำกินที่กำลังโรยราแห่งเดิมนั้น ทุกคนต่างตราหน้าว่าย่าเป็นแม่ม่ายขึ้นคาน ย่าไม่เคยหยุดรอเขาเลย แม้กระทั่งในวาระสุดท้ายของชีวิต ห้าสิบปีต่อมา ฉันตะเกียกตะกายพาตัวเองออกจากสถานที่ที่พระเจ้าทอดทิ้งแห่งนั้นด้วยแรงใจจากคนสองรุ่น ทั้งย่าและแม่ของฉัน จนได้ก้าวขึ้นมาเป็นหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายชั้นนำ มันเป็นช่วงฤดูกาลจบการศึกษา ฉันนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานกรรมการสัมภาษณ์ ตรงข้ามฉันมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอช่างดูดี มีความมั่นใจ และเป็นบัณฑิตที่โดดเด่นที่สุดจากคณะนิติศาสตร์ที่ดีที่สุดในรัฐ ฉันเปิดดูเรซูเม่ของเธอ พลิกอ่านไปทีละหน้า แล้วฉันก็ชะงักตรงส่วนข้อมูลครอบครัว ฉันจ้องมองชื่อนั้นอยู่นานแสนนาน ฉันเงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วพูดเรียบๆ "คุณไม่ได้งานนี้"

ตอนฉันกับพี่สาวเกิด พ่อแม่ได้เชิญซินแสมาตรวจดวงชะตาโดยเฉพาะ ซินแสบอกว่า พี่สาวจะป่วยเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงเพราะความเก่งกาจของฉัน หลังจากประกาศผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอจะกระโดดลงมาจากดาดฟ้าโรงเรียนเพื่อจบชีวิต เพื่อช่วยพี่สาว พวกเขาจึงใช้วิธีการสั่งสอนด้วยการกดขี่ข่มเหงฉันมานานถึงสิบแปดปี แม้กระทั่งในวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็ยังยึดบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบของฉันไป ฉันคุกเข่าอ้อนวอนพวกเขา หน้าผากโขกลงกับพื้นกระเบื้องอย่างแรง พ่อถีบฉันเข้าห้องแช่แข็งด้วยเท้าเดียว แล้วลงกลอนประตูจากข้างนอกแน่นหนา “ทั้งที่รู้เต็มอกว่าพี่สาวแกจะถูกแกทำร้ายจนตาย แกยังจะไปสอบอีก ตั้งใจจะบีบให้เธอตายให้ได้ใช่ไหม?” อุณหภูมิในห้องแช่แข็งอยู่ที่ติดลบสามสิบองศาเซลเซียส บนตัวฉันสวมเพียงชุดนักเรียนแขนสั้นตัวเดียวเท่านั้น ฉันทุบประตูอย่างสุดชีวิต “แม่คะ ข้างในหนาวเหลือเกิน! ขอร้องพวกท่านปล่อยหนูออกไปที…” “เสแสร้งอะไรกัน?” เสียงของแม่ทั้งแหลมสูงและบาดหู “ข้างในไม่ได้เปิดระบบทำความเย็นเลยสักนิด! พี่สาวแกเหลือแค่อีกก้าวเดียวก็จะหลุดพ้นจากคำทำนายนั้นได้แล้ว แกยังจะเอาแต่คิดถึงตัวเองอีก?” เสียงฝีเท้าไกลห่างออกไป เลือดสดทะลักออกจากหน้าผากไม่ขาดสาย หยดลงบนเสื้อนักเรียน และเย็นชืดลงอย่างรวดเร็ว ฉันขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ร่างกายค่อยๆ แข็งทื่อลงไป...

น้องสาวบุญธรรมใส่ร้ายว่าฉันทำให้เธอเกิดอาการแพ้ พี่ชายทั้งสามคนจึงจับฉันขังไว้ในห้องใต้ดินที่แคบและอากาศไม่ถ่ายเท แถมยังใช้โซ่ล็อกประตูไว้ด้วย ฉันใช้แรงทั้งหมดทุบประตูห้องใต้ดิน ขอร้องให้พี่ชายทั้งสามคนปล่อยฉันออกไป ก่อนไปพี่ชายคนโตที่เป็นบุคคลแถวหน้าในวงการธุรกิจ พูดตำหนิด้วยสีหน้าเย็นชา “ปกติเธอกลั่นแกล้งเหล่ยเหล่ย ฉันยังพอทนได้ แต่รู้อยู่แก่ใจว่าเหล่ยเหล่ยแพ้อาหารทะเล เธอยังจงใจให้เหล่ยเหล่ยกินอีก นี่มันตั้งใจทำร้ายกันชัดๆ ไม่ใช่หรือไง? เธอทบทวนการกระทำของตัวเองอยู่ในนั้นก่อนแล้วกัน!” พี่ชายคนรองที่เป็นนักร้องเสียงเทพซึ่งเป็นดาวดวงใหม่ของวงการ รวมถึงพี่ชายคนที่สามที่เป็นจิตรกรมือหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “คนร้ายกาจอย่างเธอยังมีหน้ามาหาข้ออ้าง แสร้งทำเป็นน่าสงสารอีก อยู่รับสภาพในนั้นไปเถอะ!” เมื่อพูดจบ พวกเขาอุ้มน้องสาวบุญธรรมที่ตัวสั่นงันงกไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ออกซิเจนค่อยๆ ลดลง ฉันรู้สึกหายใจลำบากขึ้นทุกครั้ง สุดท้ายก็สิ้นใจอยู่ในนี้ หลังผ่านไปสามวัน พวกพี่ชายพาน้องสาวบุญธรรมกลับมาจากโรงพยาบาล จึงนึกถึงฉันขึ้นมาได้ แต่ไม่รู้เลยว่าฉันขาดอากาศหายใจตายอยู่ในห้องใต้ดินที่คับแคบแล้ว