อารมณ์ที่สมจริง Short Stories & Novels

ฉันตายไปแล้วสองเดือน ในที่สุดพ่อแม่ถึงนึกขึ้นได้ว่า ตอนกลับเมืองหลังไปเที่ยวไม่ได้พาฉันกลับมาด้วยแล้ว พ่อขมวดคิ้วอย่างรำคาญ “ก็แค่ให้มันเดินกลับมาเอง จำเป็นต้องงอนถึงตอนนี้เลยหรือไง?” น้องชายเปิดหน้าแชทที่คุยกับฉัน ส่งอิโมติคอนที่แสนลำพองใจรูปหนึ่ง พร้อมคำพูดมาว่า “ทางที่ดีที่สุดพี่ควรตายอยู่ข้างนอกซะเลย แบบนี้สมบัติของคุณยายก็จะเป็นของผมกับพี่ซีซีแล้ว” เมื่อไม่มีการตอบรับ แม่ก็พูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ลูกบอกยัยเด็กนั่นไปว่า ถ้ามันโผล่มาที่งานวันเกิดของยายมันได้ทันเวลา แม่ก็จะไม่เอาเรื่องที่มันตั้งใจผลักซีซีตกน้ำ” พวกเขาไม่เชื่อว่าฉันไม่ได้ออกมาจากป่าแห่งนั้น แต่หลังจากทำการค้นหาอย่างละเอียด ในที่สุดก็ได้พบกับกระดูกของฉันที่อยู่ในป่าลึก

บนทางด่วนขณะเดินทางกลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านเกิด น้องชายก็โวยวายจะเข้าห้องน้ำ แม่เร่งฉันกับพี่สาว "จุดพักรถข้างหน้ายังอยู่อีกไกล พวกแกก็รีบไปเข้าด้วยเลย จะได้ไม่ต้องมาปวดทีหลัง" "เร็วๆ เข้า อย่ามัวแต่ชักช้าโอ้เอ้!" ฉันรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ทว่าเมื่อออกมากลับพบว่ารถยนต์คันคุ้นตากำลังเปิดไฟท้าย และค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป อุณหภูมิภายนอกใกล้จะติดลบ แต่พ่อกับแม่กลับลืมฉันทิ้งไว้ที่จุดพักรถไร้ผู้คน ฉันรีบวิ่งตามไปอย่างร้อนรน พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น "พ่อ! แม่!" ทว่ารถคันนั้นกลับเลี้ยวไปรวมกับกระแสรถบนท้องถนน จนกระทั่งมองไม่เห็นอีกต่อไป

เพื่อนสมัยเด็กของแฟนแนะนำตัวเองตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันว่าเธอคือ “มือปราบไฮโซจอมปลอม” ที่เก่งกาจที่สุด บนโต๊ะอาหารเธอเอาแต่สั่งสอนฉันไม่หยุดหย่อน “ผู้หญิงเราน่ะไม่ควรแต่งตัวจัดเกินไปนะคะ ถ้าไม่ใช่อาเซิ่นบอกเองว่าเธอเป็นแฟนเขา ฉันคงจัดเธอไปอยู่ในกลุ่มพวกไฮโซจอมปลอมที่ฉันเคยแฉไปแล้วแน่ ๆ” แฟนของฉันก็พยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ “เธอแต่งตัวฉูดฉาดเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ ฟังที่เยว่เยว่บอกแล้วเอาไปปรับปรุงหน่อยเถอะ” ฉันขี้เกียจจะใส่ใจจึงหาข้ออ้างไปเข้าห้องน้ำ แต่กลับได้ยินผลการประเมิน “ไฮโซจอมปลอม” ของเว่ยเยว่ดังมาจากหลังประตู “อาเซิ่น ท่าเดินกับวิธีพูดของผู้หญิงคนนี้มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าผ่านการฝึกมาแบบพวกไฮโซจอมปลอม ที่เธอเข้าใกล้นายก็เพื่อเงินของนายทั้งนั้นแหละ!” “ทั้งนาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์ กระเป๋าแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ด แล้วก็รถสปอร์ตราคาหลายสิบล้านของเธอ หมอที่ไหนจะจ่ายไหว” ฉันโกรธจนไฟลุกโชน อดรนทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว จึงหมุนตัวเดินไปโทรศัพท์หาพ่อซึ่งเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง “พ่อคะ โอนเงินให้หนูสักสองร้อยห้าสิบล้านสิคะ หนูจะไปซื้อสตูดิโอ “มือปราบไฮโซจอมปลอม” จะได้ให้ยัยนั่นรู้ซะบ้างว่าคนรวยก็มีลูกสาวได้เหมือนกัน!”

ตอนที่ช่วยสามีทำความสะอาดคอมพิวเตอร์ ฉันได้บังเอิญคลิกเปิดโฟลเดอร์หนึ่งขึ้นมา ข้างในมีไฟล์วิดีโอขนาดใหญ่อยู่นับหมื่นรายการ ตัวเอกคือเขาและเพื่อนสนิทที่ยังไม่เคยแต่งงานของฉัน หลังจากที่ฉันคลอดบุตร เขาบอกว่าร่างกายของเขาได้รับความเสียหายจนทำให้เกิดอาการหย่อนสมรรถภาพทางเพศ มอบให้ฉันได้เพียงความรักที่บริสุทธิ์เท่านั้น และไม่แตะต้องฉันมาสี่สิบปีเต็ม ๆ ฉันเหนื่อยมาครึ่งค่อนชีวิต มีลูกให้เขา สุดท้ายทุกอย่างกลับเป็นเพียงการหลอกลวง

หลังจากภรรยาสารภาพว่านอกใจไปคบกับคุณชายตัวปลอม ผมก็เลือกหย่าแล้วกลับไปอยู่กับแม่บุญธรรม เธอพยายามขอคืนดี แต่ผมก็ปฏิเสธทั้งหมด จนกระทั่งแม่บุญธรรมเกิดหัวใจวายเฉียบพลัน ตอนที่รถพยาบาลมาอยู่ที่หน้าประตู แต่เธอกลับขวางไม่ให้รถพยาบาลเข้าอย่างโหดร้าย “ซือเหิง ฉันรู้ว่าคุณเกลียดเป่ยเฉิน ฉันจะส่งเขาไปต่างประเทศเดี๋ยวนี้ ขอเพียงแค่คุณกลับมา ฉันจะยอมทำตามที่คุณพูดทุกอย่าง!” “หรือว่าคุณจะทนดูแม่คุณต้องมาทรมานแบบนี้ได้?” เมื่อมองไปทางแม่ที่กำลังหายใจรวยริน ผมก็ไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงต้องยอมกัดฟันประนีประนอม หลังจากกลับมาคืนดีกันแล้ว เธอก็เชื่อฟังผมทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่งโอนหุ้นของบริษัทมาเป็นชื่อผม แม้กระทั่งพ่อแม่แท้ ๆ ที่ก่อนหน้านี้คอยแต่จะตำหนิติติง แต่ตอนนี้กลับรักผมมาก ผมคิดว่าพวกเขาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ในตอนที่ผมกำลังจะมอบสิทธิบัตรเพื่อทำให้บริษัทของเธอพ้นวิกฤต ผมก็ได้บังเอิญเจอกู้เมิ่งซีกำลังฉลองวันเกิดให้ฉินเป่ยเฉินในร้านอาหาร ด้านข้างของพวกเขานั้นยังมีเด็กอายุสามขวบนั่งอยู่ พ่อแม่แท้ ๆ ของผมกลับจะโอนหุ้นของตระกูลฉินให้กับคุณชายตัวปลอมคนนั้น “เป่ยเฉิน ลูกต้องได้รับความไม่เป็นธรรมแล้ว เมื่อไรลูกถึงจะได้กลับมาอยู่กับพวกเราล่ะ?” กู้เมิ่งซีกุมมือแม่ไว้ แล้วเตือนเสียงเบา “แม่ เวลาอยู่ต่อหน้าซือเหิง อย่าลืมระวังคำพูดด้วยนะคะ ครั้งที่แล้วพ่อก็เกือบหลุดปากไปแล้ว” ผมชะงักค้างอยู่ที่เดิม วินาทีถัดมา ผมก็ถือของขวัญแล้วเดินเข้าไปในร้านอาหารด้วยรอยยิ้ม

ในคืนก่อนวันแต่งงาน ฉันถูกเพื่อนสมัยเด็กของแฟนหนุ่มชนจนเลือดออกมาก ชีวิตตกอยู่ในอันตราย เพื่อนสนิทโทรเข้ามา แต่กลับถูกคู่หมั้นตัดสายทิ้งไปทันที ทิ้งไว้เพียงข้อความนี้ข้อความเดียว “โหร่วโหร่วเป็นหวัด ผมไม่มีเวลา” เพื่อนสนิทโทรหาแฟนหนุ่มของเธอ และเหล่าไฮโซคนดังอีกครั้ง กลับได้ยินอีกฝ่ายพูดว่า: “โหร่วโหร่วไม่สบาย ในช่วงเวลาแบบนี้ ต้องการให้ผมอยู่เคียงข้างที่สุด” หลังจากที่ช่วยชีวิตมาตลอดทั้งคืน เราอยู่ในห้องผู้ป่วย มองหน้ากันและกัน แล้วพูดพร้อมกัน “ฉันไม่อยากแต่งงานแล้ว” แต่ไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อชายสองคนได้รับแจ้งการถอนหมั้น ก็ขาดสติไปเลย

วันที่ย้ายเข้าบ้านใหม่ แม่ส่งรูปแผนผังบ้านลงในกลุ่มครอบครัว บ้านแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ข้างห้องนอนแต่ละห้องต่างระบุชื่อเอาไว้ชัดเจน ห้องนอนใหญ่เป็นของพ่อแม่ ห้องนอนรองเป็นของพี่ชาย ส่วนห้องฝั่งทิศใต้ที่แสงแดดส่องถึงดีที่สุด เขียนเอาไว้ว่า “ห้องของซูซู” เมื่อหลายปีก่อน พ่อของเถาซูจมน้ำเสียชีวิตเพราะกระโดดลงไปช่วยฉันที่ตกน้ำ หลังจากเธอกลายเป็นเด็กกำพร้า ครอบครัวเราก็รับเธอมาเลี้ยงดูประดุจลูกสาวแท้ๆ นานถึงสิบปี ฉันซูมรูปเข้าซูมรูปออก พลิกดูอยู่สองรอบ ก็ยังหาชื่อตัวเองไม่เจอ พอฉันถามแม่ แม่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ “ลูกเคยบอกว่าจะสอบเรียนต่อป. โทต่างเมืองไม่ใช่เหรอ? ถ้าสอบติดก็ต้องย้ายออกไปอยู่ดี ปล่อยห้องทิ้งไว้เปล่าๆ มันเสียของออกจะตาย” “แต่ซูซูไม่เหมือนกัน พ่อของเธอจากไปก็เพื่อบ้านเรา เธอไม่มีครอบครัวที่ไหนบนโลกใบนี้อีกแล้ว ห้องนอนใหญ่ห้องนี้จำเป็นต้องเก็บไว้ให้เธอ” พี่ชายของฉันกำลังช่วยเถาซูเลือกผ้าม่านอยู่พอดี ลายดอกไม้เล็กๆ สีชมพู แบบที่เธอชอบ ส่วนเผยหลิน แฟนหนุ่มที่คบหาดูใจกับฉันมาสามปี ก็กำลังยกชั้นหนังสือที่เพิ่งประกอบเสร็จเข้าไปในห้องของเธอ พลางกระซิบถามเสียงนุ่มว่าอยากให้เพิ่มชั้นวางฟิกเกอร์อีกสักชั้นไหม ฉันนั่งอยู่บนกล่องกระดาษในห้องนั่งเล่น ทอดสายตามองทุกคนที่กำลังเดินกันให้วุ่น ที่แท้พวกเขาไม่ได้ลืมฉันหรอก แต่จิตใต้สำนึกของพวกเขารู้สึกว่า เพื่อตอบแทนบุญคุณก้อนนั้น ฉันก็สมควรต้องเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้กระทั่งแฟนของฉัน ก็ยังกลายเป็นแค่ของแนบท้ายที่เอาไว้ใช้ชดเชยให้เธอ ในเมื่อแผนผังบ้านใบนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับฉัน ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะยกทุกอย่างให้พวกเขาไปให้หมดสิ้น ฉันก้มหน้ากดมือถือ เซ็นข้อตกลงรักษาความลับเพื่อมุ่งหน้าไปยังฐานปฏิบัติการแดนตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งมีเงื่อนไขว่าห้ามกลับบ้านเป็นเวลาห้าปี ครั้งนี้ ฉันจะไปจริงๆ แล้ว และจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก

แม่เผลอดึงฉันเข้าไปในกลุ่มที่ชื่อว่า “ครอบครัวสุขสันต์” ในกลุ่มมีสมาชิกอยู่แค่สามคน แม่ พ่อ และเด็กผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ถูกเมมชื่อไว้ว่า “ลูกรัก” พวกเขากำลังคึกคักกับการเตรียมงานวันเกิดให้เด็กคนนั้น ขณะที่วันพรุ่งนี้คือวันเกิดของฉัน วันที่พวกเขาลืมมาติดต่อกันเป็นปีที่สิบ แม่พูดว่า “สถานที่จัดงานต้องเหมือนเทพนิยาย ให้เขาได้เป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ตัวจริง” พ่อส่งอั่งเปาก้อนโตมา พร้อมข้อความว่า “เงินไม่ใช่ปัญหา แค่อย่าให้พี่ชายของลูกรู้เข้า เดี๋ยวจะไม่สบายใจ” ฉันแคปหน้าจอไว้เงียบ ๆ เตรียมหาโอกาสฉีกหน้ากันให้มันจบสิ้นไปเลย ตอนนั้นเอง น้องสาวผู้ทั้งเรียนดีและประพฤติดีของฉันก็ทักแชตส่วนตัวมาพร้อมภาพแคปหน้าจอ เป็นบันทึกการสนทนาระหว่างเธอกับแม่ “แม่ งานปาร์ตี้เซอร์ไพรส์วันเกิดของพี่จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม? แม่รับปากหนูแล้วนะว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่หลอกพี่”

ในวันเกิดของฉัน ลูกพี่ลูกน้องที่เรียนบัลเล่ต์ได้รับบาดเจ็บที่ขา พ่อใช้ไม้ตีขาฉันอย่างแรงด้วยความโกรธ ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับประชดประชันอย่างรําคาญใจ “แกรู้จักเจ็บแล้วเหรอ? ตอนแกผลักพี่สาวแกตกบันได ทำไมไม่รู้ว่าเขาก็เจ็บเหมือนกัน?” เขาตีฉันแรงขึ้นจนฉันร้องไม่ออกอีกแล้ว เพื่อให้ฉันจําได้ เขาโยนฉันที่กําลังจะตายเข้าไปในห้องใต้ดินอีกครั้ง “หลินเหยาเหยา แกตัดความคิดสกปรกของแกทิ้งได้เมื่อไหร่ ฉันก็ปล่อยแกออกมาเมื่อนั้น!” แต่เมื่อเขาเปิดห้องใต้ดินอีกครั้ง สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงศพที่เน่าเปื่อยของฉันเท่านั้น *

ฉันกับน้องสาวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์พร้อมกัน หัวใจของฉันฉีกขาด จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน แต่แม่ที่เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลับเรียกหมอทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องพักฟื้นของน้องสาว เพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียดให้น้องที่ได้รับบาดเจ็บเพียงแค่รอยถลอกเล็กน้อย ฉันอ้อนวอนขอให้แม่ช่วยชีวิต แต่แม่กลับตะคอกใส่ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ “แกจะเรียกร้องความสนใจช่วยดูเวล่ำเวลาหน่อยได้ไหม รู้หรือเปล่าว่าน้องเกือบจะเจ็บถึงกระดูกอยู่แล้ว!” สุดท้ายฉันก็นอนตายอย่างโดดเดี่ยวในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

ฉันกำลังจะออกจากร้านอาหารที่น้องชายฉันเปิด แต่กลับถูกผู้จัดการเรียกไว้ “คุณผู้หญิงคะ สวัสดีค่ะ คุณยังไม่ได้ชำระเงินนะคะ” ฉันมองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นตานั้น คิดในใจว่าน่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่ไม่รู้จักฉัน เลยอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ให้ลงบิลไว้ที่บัญชีของเจ้าของร้านก็ได้ค่ะ เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ผู้จัดการหญิงปรายตามองฉันอย่างดูแคลนก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิงคะ ร้านของเราเป็นร้านมิชลินสามดาว ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ลงบิลมาก่อนค่ะ” พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่พิมพ์ออกมาแล้วมาให้ฉัน ฉันก้มตาลงเหลือบมองแวบหนึ่ง มื้อเดียวราคา สองล้านห้าแสน ค่าดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร หนึ่งแสนห้าหมื่น ค่าเครื่องฟอกอากาศเฉพาะบุคคล สองแสนห้าหมื่น ค่าบริการปลอบประโลมสภาพจิตใจสำหรับลูกค้าวีไอพี ห้าแสน ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ อีกเพียบ ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องชายจะมาเปิดร้านโก่งราคาแบบนี้ พอเห็นเข้าเลยโกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันเป็นพี่สาวของคุณไป๋นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้เขากลับไปคุยกับฉันที่บ้านเอง” แต่เธอกลับไม่ยอมเลิกรา พูดแขวะไม่หยุดว่า “ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่ามาทำเป็นอวดดีสิคะ ยังจะกล้าอ้างว่ารู้จักคุณไป๋อีกเหรอ?” ฉันส่งข้อความสั้นถึงเลขาว่า : บอกน้องชายฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไล่ผู้หญิงคนนี้ออก หรือฉันจะถอนเงินลงทุน

ทั้งที่รู้ว่าสามีของฉัน มู่หยุนเผิง แกล้งตายแล้วไปสวมรอยเป็นน้องชายแท้ ๆ ของเขา แต่ฉันกลับไม่ได้เปิดโปงความจริง แต่ฉันเลือกที่จะไปพบผู้บัญชาการทหาร แล้วแจ้งว่าสามีเสียชีวิตแล้ว พร้อมกับขอให้ท่านลบชื่อสามีออกจากทะเบียนทหาร ในชาติที่แล้ว น้องชายสามีประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต สามีของฉันจึงตัดสินใจละทิ้งตำแหน่งผู้พันเพื่อปลอมตัวเป็นน้องชาย เพียงเพราะไม่อยากให้คนรักของน้องสะใภ้ต้องเป็นหม้าย ฉันจำได้ทันทีว่าเขาคือมู่หยุนเผิง จึงไปเค้นถามเขาว่าทำไมต้องปลอมตัวเป็นน้องชาย แต่มู่หยุนเผิงกลับปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วสะบัดมือไล่ฉันอย่างเย็นชา “พี่สะใภ้ ผมรู้ว่าพี่เสียใจที่พี่ใหญ่ตาย แต่จะมาบอกผมเป็นพี่ใหญ่เพียงเพราะเขาตายไปแล้วไม่ได้นะ!” เขาปกป้องน้องสะใภ้ที่ดูอ่อนแอคนนั้น แล้วผลักฉันลงไปในแม่น้ำที่เย็นจัด พร้อมคำเตือนว่าอย่าได้เพ้อเจ้อ ลูกสาววัยห้าขวบของฉันร้องไห้ถามว่าทำไมพ่อถึงไม่ต้องการเธอ เธอถูกจับไปขังไว้ในคอกวัวเพื่อสำนึกผิด และต้องหิวโหยอยู่ถึงสามวันสามคืน แม่สามีด่าทอว่าฉันเป็นตัวกาลกิณี แล้วขับไล่ฉันกับลูกออกจากบ้านโดยไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียว มิหนำซ้ำ มู่หยุนเผิงยังไปป่าวประกาศไปทั่วว่าฉันเสียสติ พอสามีตายก็คิดจะหมายตาน้องชายของเขาแล้ว ฉันถูกทุกคนดูถูกเหยียดหยาม ได้แต่กอดลูกสาวด้วยความมึนงงจนกระทั่งตายไปในฤดูหนาวอันโหดร้าย เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้ย้อนกลับมาในวันที่สามีปลอมตัวเป็นน้องชายวันนั้นพอดี ......

ภรรยาที่เป็นทนายความและลูกสาววัยห้าขวบของผมถูกลักพาตัว ตอนที่ผมไปถึง ระเบิดก็ทำงาน พวกเธอแหลกเป็นเถ้าถ่านไปต่อหน้าต่อตาผม พี่ชายที่เป็นอัยการก็มาตกอยู่ในกำมือของพวกคนร้ายและถูกทรมานจนตาย เพียงเพราะต้องการช่วยผมตามล่าตัวฆาตกร ทุกคนต่างบอกว่า ผมทำคดีด้วยวิธีการที่เหี้ยมโหดเกินไป จนไปสร้างศัตรูไว้มากมาย พวกเขาต้องมารับเคราะห์เพราะผม คนที่สมควรตายควรจะเป็นผมต่างหาก กระทั่งหน่วยสืบสวนอาชญากรรมก็ยังปลดผมออกจากตำแหน่ง ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผมคอยลอบสืบหาฆาตกรตัวจริงอยู่เงียบๆ มาตลอด จนกระทั่งผมตามเบาะแสมาเจอกับร้านอาหารแห่งหนึ่ง ภรรยา ลูกสาว และพี่ชายที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน กำลังจัดงานฉลองวันเกิดให้เด็กผู้ชายคนหนึ่ง บรรดาญาติสนิทมิตรสหายต่างก็อยู่ที่นั่นกันพร้อมหน้า ผมโกรธจัดจนอยากจะพุ่งเข้าไปเค้นถามความจริง แต่กลับถูกเพื่อนรักที่อยู่ด้านหลังดึงตัวเอาไว้แน่น “กู้ชวน ฉันรู้เว้ยว่าแกทำใจรับความจริงเรื่องนี้ไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาสองคนเป็นผัวเมียกันไปแล้ว ถ้านายยังขืนพุ่งเข้าไปอาละวาดตอนนี้ มันจะไปต่างอะไรกับพวกหน้าด้านเป็นมือที่สามเขาวะ?” “เมื่อสามปีก่อนฉิงฉิงท้องลูกของพี่เชิน ใครบ้างวะจะไม่รู้ว่าสันดานแกมันเหี้ยมแค่ไหน พวกเขาก็เลยไม่มีทางเลือก ต้องจัดฉากแกล้งตายเพื่อสลัดแกทิ้งไง!” แม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องเขม็งมาที่ผม แววตาเต็มไปด้วยคำเตือน “แกรู้ตัวก็ดีแล้ว หลายปีมานี้พี่ชายแกกับฉิงฉิงต้องหอบลูกสองคนหนีหัวซุกหัวซุน หลบๆ ซ่อนๆ แกคิดว่าแม่เห็นแล้วไม่ปวดใจหรือไง” “ตอนนี้ครอบครัวเขาอยู่กันพร้อมหน้าสี่คนพ่อแม่ลูกอย่างมีความสุข ขอแค่แกยอมถอยไปซะ ทุกคนก็จะยอมให้อภัยแก” กลิ่นคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาในลำคอ ผมจ้องมองคนกลุ่มนี้พลางหัวเราะร่าจนน้ำตาไหล ที่แท้ไป๋มู่ฉิงกับพี่ชายก็ไม่ได้ตาย สามปีที่ผมต้องทนทุกข์ทรมานเจียนตาย พวกเขากลับใช้ชีวิตกันอย่างอบอุ่นและสงบสุข ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี แต่กลับรวมหัวกันหลอกผมมาตลอด

ในวันที่คนร้ายทรมานฉันจนตาย ฉันกำลังตั้งครรภ์ได้สามเดือน แต่สามีของฉัน มาร์ค — ยอดนักสืบชื่อดังของเมือง — กลับอยู่ที่โรงพยาบาลกับเอ็มม่า รักแรกของเขา เพื่อไปเป็นเพื่อนเธอไปตรวจร่างกาย สามวันก่อนหน้านั้น เขาบังคับให้ฉันบริจาคไตให้เอ็มม่า เมื่อฉันปฏิเสธและบอกว่า ฉันตั้งครรภ์ลูกของเราได้สองเดือนแล้ว แววตาของเขาก็เย็นชาลงทันที “หยุดโกหกซะ” เขาตะคอก “เธอมันเห็นแก่ตัว เธอแค่อยากปล่อยให้เอ็มม่าตาย” เขาจอดรถข้างทางบนทางหลวงที่มืดมิด “ลงไป” เขาสั่ง “เดินกลับบ้านเองซะ ในเมื่อเธอมันไร้หัวใจขนาดนี้” ฉันยืนอยู่ท่ามกลางความมืด และถูกลักพาตัวไปโดยคนร้ายผู้เคียดแค้นเขา คนที่มาร์คเคยเป็นคนจับขังคุกด้วยตัวเอง เขาตัดลิ้นของฉันออก และด้วยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม เขาใช้โทรศัพท์ของฉันโทรหาสามี คำตอบของมาร์คสั้นและเย็นชา “ไม่ว่าเรื่องอะไร การตรวจร่างกายของเอ็มม่าก็สำคัญกว่า! ตอนนี้เธอต้องการฉัน” คนร้ายหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา “โธ่เอ๋ย… ดูเหมือนว่ายอดนักสืบจะเห็นค่าชีวิตของอดีตคนรักมากกว่าภรรยาปัจจุบันซะอีก” หลายชั่วโมงต่อมา เมื่อมาร์คมาถึงที่เกิดเหตุ เขาตกตะลึงกับสภาพศพที่ถูกกระทำอย่างทารุณ และโกรธแค้นจนด่าทอฆาตกรที่ทำร้ายผู้หญิงตั้งครรภ์ได้โหดเหี้ยมถึงขนาดนี้ แต่เขาไม่รู้เลยว่า ร่างที่ถูกทำร้ายจนจำไม่ได้ตรงหน้านั้น คือภรรยาของเขาเอง — คือฉัน

เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา แม่บังคับให้ฉันที่มีภาวะโลหิตจางร้ายแรงเข้าร่วมการบริจาคเลือดแบบกลุ่ม พอเจาะเลือดไปได้ 100 มิลลิลิตร ฉันก็หน้ามืดไปชั่วขณะ ฉันเพิ่งจะเอื้อมไปจับสายเข็มเพื่อขอให้หยุด แต่กลับถูกพยาบาลสาวกดข้อมือไว้ "เจาะไปแค่ 100 มิลลิลิตรก็ร้องขอหยุดแล้วเหรอ นักศึกษาคนอื่นเขาบริจาคกัน 400 มิลลิลิตรนะ" เธอมองฉันที่หน้าซีดไร้เลือดฟาดแวบหนึ่ง ลึก ๆ ในดวงตามีแต่รังเกียจดูแคลน "การบริจาคเลือดเป็นเรื่องที่มีเกียรติขนาดไหน คนเห็นแก่ตัวที่แกล้งป่วยเพื่อหลบเลี่ยงอย่างเธอ สมควรโดนลงโทษให้เจาะเป็นสองเท่าจริง ๆ!" แม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองฉันด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ซ่งซูเหยา แม่สอนแกมาแบบนี้เหรอ คนอื่นเขาก็บริจาคกันทั้งนั้น แกอย่าคิดจะมีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นเลย" "วันนี้ 400 มิลลิลิตร ต่อให้แกต้องตาย แกก็ต้องเจาะให้ครบ!" ฉันหอบหายใจเฮือกใหญ่ หัวใจเต้นเร็วจนแทบระเบิดออกมา พอเจาะถึงหลอดที่สาม ภาพตรงหน้าฉันก็พร่ามัวโดยสิ้นเชิง ทั้งร่างล้มลงไปอย่างแรง ดวงวิญญาณของฉันค่อย ๆ ลอยขึ้นด้านบน มองดูแม่ด้วยใบหน้ารู้สึกผิด ขอโทษนะ แม่คะ หนูไม่ได้โกหกจริง ๆ ครั้งนี้ หนูทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ภรรยาของเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองเป่ย ชอบทรมานสาวสวยวัยรุ่นเป็นที่สุด และฉันเกิดมาโดยไม่รู้สึกเจ็บปวด จึงกลายเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในสายตาของเธอ ดังนั้นเมื่อฉันถูกกระชากผมและผลักเข้าห้องน้ำเพื่อทรมานอีกครั้ง เศรษฐีก็พานักข่าวทั้งเมืองเป่ยมาพบฉัน อ้างว่าฉันคือลูกสาวที่พลัดพรากไปนานของพวกเขา เพื่อชีวิตที่ดีกว่า ฉันจึงกลายเป็นลูกสาวเศรษฐีที่ใครๆ ต่างอิจฉา แต่ภายใต้หน้ากากแห่งความรักของพวกเขา บาดแผลใหม่ของฉันก็ปิดบังบาดแผลเก่า พวกเขาบอกว่านี่คือราคาที่ฉันต้องจ่ายเพื่อได้รับการคุ้มครอง และบอกให้ฉันตอบแทนด้วยความตายจะดีที่สุด พวกเขาพูดถูก ควรจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ แต่คนที่ตายควรเป็นพวกเขา ไม่ใช่ฉัน!

หกปีหลังจากที่น้องชายและคู่หมั้นของผมเสียชีวิต ผมก็ได้เลือกหลุมฝังศพให้ตัวเองเช่นกัน ก่อนที่จะเดินทางไปกวาดหลุมศพให้พวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย จู่ๆ แม่ของผมก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า "หมิงโจว ปีนี้ไม่ต้องไปแล้วล่ะ จริงๆ แล้วพวกเขายังไม่ตาย" ผมยืนอึ้งตะลึงงัน แล้วก็เห็นคนทั้งสองเดินออกมาจากห้องของน้องชาย ซ่งฉียิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยแซวคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "คำเดิมพันนั้นผมชนะแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าเขาไม่มีวันรู้หรอก" "หลังจากนี้ใครจะอยู่ข้างบน? หืม? อวี๋เฉี่ยน?" สิ้นคำพูดนั้น ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยน้ำตาคลอเพียงเพราะเห็นผมถูกทำให้เสียใจเพียงนิดเดียว กลับมองผมด้วยสายตารังเกียจ "เฮ้อ คงได้แต่บอกว่าเขาโง่เกินไป พวกเราพักอยู่ห้องข้างๆ แท้ๆ เขายังไม่รู้ตัวเลย" ที่แท้ห้องนั้นที่แม่ไม่ยอมให้ผมเข้าไป ไม่ใช่เพราะเห็นแล้วจะเศร้าใจ แต่เป็นเพราะมันทะลุเชื่อมไปถึงห้องข้างบ้านต่างหาก ผมมันโง่เง่ามากจริงๆ ขนาดเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งเดือนก่อนจะตาย ก็ยังคิดแต่เรื่องที่จะไปกวาดหลุมศพให้พวกเขา

วันเมษาหน้าโง่ของทุกปี พี่ชายจะร่วมมือกับน้องสาวเล่นแผลง ๆ เพื่อกลั่นแกล้งฉันเสมอ ปีที่แล้วก็เป็นเพราะพวกเขาขังฉันไว้ในห้องเย็น ฉันถึงได้ป่วยเป็นโรคหอบหืดขั้นรุนแรง ปีนี้พี่ชายตั้งใจขอโทษฉัน โดยบอกว่าจะพาไปดำน้ำลึกในถ้ำเพื่อเป็นการชดเชย ฉันลงน้ำด้วยความคาดหวัง แต่เมื่อดำลงไปถึงระดับความลึกยี่สิบเมตร ความรู้สึกตีบตันราวกับขาดอากาศหายใจก็จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน วาล์วออกซิเจนของฉันถูกน้องสาวแอบปิดไปเสียแล้ว เสียงหัวเราะเยาะอย่างได้ใจของน้องสาวดังผ่านเครื่องมือสื่อสารใต้น้ำ "พี่คะดูสิ หนูบอกแล้วไงว่าพี่สาวต้องหลงกลแน่!" น้ำเสียงของเผยจิ่นจือมีแต่ความตามใจ "เธอนี่ฉลาดจริง ๆ คิดวิธีแกล้งพี่สาวแบบนี้ออกได้ยังไงกันนะ ยัยตัวแสบ" ฉันกลั้นหายใจจนหน้าเขียว ดิ้นรนอย่างสุดชีวิตเพื่อพยายามเปิดวาล์วสำรอง แต่กลับถูกน้องสาวที่ว่ายเข้ามาใกล้ปัดมือทิ้งไป เธอออดอ้อนผ่านเครื่องสื่อสาร "พี่คะ ดูสิว่าพี่สาวแสดงเก่งขนาดไหน แค่ไม่กี่วินาทีก็ทนไม่ไหวซะแล้ว" เสียงอันเย็นชาของพี่ชายดังก้องอยู่ในหูฟัง "ทนอีกหน่อยสิ ดูสิว่าเธอถูกตามใจจนเคยตัวขนาดไหน แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว" "น่าขายหน้าจริง ๆ เทียบกับเหมยเหมยไม่ได้สักครึ่งด้วยซ้ำ!" ใบหน้าของฉันกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ฉันมองเขาด้วยความสิ้นหวัง พี่คะ พี่ลืมไปแล้วเหรอ? เป็นเพราะการเล่นแผลง ๆ ของทั้งสองคนในครั้งก่อน ปอดของฉันถึงได้รับความเสียหายอย่างถาวร ฉันหายใจลำบากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็หน้ามืดจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลอันมืดมิด พี่คะ การแกล้งกันครั้งนี้มันไม่ตลกเลยสักนิด ฉันกำลังจะตายจริง ๆ แล้วนะ

แม่ฉันหาว่าหาสามีฉันมีชู้ โดนแม่สามีจัดการจนวิ่งหางจุกตูด แม่ฉันหาว่าหาสามีฉันมีชู้ ให้ฉันหย่ากับเขา ฉันแค่ต้องการยืนยันความจริงแล้วค่อยจัดการ ถ้ามันเป็นความจริงฉันต้องรักษาสิทธิประโยชน์ของตัวเองเอาไว้ ท่านกลับทำลายนิทรรศการภาพวาดที่ฉันจัดเตรียมด้วยน้ำพักน้ำแรงมาเป็นเวลาสามปี หาว่าฉันเป็นผู้หญิงหากินกับผู้ชายต่อหน้าคนอื่น "อาศัยเงินผู้ชายมาจัดนิทรรศการ แกต่างอะไรกับพวกกะหรี่ขายตัว?" "ฉันเลี้ยงแกมาจนโตขนาดนี้ เพื่อให้แกไปหากินกับผู้ชายเหรอ ทำไมแกถึงน่ารังเกียจแบบนี้!" ท่านใช้มีดกรีดภาพวาดมูลค่าห้าสิบล้านของฉัน แล้วยังมาบอกว่าที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อฉัน หวังว่าฉันจะกลับตัวกลับใจ ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ฉันกุมมือที่เลือดไหลอาบของฉันกล่าวอย่างเน้นย้ำทีละคำ "กลับตัวกลับใจที่แม่พูดถึง ก็คือให้หนูหย่ากับสามีประธานที่แต่งงานกันตามกฎหมายโดยไม่เอาทรัพย์สินอะไรเลย" "แล้วไปแต่งกับผู้ชายไม่เอาไหนวัย 45 ที่เคยหย่าแถมมีลูกติด เงินเดือนไม่เกินหนึ่งหมื่นห้าพันบาท แถมยังต้องให้หนูซื้อบ้านออกค่าสินสอดเองน่ะเหรอ!"

สามวันก่อนถึงวันหยุดยาววันแรงงาน กรมแรงงานก็โทรศัพท์สายตรงมาหาฉัน "ทางเราได้รับเรื่องร้องเรียนจากประชาชนว่า บริษัทของคุณบังคับให้พนักงานไปร่วมทริปบริษัทในวันหยุด..." ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง พอเปิดแอปพลิเคชันติ๊กต๊อก ขึ้นมาค้นหาเท่านั้นแหละ... แม่เจ้าโว้ย! ฉันถูกเด็กฝึกงานที่เพิ่งเข้ามาเมื่อเดือนที่แล้ว ปั่นกระแสจนดันขึ้นเทรนด์ค้นหายอดนิยมประจำเมืองไปเรียบร้อยแล้ว "เจ้าของบริษัทไร้จรรยาบรรณ บังคับทำงานล่วงเวลาวันแรงงานด้วยการพาไปทริปบริษัท คนทำงานกลายเป็นแค่วัตถุดิบเอ็นเตอร์เทนส่วนตัว" "ปากบอกว่าเข้าร่วมด้วยความสมัครใจ แต่ใครจะกล้าไม่ไปกันล่ะ?" ยอดคอมเมนต์ด่าทอหลายหมื่นข้อความ พุ่งเป้าสาดเสียเทเสียมาที่ฉันโดยตรง ทว่า ทริปบริษัทที่ผ่าน ๆ มาของบริษัทเรา ล้วนแล้วแต่เป็นระดับท็อปพรี่เมียม ได้เที่ยวเต็มคราบ แถมยังได้เงินชดเชยวันหยุดโดยไม่หักค่าจ้างทั้งนั้น ยิ่งกับครั้งนี้ ฉันถึงขั้นยอมควักเงินตัวเอง จัดทริปมัลดีฟส์สุดหรู 7 วันให้อย่างยิ่งใหญ่ กินหรูอยู่สบายฟรีทั้งหมด เงินขวัญถุงเที่ยวคนละหนึ่งแสน แถมพนักงานเก่าแก่ยังพาครอบครัวไปด้วยได้อีกต่างหาก แต่ในเมื่อทุกคนรักอิสระกันขนาดนี้ การพาลาหยุดไปพักผ่อนแบบได้เงินฟรี ๆ ที่ฉันตั้งใจเตรียมไว้คงกลายเป็นความทุกข์ทรมานไปซะแล้วสินะ ฉันเอ่ยตอบเจ้าหน้าที่กรมแรงงานกลับไปเพียงคำว่า "ยินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ค่ะ" จากนั้นฉันก็ลงมือ พิมพ์แจ้งเตือนลงในไลน์กลุ่มใหญ่ของบริษัททันที "เนื่องจากต้องปฏิบัติตามคำสั่งปรับปรุงแก้ไขของกรมแรงงาน จึงขอยกเลิกทริปวันแรงงานในครั้งนี้ และให้ทุกคนหยุดพักผ่อนตามวันหยุดนักขัตฤกษ์ตามปกติ" "นอกจากนี้ งบประมาณทริปและเงินขวัญถุงเที่ยวในครั้งนี้ ทั้งหมดจะถูกดึงกลับเข้าคลังสำรองกลางของบริษัทสำหรับไตรมาสนี้" สิ้นเสียงส่งข้อความ ทันใดนั้นก็มีเสียงทุบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวอย่างคนสติแตกก็แว่วมาจากนอกห้องทำงานทันที