อารมณ์ที่สมจริงの短編小説 & 小説

หมอบอกว่า ถ้าไม่ได้รับแนวทางการรักษาเชิงทดลองรุ่นใหม่ล่าสุด ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง 72 ชั่วโมง แต่สิทธิ์การรักษาเพียงหนึ่งเดียว กลับถูกลู่เป่ยเฉินมอบให้กับหลินอวี่เวย “ไตวายของเธอรุนแรงยิ่งกว่า” เขากล่าว ฉันพยักหน้า แล้วกลืนเม็ดยาสีขาวพวกนั้นลงไป ยาที่จะเร่งให้ฉันตายเร็วขึ้น ในช่วงเวลาที่เหลือ ฉันทำหลายสิ่งหลายอย่าง ขณะลงนาม ทนายความมือสั่นพลางเอ่ยว่า “หุ้นมูลค่า 1 แสนล้าน คุณจะโอนทั้งหมดจริงเหรอครับ?” ฉันพูดว่า “ใช่ มอบให้หลินอวี่เวย” ลูกสาวของฉัน ถังถัง ยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ในอ้อมกอดของหลินอวี่เวย พลางพูดว่า “คุณแม่หลินอวี่เวยซื้อกระโปรงใหม่ให้หนู!” ฉันพูดว่า “สวยจริง ๆ เลย ต่อไปต้องเชื่อฟังคุณแม่หลินอวี่เวยนะ” แกลเลอรีที่ฉันสร้างขึ้นด้วยน้ำมือของตัวเอง ตอนนี้กลับติดชื่อของหลินอวี่เวยอยู่ “พี่สาว พี่ช่างแสนดีเหลือเกิน” เธอกล่าวทั้งน้ำตา ฉันพูดว่า “เธอจะบริหารจัดการได้ดีกว่าฉัน” แม้แต่กองทุนทรัสต์ของพ่อแม่ ฉันก็ยังเซ็นสละสิทธิ์ไปแล้ว ลู่เป่ยเฉินเผยรอยยิ้มจริงใจครั้งแรกในรอบหลายปี พลางพูดว่า “เสิ่นเจียอิน เธอเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ได้ก้าวร้าวเหมือนแต่ก่อน เธอในแบบนี้ช่างงดงามเหลือเกิน” ใช่สิ… ตัวฉันที่กำลังจะตาย ก็ได้กลายเป็น “เสิ่นเจียอินผู้สมบูรณ์แบบ” ในสายตาของพวกเขาเสียที เสิ่นเจียอินที่เชื่อฟัง ใจกว้าง และไม่เอ่ยปากโต้แย้งอีก การนับถอยหลัง 72 ชั่วโมงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ฉันสงสัยมากว่าพอถึงวินาทีที่หัวใจหยุดเต้น พวกเขาจะจำอะไรเกี่ยวกับฉันได้บ้าง? คือ “ภรรยาที่ดีที่ในที่สุดก็เรียนรู้จะปล่อยวาง” คนนั้น หรือเป็นผู้หญิงที่ใช้ความตายเพื่อทำให้การล้างแค้นสมบูรณ์?

บนทางด่วนขณะเดินทางกลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านเกิด น้องชายก็โวยวายจะเข้าห้องน้ำ แม่เร่งฉันกับพี่สาว "จุดพักรถข้างหน้ายังอยู่อีกไกล พวกแกก็รีบไปเข้าด้วยเลย จะได้ไม่ต้องมาปวดทีหลัง" "เร็วๆ เข้า อย่ามัวแต่ชักช้าโอ้เอ้!" ฉันรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ทว่าเมื่อออกมากลับพบว่ารถยนต์คันคุ้นตากำลังเปิดไฟท้าย และค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป อุณหภูมิภายนอกใกล้จะติดลบ แต่พ่อกับแม่กลับลืมฉันทิ้งไว้ที่จุดพักรถไร้ผู้คน ฉันรีบวิ่งตามไปอย่างร้อนรน พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น "พ่อ! แม่!" ทว่ารถคันนั้นกลับเลี้ยวไปรวมกับกระแสรถบนท้องถนน จนกระทั่งมองไม่เห็นอีกต่อไป

ฉันตายไปแล้วสองเดือน ในที่สุดพ่อแม่ถึงนึกขึ้นได้ว่า ตอนกลับเมืองหลังไปเที่ยวไม่ได้พาฉันกลับมาด้วยแล้ว พ่อขมวดคิ้วอย่างรำคาญ “ก็แค่ให้มันเดินกลับมาเอง จำเป็นต้องงอนถึงตอนนี้เลยหรือไง?” น้องชายเปิดหน้าแชทที่คุยกับฉัน ส่งอิโมติคอนที่แสนลำพองใจรูปหนึ่ง พร้อมคำพูดมาว่า “ทางที่ดีที่สุดพี่ควรตายอยู่ข้างนอกซะเลย แบบนี้สมบัติของคุณยายก็จะเป็นของผมกับพี่ซีซีแล้ว” เมื่อไม่มีการตอบรับ แม่ก็พูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ลูกบอกยัยเด็กนั่นไปว่า ถ้ามันโผล่มาที่งานวันเกิดของยายมันได้ทันเวลา แม่ก็จะไม่เอาเรื่องที่มันตั้งใจผลักซีซีตกน้ำ” พวกเขาไม่เชื่อว่าฉันไม่ได้ออกมาจากป่าแห่งนั้น แต่หลังจากทำการค้นหาอย่างละเอียด ในที่สุดก็ได้พบกับกระดูกของฉันที่อยู่ในป่าลึก

หลังจากทำภารกิจพิชิตใจเป้าหมายสามคนแรกไม่สำเร็จ ผมจึงตัดสินใจหมั้นหมายกับคุณหนูตระกูลซูผู้เป็นอัมพาต ผมยอมแลกแต้มสะสมทั้งหมดในระบบเพื่อให้เธอกลับมาเดินได้อีกครั้ง ทว่าสิ่งแรกที่เธอทำหลังจากหายเป็นปกติ กลับเป็นการยกเลิกงานหมั้นระหว่างเรา แล้วไปจัดงานแต่งงานกลางทะเลสุดยิ่งใหญ่อลังการให้แก่เสิ่นอวี่เฉิน ในบรรยากาศงานวิวาห์นั้น เป้าหมายทั้งสี่คนของผมต่างทอดสายตามองเสิ่นอวี่เฉินด้วยความอ่อนโยนหวานซึ้ง ในวินาทีนั้น จู่ ๆ ผมก็รู้สึกอยากกลับบ้านเหลือเกิน ผมจึงตัดสินใจหมุนตัวแล้วกระโดดดิ่งลงสู่ท้องทะเลทันที แต่แล้วในจังหวะที่ร่างของผมกำลังร่วงหล่นลงสู่น้ำลึก เงาร่างทั้งสี่สายกลับพุ่งถลาตามลงมาพร้อมกัน บนใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียใจอย่างถึงที่สุด

คู่หมั้นเป็นนักบินบอลลูน คนในใจเขาอยากจะเสี่ยงบินขึ้นไปที่ความสูงหนึ่งพันเมตร ทว่าฮีเลียมของบอลลูนกลับรั่ว ในชั่วเวลาวิกฤตินั้นคู่หมั้นคว้าร่มชูชีพสำหรับสองคนขึ้นมา เตรียมกระโดดออกไปพร้อมคนในใจเขา ฉันอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา "ฉันตั้งท้องลูกของคุณนะ พาฉันลงไปก่อนได้ไหม?" เขากลับตำหนิมาว่า "นี่มันเวลาอะไร มาหึงหวงอยู่ได้ โกหกเอาเรื่องท้องมาล้อเล่น? เซียวเซียวกลัวความสูง ไม่เหมือนคุณที่เคยเรียนกระโดดร่มมาแล้ว เราจะลงไปรอคุณข้างล่าง" เขาออกแรงสะบัดแขนฉัน ไม่มีแม้ความเป็นห่วงเป็นใย พาคนในใจกระโดดลงไป แต่เขากลับไม่รู้ว่าร่มชูชีพอันเดียวที่ทิ้งไว้ให้ฉัน ถูกคนในใจเขาเจาะรูเอาไว้ ฉันอุ้มลูกในท้องกระโดดลงไปจากความสูงหนึ่งพันเมตร

ตำบลเรามีกฎดั้งเดิมอยู่ข้อหนึ่ง บ้านไหนถ้าคลอดลูกแฝด จะต้องให้อีกคนรับบทเป็น“ไก่” อีกคนรับบทเป็น“ลิง” ถึงจะสั่งสอนได้ถูกต้อง และเติบโตมาอย่างปลอดภัย ฉันเกิดก่อนน้องสาวสี่นาที จึงกลายเป็นไก่ตัวนั้น น้องแอบหนีไปเล่นน้ำในแม่น้ำ แม่ไม่ด่าเธอสักคำ แต่กลับกดหัวฉันจุ่มลงในแม่น้ำครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งน้องตกใจจนร้องไห้โฮ ตะโกนว่า "หนูจะไม่ไปเล่นน้ำอีกแล้ว" แม่ถึงยอมปล่อยมือ ยัยน้องหุงข้าวแล้วลืมกดสวิตช์ พอแม่เลิกงานกลับมาบ้านเห็นว่าข้าวในหม้อยังเป็นข้าวสารดิบ แม่ก็ยกข้าวสารดิบสองชามมาวางตรงหน้าฉัน "กินให้หมด ห้ามเหลือแม้แต่เม็ดเดียว" เคี้ยวข้าวสารดิบจนเลือดเต็มปาก ตลอดเวลานั้นแม่จ้องมองสีหน้ายัยน้องตาไม่กะพริบ รอจนยัยน้องร้องไห้ออกมา ถึงยอมยกชามออกไปอย่างพึงพอใจ ฉันรับบทเป็นไก่ตัวนั้นมาตลอดสิบหกปี จนกระทั่งปีนั้น เกิดเหตุแจ้งเตือนภัยพายุไต้ฝุ่นระดับสีแดง คนทั้งตำบลพากันอพยพด่วนกลางดึก แต่น้องกลับเที่ยวเล่นกับเพื่อนจนดึกดื่นค่ำคืนถึงยอมกลับบ้าน ร่างกายเปียกปอน ยิ้มระรื่นไม่รู้ร้อนรู้หนาว

วันที่สามหลังจากฉันตาย ซูสือเยี่ยนก็ได้รับสายโทรศัพท์ยืนยันศพ เขาโอบผู้หญิงอยู่ในอ้อมแขนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ตายแล้วก็ตายไปสิ เผาแล้วค่อยโทรบอกผม” ร่างของฉันถูกส่งเข้าเตาเผา พอกลายเป็นเถ้ากระดูกแล้ว เจ้าหน้าที่ก็โทรศัพท์หาซูสือเยี่ยนอีกครั้ง เขาจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด “รู้แล้วน่า จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

ฉันเป็นคนชอบเอาจริงเอาจังมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็ฟังคำพูดเป็นนัยไม่ค่อยเข้าใจ ตอนมัธยมต้น มีผู้หญิงคนหนึ่งจงใจยัดโพยข้อสอบใส่มือฉัน “ช่วยถือไว้หน่อย ครูมาแล้ว” เธอคงคิดว่าฉันจะตกใจแล้วรีบยัดมันใส่กระเป๋า แต่ฉันยกมือขึ้น “คุณครูคะ เมื่อกี้เธอเอาโพยของตัวเองยัดใส่มือหนู” พอเริ่มทำงาน หัวหน้าคนใหม่ก็เริ่มตรวจสอบบัญชี พี่หวังใช้เท้าเหยียบเท้าฉันรัว ๆ อยู่ใต้โต๊ะ แล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า “เธอรับไปก่อน หัวหน้าไม่ลงโทษหนักหรอกถ้าเป็นพนักงานใหม่” ฉันพยักหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมองไปทางหัวหน้า “คนรับเงินใต้โต๊ะคือพี่หวังค่ะ” “เธอบอกว่าพนักงานใหม่จะไม่โดนลงโทษหนัก” “หัวหน้าเองก็เพิ่งมาใหม่เหมือนกัน งั้นหัวหน้ารับแทนเธอไหมคะ?” ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครในออฟฟิศกล้ากระซิบอะไรกับฉันอีก จนกระทั่งพ่อแม่แท้ ๆ ตามหาฉันเจอ แล้วจัดงานเลี้ยงต้อนรับกลับเข้าครอบครัวชดเชยให้ เวินหมิงจูเมินป้ายที่นั่งซึ่งเขียนชื่อฉันเอาไว้ แล้วนั่งลงตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ เธอคล้องแขนแม่ ก่อนจะยิ้มให้ฉัน “พี่คะ ที่ตรงนี้ฉันนั่งมายี่สิบเอ็ดปีแล้ว พี่คงไม่ถือสาใช่ไหม?” ทุกคนต่างรอให้ฉันถอยไปนั่งข้าง ๆ อย่างรู้กาลเทศะ แต่ฉันถามเธออย่างจริงจังว่า “ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันจะถือสาล่ะ?” “เพราะนี่เป็นที่นั่งของลูกสาวเหรอ?” เธอเม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไร ฉันจึงถามต่อว่า “ถ้านี่เป็นที่นั่งของลูกสาว” “เธอเองก็นั่งมาตั้งยี่สิบเอ็ดปีแล้ว ตอนนี้ก็ควรคืนให้ฉันได้แล้วสิ?”

ตอนที่ช่วยสามีทำความสะอาดคอมพิวเตอร์ ฉันได้บังเอิญคลิกเปิดโฟลเดอร์หนึ่งขึ้นมา ข้างในมีไฟล์วิดีโอขนาดใหญ่อยู่นับหมื่นรายการ ตัวเอกคือเขาและเพื่อนสนิทที่ยังไม่เคยแต่งงานของฉัน หลังจากที่ฉันคลอดบุตร เขาบอกว่าร่างกายของเขาได้รับความเสียหายจนทำให้เกิดอาการหย่อนสมรรถภาพทางเพศ มอบให้ฉันได้เพียงความรักที่บริสุทธิ์เท่านั้น และไม่แตะต้องฉันมาสี่สิบปีเต็ม ๆ ฉันเหนื่อยมาครึ่งค่อนชีวิต มีลูกให้เขา สุดท้ายทุกอย่างกลับเป็นเพียงการหลอกลวง

ภรรยาที่เป็นทนายความและลูกสาววัยห้าขวบของผมถูกลักพาตัว ตอนที่ผมไปถึง ระเบิดก็ทำงาน พวกเธอแหลกเป็นเถ้าถ่านไปต่อหน้าต่อตาผม พี่ชายที่เป็นอัยการก็มาตกอยู่ในกำมือของพวกคนร้ายและถูกทรมานจนตาย เพียงเพราะต้องการช่วยผมตามล่าตัวฆาตกร ทุกคนต่างบอกว่า ผมทำคดีด้วยวิธีการที่เหี้ยมโหดเกินไป จนไปสร้างศัตรูไว้มากมาย พวกเขาต้องมารับเคราะห์เพราะผม คนที่สมควรตายควรจะเป็นผมต่างหาก กระทั่งหน่วยสืบสวนอาชญากรรมก็ยังปลดผมออกจากตำแหน่ง ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผมคอยลอบสืบหาฆาตกรตัวจริงอยู่เงียบๆ มาตลอด จนกระทั่งผมตามเบาะแสมาเจอกับร้านอาหารแห่งหนึ่ง ภรรยา ลูกสาว และพี่ชายที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน กำลังจัดงานฉลองวันเกิดให้เด็กผู้ชายคนหนึ่ง บรรดาญาติสนิทมิตรสหายต่างก็อยู่ที่นั่นกันพร้อมหน้า ผมโกรธจัดจนอยากจะพุ่งเข้าไปเค้นถามความจริง แต่กลับถูกเพื่อนรักที่อยู่ด้านหลังดึงตัวเอาไว้แน่น “กู้ชวน ฉันรู้เว้ยว่าแกทำใจรับความจริงเรื่องนี้ไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาสองคนเป็นผัวเมียกันไปแล้ว ถ้านายยังขืนพุ่งเข้าไปอาละวาดตอนนี้ มันจะไปต่างอะไรกับพวกหน้าด้านเป็นมือที่สามเขาวะ?” “เมื่อสามปีก่อนฉิงฉิงท้องลูกของพี่เชิน ใครบ้างวะจะไม่รู้ว่าสันดานแกมันเหี้ยมแค่ไหน พวกเขาก็เลยไม่มีทางเลือก ต้องจัดฉากแกล้งตายเพื่อสลัดแกทิ้งไง!” แม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องเขม็งมาที่ผม แววตาเต็มไปด้วยคำเตือน “แกรู้ตัวก็ดีแล้ว หลายปีมานี้พี่ชายแกกับฉิงฉิงต้องหอบลูกสองคนหนีหัวซุกหัวซุน หลบๆ ซ่อนๆ แกคิดว่าแม่เห็นแล้วไม่ปวดใจหรือไง” “ตอนนี้ครอบครัวเขาอยู่กันพร้อมหน้าสี่คนพ่อแม่ลูกอย่างมีความสุข ขอแค่แกยอมถอยไปซะ ทุกคนก็จะยอมให้อภัยแก” กลิ่นคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาในลำคอ ผมจ้องมองคนกลุ่มนี้พลางหัวเราะร่าจนน้ำตาไหล ที่แท้ไป๋มู่ฉิงกับพี่ชายก็ไม่ได้ตาย สามปีที่ผมต้องทนทุกข์ทรมานเจียนตาย พวกเขากลับใช้ชีวิตกันอย่างอบอุ่นและสงบสุข ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี แต่กลับรวมหัวกันหลอกผมมาตลอด

ฉันกับแม่สามีไปท่องเที่ยว หลังจากเช็คอินเข้าโรงแรมแล้ว เราก็ไปว่ายน้ำในสระของโรงแรม แต่กลับถูกผู้หญิงที่แต่งตัวปราณีคนหนึ่ง เอามือปิดจมูกและพูดอย่างรังเกียจว่า "นี่มันโรงแรมหรูหรา ทำไมคนอะไรก็มีไปหมด คงไม่ได้แอบเข้ามาใช้สระสินะ" "ใช้สระร่วมกับพวกแก กลัวจะติดโรคติดต่ออะไรมาจริงๆเลย!" ฉันกับแม่สามีหมดอารมณ์ไปทันทีเพราะเธอ ฉันพูดเสียงเย็นว่า "สระว่ายน้ำของโรงแรมเป็นของสาธารณะ แขกทุกคนที่เข้าพักล้วนสามารถมาเล่นได้ ถ้าคุณรับไม่ได้ก็สร้างสระอันหนึ่งที่บ้านเองสิ" หญิงคนนั้นโกรธมาก ตะคอกอย่างโกรธจัดว่า "กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้ แกรู้ไหมว่าโรงแรมนี้สามีฉันเป็นคนเปิด ห้องสวีทระดับสูงสุดที่นี่ก็เป็นของฉันมาตลอดทั้งปี!" "ฉันสั่งให้พวกแกออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ กลิ่นจนๆติดตัวมาทั้งตัว ทำให้น้ำสกปรกไปหมด น่ารังเกียจชะมัด!" ฉันกับแม่สามีสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นความเย็นชาในดวงตาของกันและกัน โรงแรมนี้อยู่ในชื่อของฮั่วสือเยี่ยน เขาไปเป็นสามีของคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!

แต่งงานจนเข้าปีที่สามแล้ว ในที่สุดฉันก็ตั้งท้อง ฉันถือกล่องข้าวเตรียมไปบริษัทสามีเพื่อบอกข่าวดีนี้กับเขา แต่ผลปรากฏว่าถูกเลขาของเขาปฏิบัติเหมือนฉันเป็นเมียน้อย เธอเอากล่องข้าวครอบหัวฉัน ทั้งยังถอดเสื้อผ้าของฉัน และบังคับให้​ฉันทำแท้ง “ก็แค่แม่บ้านคนหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าจะกล้าล่อลวงท่านประธานกู้ แถมยังกล้าท้องลูกของเขาอีก “วันนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ถึงชะตากรรมที่ลูกเมียน้อยควรจะได้รับ” จากนั้นก็ลำพองใจขอความดีความชอบกับสามีฉัน “ท่านประธานกู้ ฉันกำจัดแม่บ้านที่จ้องจะล่อลวงคุณแล้ว คุณจะให้รางวัลฉันยังไง?”

บ้านฉันให้ความสำคัญกับความยุติธรรมมากที่สุด เพราะพี่ชายพี่สาวฝาแฝดมักจะทะเลาะตีกันได้ทุกที่ทุกเวลา เพียงเพราะพ่อแม่ลำเอียงใครไปนิดหน่อย ดังนั้นทุกอย่างในบ้านจึงล้วนถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนอย่างยุติธรรม ส่วนหนึ่งให้พี่ชาย อีกส่วนหนึ่งให้พี่สาว ฉันถามแม่ด้วยความงุนงง แล้วของหนูล่ะ? แม่กลับตะคอกใส่ฉัน "ที่บ้านมีพี่ชายพี่สาวหนูสร้างความวุ่นวายยังไม่พออีกเหรอ?! หนูช่วยไม่สร้างเรื่องให้ปวดหัวหน่อยได้ไหม" ต่อมาที่บ้านได้รถใหม่ รถหกที่นั่ง มีห้าคน ในวันที่ทั้งครอบครัวออกไปเที่ยวด้วยกัน ที่นั่งที่เหลืออยู่อีกสองที่นั่ง ที่หนึ่งใส่แมวของพี่สาวไว้ อีกที่หนึ่งใส่หมาของพี่ชายไว้ ส่วนฉันก็ยืนอยู่นอกประตูรถอย่างทำตัวไม่ถูก พี่ชายปกป้องหมาของตัวเองอย่างระมัดระวัง พี่สาวกลอกตา "ตกลงกันแล้วว่าจะต้องยุติธรรม ใครก็ห้ามมาแย่งที่นั่งแมวของหนู” พ่อหันมามองฉันที่ยังยืนตากฝนด้วยความหงุดหงิด "หนูไม่มีเรื่องอย่างอื่นทำเหรอ?" ฉันหนาวจนตัวสั่น แต่ก็ฝืนยิ้มให้เขา "มีค่ะ หนูไม่ได้แล้วค่ะ" ฉันหันหลังไปยื่นใบสมัครนักเรียนแลกเปลี่ยนต่างประเทศให้กับอาจารย์ที่ปรึกษา ในเมื่อไม่อาจได้รับความยุติธรรมที่หายไปจากชีวิตฉันยี่สิบปีนี้ ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะหยุดอยู่ที่เดิมแล้ว

วันที่ย้ายเข้าบ้านใหม่ แม่ส่งรูปแผนผังบ้านลงในกลุ่มครอบครัว บ้านแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ข้างห้องนอนแต่ละห้องต่างระบุชื่อเอาไว้ชัดเจน ห้องนอนใหญ่เป็นของพ่อแม่ ห้องนอนรองเป็นของพี่ชาย ส่วนห้องฝั่งทิศใต้ที่แสงแดดส่องถึงดีที่สุด เขียนเอาไว้ว่า “ห้องของซูซู” เมื่อหลายปีก่อน พ่อของเถาซูจมน้ำเสียชีวิตเพราะกระโดดลงไปช่วยฉันที่ตกน้ำ หลังจากเธอกลายเป็นเด็กกำพร้า ครอบครัวเราก็รับเธอมาเลี้ยงดูประดุจลูกสาวแท้ๆ นานถึงสิบปี ฉันซูมรูปเข้าซูมรูปออก พลิกดูอยู่สองรอบ ก็ยังหาชื่อตัวเองไม่เจอ พอฉันถามแม่ แม่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ “ลูกเคยบอกว่าจะสอบเรียนต่อป. โทต่างเมืองไม่ใช่เหรอ? ถ้าสอบติดก็ต้องย้ายออกไปอยู่ดี ปล่อยห้องทิ้งไว้เปล่าๆ มันเสียของออกจะตาย” “แต่ซูซูไม่เหมือนกัน พ่อของเธอจากไปก็เพื่อบ้านเรา เธอไม่มีครอบครัวที่ไหนบนโลกใบนี้อีกแล้ว ห้องนอนใหญ่ห้องนี้จำเป็นต้องเก็บไว้ให้เธอ” พี่ชายของฉันกำลังช่วยเถาซูเลือกผ้าม่านอยู่พอดี ลายดอกไม้เล็กๆ สีชมพู แบบที่เธอชอบ ส่วนเผยหลิน แฟนหนุ่มที่คบหาดูใจกับฉันมาสามปี ก็กำลังยกชั้นหนังสือที่เพิ่งประกอบเสร็จเข้าไปในห้องของเธอ พลางกระซิบถามเสียงนุ่มว่าอยากให้เพิ่มชั้นวางฟิกเกอร์อีกสักชั้นไหม ฉันนั่งอยู่บนกล่องกระดาษในห้องนั่งเล่น ทอดสายตามองทุกคนที่กำลังเดินกันให้วุ่น ที่แท้พวกเขาไม่ได้ลืมฉันหรอก แต่จิตใต้สำนึกของพวกเขารู้สึกว่า เพื่อตอบแทนบุญคุณก้อนนั้น ฉันก็สมควรต้องเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้กระทั่งแฟนของฉัน ก็ยังกลายเป็นแค่ของแนบท้ายที่เอาไว้ใช้ชดเชยให้เธอ ในเมื่อแผนผังบ้านใบนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับฉัน ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะยกทุกอย่างให้พวกเขาไปให้หมดสิ้น ฉันก้มหน้ากดมือถือ เซ็นข้อตกลงรักษาความลับเพื่อมุ่งหน้าไปยังฐานปฏิบัติการแดนตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งมีเงื่อนไขว่าห้ามกลับบ้านเป็นเวลาห้าปี ครั้งนี้ ฉันจะไปจริงๆ แล้ว และจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก

ในตอนที่สามีเอาเรื่องหย่ามาขู่เพื่อให้ฉันเสียสละให้น้องสาวเป็นครั้งที่หนึ่งร้อย ฉันไม่ร้องไห้และไม่โวยวาย เซ็นชื่อของตัวเองลงในใบหย่าทันที ยอมยกผู้ชายที่รักมาสิบปีคนนี้ให้น้องสาวแต่โดยดี ไม่กี่วันต่อมา น้องสาวปากพล่อยในงานเลี้ยงจนไปล่วงเกินตระกูลผู้มีอำนาจ ฉันก็เป็นฝ่ายยืดอกรับผิดชอบแทน และแบกรับผลกรรมทั้งหมดแทนเธออีกครั้ง กระทั่งต่อมาพวกเขาเสนอให้ฉันไปเป็นผู้ทดลองยาในงานวิจัยของน้องสาว ฉันก็ตอบตกลงด้วยความยินดี พ่อกับแม่บอกว่า ในที่สุดฉันก็รู้ความและว่านอนสอนง่ายสักที แม้แต่สามีที่เย็นชามาตลอดก็ยังมายืนข้างเตียงคนไข้ ลูบแก้มฉันอย่างอ่อนโยนแบบที่ไม่ได้ทำมานานแล้วพูดว่า “คุณไม่ต้องกลัวนะ การทดลองนี้ไม่มีอันตรายถึงชีวิตหรอก รอคุณออกมา ผมจะทำอาหารมื้อใหญ่ให้กิน” แต่เขาไม่รู้เลยว่า ไม่ว่าการทดลองจะอันตรายหรือไม่ เขาก็ไม่มีวันได้รอฉันกลับมาอีกแล้ว เพราะฉันป่วยเป็นโรคร้ายแรง และกำลังจะตายในไม่ช้านี้

ฉันมองดูผู้ชายที่หน้าตาเหมือนสามีทุกประการตรงหน้าฉัน หวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เพราะฉันได้รับข้อความฉบับหนึ่ง "เขาไม่ใช่สามีคุณ!" ที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือชื่อผู้ส่งข้อความที่แสดงในโทรศัพท์มือถือคือ "สามี"! ฉันควรจะเชื่อใครดี?

ภรรยาของเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองเป่ย ชอบทรมานสาวสวยวัยรุ่นเป็นที่สุด และฉันเกิดมาโดยไม่รู้สึกเจ็บปวด จึงกลายเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในสายตาของเธอ ดังนั้นเมื่อฉันถูกกระชากผมและผลักเข้าห้องน้ำเพื่อทรมานอีกครั้ง เศรษฐีก็พานักข่าวทั้งเมืองเป่ยมาพบฉัน อ้างว่าฉันคือลูกสาวที่พลัดพรากไปนานของพวกเขา เพื่อชีวิตที่ดีกว่า ฉันจึงกลายเป็นลูกสาวเศรษฐีที่ใครๆ ต่างอิจฉา แต่ภายใต้หน้ากากแห่งความรักของพวกเขา บาดแผลใหม่ของฉันก็ปิดบังบาดแผลเก่า พวกเขาบอกว่านี่คือราคาที่ฉันต้องจ่ายเพื่อได้รับการคุ้มครอง และบอกให้ฉันตอบแทนด้วยความตายจะดีที่สุด พวกเขาพูดถูก ควรจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ แต่คนที่ตายควรเป็นพวกเขา ไม่ใช่ฉัน!

เนื่องจากลูกสาวของคนที่แอบชอบทว่าเกินเอื้อมเป็นลมแดดเพราะถูกขังไว้ในรถ ภายใต้ความโกรธเกรี้ยว พ่อจึงจับฉันมัดแล้วเอาไปขังไว้ในที่เก็บของท้ายรถ เขามองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ “ฉันไม่มีลูกสาวอำมหิตอย่างแก แกสำนึกผิดอยู่ที่นี่ไปดี ๆ ซะ” ฉันตะโกนอ้อนวอน ยอมรับผิด ขอเพียงให้เขาปล่อยฉันออกไป ทว่าสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงคำสั่งตายไร้ปรานีของเขา “นอกจากเธอตายแล้วเท่านั้น ไม่งั้นใครก็อย่าคิดปล่อยเธอออกมาเชียว” รถจอดอยู่ในโรงจอดรถ ไม่ว่าฉันจะตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างไรก็ไม่มีใครได้ยิน ผ่านไปเจ็ดวัน เขาจึงนึกถึงลูกสาวอย่างฉัน และตัดสินใจปล่อยฉันออกมา ทว่าไหนเลยเขาจะรู้ ฉันตายอยู่ในที่เก็บของท้ายรถนั่นไปตั้งนานแล้ว และไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้อีก

หลังจากที่ผมประกาศถอนตัวออกจากวงการบันเทิง ทุกคนต่างก็ปรบมือว่าดี มีเพียงฉินอวิ๋น ดาวดวงใหม่ผู้มีพรสวรรค์ด้านการประพันธ์เพลง และเป็นแฟนหนุ่มในข่าวลือของแฟนสาวผมเท่านั้นที่กล่าวคัดค้าน เขาเสแสร้งตีหน้าซื่อต่อหน้านักข่าวมากมาย “ต่างก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้นครับ รุ่นพี่ฉือหย่วนเป็นอัจฉริยะที่วงการดนตรีนี้ไม่อาจขาดเขาไปได้ ผมหวังมากๆ เลยครับว่าเขาจะกลับเข้ามาในวงการแห่งเสียงเพลงนี้อีกครั้ง” ผมปิดโทรศัพท์ลง เมินเฉยต่อคำพูดของเขา ในชาติก่อน ผลงานของผมเหมือนกับเพลงที่เขาประพันธ์เองทุกกระเบียดนิ้ว ชาวเน็ตต่างเรียกผมว่าไอ้สุนัขขี้ก๊อบ สมควรตายไปให้หมดทั้งบ้าน ผมไม่พอใจและไม่อยากยอมรับ จึงเผยทุกขั้นตอนในกระบวนการการประพันธ์เพลงออกมา แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่อาจชนะเวลาที่ปล่อยผลงานออกมาได้ เพลงใหม่ของเขาปล่อยออกมาก่อนผมเพียงสิบนาที เป็นเพราะเวลาเพียงสิบนาทีนี้ ทำให้ชาวเน็ตต่างส่งพวงหรีดและแต่งรูปถ่ายตั้งหน้างานศพให้ผม ที่หนักไปยิ่งกว่านั้นคือบางคนถึงกับมาสาดสีใส่บ้านของผม แม้เป็นเวลาเพียงแค่ไม่กี่ปี แต่ความรุนแรงทางออนไลน์ที่กระทำมาอย่างต่อเนื่องทำให้ผมป่วยเป็นโรคซึมเศร้า พ่อแม่ของผมใช้เงินและทรัพย์สมบัติทั้งหมดเพื่อพิสูจน์ความจริงแทนผม แต่กลับโดนแฟนเพลงที่บ้าคลั่งวางเพลิงจนเสียชีวิต สุดท้าย ในวันที่ผลงานเพลงประพันธ์ของเขาได้รับรางวัล ก็เป็นวันที่ผมกระโดดลงมาจากตึกสูง แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ผมจะได้เกิดใหม่ในวันที่เพลงใหม่ประกาศพอดิบพอดี

ตอนที่ฉันถูกคนใช้มีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่านั้น ก็ได้พยายามโทรหาพี่ชาย จนกระทั่งสติของฉันใกล้จะดับลง เขาถึงจะรับสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “มีอะไรอีกแล้ว?” “พี่ ช่วย......” คำพูดของฉันยังไม่ทันจบ เขาก็ขัดขึ้นทันที “ทำไมวันๆก็มีแต่เรื่องอยู่ได้? สิ้นเดือนนี้เป็นงานฉลองบรรลุนิติภาวะของเสี่ยวเยว่ ถ้าเธอไม่มา ฉันจะฆ่าเธอ!” พูดจบ เขาก็วางสายอย่างไม่ลังเล ฉันทนความเจ็บปวดไม่ไหว หลับตาลงอย่างตลอดกาล ตรงหางตายังคงมีน้ำตาไหลลงมาอยู่ พี่ไม่ต้องฆ่าฉันตายหรอก ฉันได้ตายไปแล้ว