อารมณ์ที่สมจริง Short Stories & Novels

โรงเรียนอนุบาลเกิดไฟไหม้ ลูกสาววัยสี่ขวบของฉันก็อยู่ในนั้น ฉันกำชับสามีที่เป็นนักดับเพลิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า: "เหนียนเหนียนอยู่ชั้นสองในห้องสอง!" แต่เขากลับพูดอย่างรำคาญ: "คุณแค่อยากจะขัดขวางไม่ให้ฉันช่วยลูกสาวของซวี่ซวี่ใช่ไหม คุณจะใจร้ายขนาดนั้นไม่ได้นะ" "ซวี่ซวี่เธออ่อนแอมาก ฉันทนดูเธอสูญเสียลูกสาวไม่ได้" "ถ้าเธอเสียลูกสาว เธอจะต้องตายแน่ๆ!" คืนนั้น เขาอุ้มลูกสาวของต้วนซวี่ซวี่ซึ่งเป็นรักแรกของเขาออกมาจากกองเพลิง และกลายเป็นวีรบุรุษ จนถึงดึกดื่น ฉันกอดเถ้ากระดูกของลูกสาวเราร้องไห้จนหมดสติ เขายังคงอยู่เคียงข้างต้วนซวี่ซวี่ "เย่ซ่านเหวิน ฉันจะทำให้คุณต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!"

ในวันที่สามของการอยู่ไฟหลังคลอด สามีบอกว่าจำเป็นต้องเดินทางไปทำงานด่วน ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ ทิ้งให้ฉันดูแลลูกน้อยเพียงลำพัง สามวันต่อมา ขณะที่ฉันเพิ่งถึงโรงพยาบาล เพื่อนสาวสมัยเด็กของเขาโพสต์ภาพครอบครัวอย่างเปิดเผยในโซเชียลมีเดีย พร้อมแคปชันว่า: “ถ่ายระหว่างเดินทาง สามคนพ่อแม่ลูก อยู่กันอย่างอบอุ่นและกลมเกลียว” ฉันมองดูสามีที่ยิ้มอย่างสดใสในรูปถ่ายครอบครัวด้วยความประหลาดใจ และแสดงความคิดเห็นไปว่า “?” สามีโทรมาต่อว่าทันที : “แม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอน่าสงสารขนาดไหน ไม่มีเคยมีผู้ชายมาคอยดูแลเธอ ผมก็แค่ถ่ายรูปกับเธอเฉยๆ คุณจะใจแคบอะไรขนาดนั้น?” ตกเย็น เพื่อนสาวสมัยเด็กคนนั้นก็อวดชุดเครื่องประดับทองคำสามชิ้นมูลค่าหลายล้าน “หลังจากถ่ายภาพครอบครัวเสร็จ เขายืนกรานจะมอบเครื่องประดับทองคำสามชิ้นมูลค่าหลายล้านให้ฉัน~” ฉันรู้ว่าสามีของฉันซื้อของพวกนี้ให้เธอเพื่อปลอบใจให้หายโกรธ แต่ครั้งนี้ ฉันเตรียมที่จะไปจากเขาแล้ว

หลังจากแต่งงานมาห้าปี เสิ่นเจ๋อเฉิงต้องการปกป้องลูกชายกับชู้สาวของเขา ไม่เพียงแต่บีบให้ฉันทำแท้ง ยังร่วมมือกับคณะกรรมการเพื่อพยายามปลดฉันออกจากตำแหน่งรองประธานของบริษัท เขากอดเจียงชิงฉือ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "หลีซู ในเมื่อคุณเชื่อฟังไม่มากพอ" "ลีซู ถ้าคุณไม่เชื่อฟังมากพอ" "ก็ให้ชิงฉือมารับตำแหน่งแทนคุณละกัน" ฉันผลักมือของเขาออก จากนั้นก็ดึงเจียงชิงฉือเข้ามายืนข้างหน้า โดยไม่สนใจการดิ้นรนของเธอ ฉันจึงใช้มือกระชากผมของเธอให้เงยหน้าขึ้น "มาบอกเขาสิ ว่าเธอเป็นของใครกันแน่?"

ฉันเห็นโพสต์คำปรึกษาในสื่อสังคมออนไลน์ เจ้าของโพสต์บอกว่าตนเองเป็นโรคร้าย แต่กลับปกปิดเรื่องนี้จากหญิงสาวที่กำลังจะหมั้นหมาย ยอดกดไลค์ก็สูงล้น ฉันรู้สึกสงสัยจึงกดเข้าไปอ่านอย่างละเอียด ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่า ทำไมหญิงสาวในเรื่องช่างเหมือนฉันเหลือเกิน?

ฉันเกิดมาพร้อมระบบโชคลาภติดตัว ตราบใดที่ฉันมีความสุข ทุกคนที่อยู่รอบตัวฉันก็จะกอบโกยกำไรได้มหาศาล เพื่อรักษาให้อารมณ์ของฉันดีอยู่เสมอ คุณพ่อมหาเศรษฐีของฉันจึงพาฉันออกไปเปิดหูเปิดตาผจญภัยทุกวัน ประเคนทั้งรองเท้าสนีกเกอร์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น เช่าเรือยอชต์ส่วนตัว และของหรูหราที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกให้ฉันอย่างไม่ขาดสาย ทั้งหมดนี้สรุปได้ด้วยสิ่งเดียว นั่นคือ โชคชะตาของคอนนอลลี่ กรุ๊ป ผูกติดอยู่กับสภาวะอารมณ์ของฉันโดยตรง ตราบใดที่ฉันหัวเราะหนักจนสำลักลมออกทางจมูก ราคาหุ้นก็ยิ่งพุ่งสูง และเงินทองก็หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย แต่ว่าทันทีที่อารมณ์ของฉันดิ่งลง ความสูญเสียก็จะเริ่มขึ้น และในกรณีที่แย่ที่สุด ทั้งบริษัทก็อาจจะล้มละลายได้เลย อย่างเมื่อเดือนที่แล้ว พนักงานทำความสะอาดคนหนึ่งเผลอทิ้งมาการองครึ่งชิ้นที่ฉันวางไว้บนเคาน์เตอร์ และฉันก็รู้สึกหงุดหงิดนิดๆ อยู่ประมาณวินาทีเดียว วันต่อมา สาขาฝั่งตะวันตกของคอนนอลลี่ กรุ๊ป ก็ขาดทุนไปถึงสามพันล้านบาท คุณพ่อต้องใช้เวลาทั้งคืนในการกว้านซื้อร้านเบเกอรี่หรูสิบแห่ง และยกเลิกสัญญากับบริษัททำความสะอาดเจ้าเดิม เพียงเพื่อจะเอาใจและทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้น หลังจากนั้น ก็ไม่มีใครในสังคมชั้นสูงของแมนแฮตตันกล้าแม้แต่จะมองค้อนใส่ฉันอีกเลย นั่นคือเรื่องราวทั้งหมด... จนกระทั่งคุณพ่อบินไปทำธุรกิจที่ลอสแอนเจลิส และอิซาเบลล่า ทายาทสายเลือดแท้ๆ ที่หายสาบสูญไปนานและเพิ่งถูกพบตัว ก็เดินเข้ามาในห้องของฉัน "เธอสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลนี้มาหลายปีแล้วสินะ" เธอพูดพลางมองต่ำลงมาที่ฉันด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด "คิดจริงๆ เหรอว่าการสูบเงินตระกูลคอนนอลลี่จนแห้งเหือดจะทำให้เธอกลายเป็นทายาทตัวจริงขึ้นมาได้?ฉันต่างหากที่มีเลือดเนื้อของคอนนอลลี่ ในเมื่อตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว ก็ได้เวลาที่เธอจะคลานออกไปจากบ้านของฉันสักที" ฉันไม่ได้แสดงอาการอะไรตอบกลับไป เธอยกแก้วกาแฟดำที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา แล้วเทมันลงบนคีย์บอร์ดของฉันตรงๆ ฉันมองดูหน้าจอที่ดับลง และความรู้สึกว่างเปล่าบางอย่างก็เปิดออกกลางอก "คุกเข่าลงไปเช็ดสิ" ฉันเช็ดคราบกาแฟออกจากใบหน้า อากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที คอนนอลลี่ กรุ๊ป กำลังจะระเบิดและพังพินาศลง และฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า คุณพ่อที่อยู่ไกลออกไปหลายพันไมล์ในแอลเอ กำลังเอื้อมมือไปหยิบยาโรคหัวใจอยู่หรือเปล่า ในตอนที่มองดูเงินหลายหมื่นล้านเหือดหายไปจากกระดานหุ้น

เพื่อนสนิทที่ชอบกวนประสาทคนนั้นกำลังกล่าวแสดงความรู้สึกในงานแต่งงานของฉัน “ฉันดีใจแทนเธอมาก! ความจริงแล้วเมื่อเดือนที่แล้วเธอเพิ่งไปผ่าตัดที่ห้อง VIP ของแผนกสูตินรีเวช ตอนนั้นฉันยังคิดว่าเธอจะมางานแต่งไม่ไหวด้วยซ้ำ!” “อุ๊ย ทุกคนอย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันก็เป็นแค่คนปากเสียที่ชอบพูดล้อเล่น! ทุกคนอย่าคาดเดามั่วซั่วกันเลยค่ะ!” ชาติที่แล้ว ฉันร้องไห้และพยายามอธิบายว่าฉันไปผ่าตัดซีสต์ในรังไข่ แต่เธอกลับตบขาแล้วหัวเราะเสียงดัง “ใช่ ๆ ไปผ่าตัดซีสต์ในรังไข่จำเป็นต้องให้ชายแปลกหน้ามาเซ็นชื่อรับรองด้วยสินะ ฉันเข้าใจ ๆ ! ฉันก็แค่ล้อเล่นแล้วเธอจะร้อนใจไปทำไม?” คำพูดเหล่านั้นทำให้บ้านของฝั่งสามีโมโห สามีตบหน้าฉันแล้วยุติงานแต่งงานทันที สุดท้ายฉันก็หดหู่จนต้องฆ่าตัวตาย เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในตอนที่เธอกำลังยืนยักคิ้วหลิ่วตาบนเวที เพื่อนสนิทบนเวทีของฉันเอามือปิดปาก เธอแสร้งทำตัวไร้เดียงสา “อุ๊ย ทุกคนอย่าเข้าใจผิดนะคะ…” ฉันดึงสามีที่กำลังโมโห พร้อมนำไมโครโฟนจ่อที่ริมฝีปากของเธอแล้วยิ้มเล็กน้อย “อย่าหยุดสิ พูดต่อ”

ในปีที่เจ็ดหลังจากขาดการติดต่อ พี่สาวพบชื่อฉันในรายชื่อผู้บริจาคของศูนย์ปลูกถ่ายอวัยวะ เธอมองเอกสารในมือพยาบาล มองรูปถ่ายและชื่อเดิมของฉันที่อยู่บนนั้น ก่อนขมวดคิ้วแน่น “คนนี้อยู่ไหน?” “อยู่หอผู้ป่วยระยะสุดท้าย ชั้นสิบสองค่ะ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขายังรู้สึกตัวได้ พรุ่งนี้จะเข้ารับการผ่าตัด” สีหน้าเธอหม่นลง ก่อนเดินขึ้นไปชั้นบน พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นฉันกำลังเขียนจดหมายลาตาย “ลู่จี้” ฉันเงยหน้ามองเธอ ยิ้มบาง ๆ อย่างสงบ "คุณคงจำคนผิดแล้ว ผมชื่อจี้วั่ง ไม่ใช่ลู่จี้" เธอเดินมาหยุดข้างเตียง น้ำเสียงแข็งกระด้าง “กลับบ้านกับฉัน ไปขอโทษอาเซวียน ฉันจะหาหมอที่ดีที่สุดให้...” “ไม่จำเป็น ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษใคร” ฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้า ก่อนเขียนลายเซ็นเสร็จบนหนังสือยินยอมบริจาคอวัยวะ

น้องชายสามียืนกรานอยากจะไปเที่ยวพักผ่อนที่ชายหาดฮาวายในวันคริสต์มาส ฉันจึงตัดสินใจพาทุกคนในครอบครัวไปเที่ยวด้วยกัน เมื่อน้องสาวคนสนิทของสามีรู้เรื่องนี้ เธอจึงอยากพาลูกไปเที่ยวกับพวกเราด้วย เขาซื้อตั๋วเครื่องบินโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่กลับขอให้ฉันขับรถขนสัมภาระไป เดิมทีฉันคิดว่าทุกคนในครอบครัวจะช่วยพูดให้ฉัน แต่พวกเขากลับสนับสนุนการตัดสินใจของสามีฉัน โอเค ได้ ถ้าอย่างนั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่แยกทางกันไปเลย แต่ทุกคนในครอบครัวของพวกเขากลับเริ่มกลัว...

ต่างบอกว่าฉันอยู่กับเซี่ยสือมาห้าปี รักเขาจนหัวปักหัวปำ ที่ริมอ่างเก็บน้ำ เขาโยนกระเป๋าของฉันลงไปในน้ำอย่างไม่สนใจและพูดล้อเล่นว่า "ถ้าสวี่โยกล้ากระโดดลงไปเก็บกระเป๋าขึ้นมาให้ผม ผมจะให้สถานะเธอ" เขาไม่คิดว่าฉันจะกระโดดลงไปจริงๆ ในขณะนั้นสายตาของเขาปรากฏความตื่นตระหนกที่หาได้ยากขึ้นมา จากนั้นฉันว่ายน้ำขึ้นมาจากอ่างเก็บน้ำ ต้นขาเต็มไปด้วยเลือด ในฝ่ามือกลับมีกำไลที่หักเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอัน นั่นเป็นสิ่งที่เซี่ยสือมอบให้ฉัน...

ในวันงานแต่งงาน คนรักในความทรงจำของคู่หมั้นสวมชุดแต่งงานดีไซน์เดียวกันกับฉันและปรากฏตัวที่งานในฐานะผู้ต้อนรับแขก เมื่อเห็นพวกเขายืนด้วยกันต้อนรับแขก ฉันทำหน้านิ่งและชมพวกเขาว่าพวกเขาคู่ควรกันที่สุด คนรักในความทรงจำของเขาร้องไห้และวิ่งหนีไป เขากลับด่าใส่หน้าฉันว่าเป็นคนจู้จี้จุกจิกและใจแคบ หลังจากงานเลี้ยงเขาพาคนรักในความทรงจำของเขาไปที่ทริปฮันนีมูนของเรา ฉันไม่เถียงเลย แต่ไปนัดทำแท้งทันที

ตอนที่ฉันถูกคนใช้มีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่านั้น ก็ได้พยายามโทรหาพี่ชาย จนกระทั่งสติของฉันใกล้จะดับลง เขาถึงจะรับสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “มีอะไรอีกแล้ว?” “พี่ ช่วย......” คำพูดของฉันยังไม่ทันจบ เขาก็ขัดขึ้นทันที “ทำไมวันๆก็มีแต่เรื่องอยู่ได้? สิ้นเดือนนี้เป็นงานฉลองบรรลุนิติภาวะของเสี่ยวเยว่ ถ้าเธอไม่มา ฉันจะฆ่าเธอ!” พูดจบ เขาก็วางสายอย่างไม่ลังเล ฉันทนความเจ็บปวดไม่ไหว หลับตาลงอย่างตลอดกาล ตรงหางตายังคงมีน้ำตาไหลลงมาอยู่ พี่ไม่ต้องฆ่าฉันตายหรอก ฉันได้ตายไปแล้ว

ในวันเกิดของลูกชาย สามีของฉันขอให้คนที่เขาชอบมาที่บ้านเพื่อไปรับลูกชาย ฉันปฏิเสธที่จะปล่อยเขาไปอย่างดื้อรั้น และในช่วงทางตัน ก็เกิดไฟไหม้ที่โถงทางเดิน ศีรษะของฉันถูกหินที่ตกลงมากระแทก และศีรษะของฉันก็เลือดออก แต่ลูกชายของฉันก็ไม่ได้รับอันตรายใด ๆ ภายใต้การคุ้มครองของฉัน แต่เมื่อสามีนักดับเพลิงมาช่วยผู้คน ลูกชายก็คว้าหน้ากากป้องกันแก๊สพิษเพียงชิ้นเดียวไปมอบให้ที่คนสามีชอบ “ป้าหลานหลานสุขภาพไม่ค่อยดี พ่อช่วยไว้ก่อนเถอะ แม่แค่รอให้ลุงคนอื่นช่วยคุณ!” ฉันเฝ้าดูพวกเขาจากไปพร้อมกับรอยยิ้มเบี้ยวบนริมฝีปากของฉัน ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งหมดจะลืมไปว่า ฉันเป็นโรคหอบหืดอย่างรุนแรง และถ้าไม่มีหน้ากากป้องกันแก๊สพิษฉันก็คงจะตาย

มีนัดกับเพื่อนสนิทไปเทศกาลดนตรี แต่กลับถูกรักแรกของพี่ชายขังไว้ในห้องน้ำ "เด็กสาวสมัยนี้ช่างไร้ยางอายจริงๆ กล้าดียังไงมายั่วยวนแฟนประธานบริษัทของฉัน!" "วันนี้ฉันจะต้องสั่งสอนเธอให้หลาบจำ! พ่อแม่เธอไม่สอน ฉันจะสอนเอง!" เธอไม่ฟังคำอธิบายของฉัน ใช้น้ำจากไม้ถูพื้นห้องน้ำราดใส่ตัวฉันจนทั่ว แล้วตบหน้าฉันต่อหน้าคนอื่น ถอดเสื้อผ้าฉัน ใช้เหล็กร้อนๆ พิมพ์คำว่า "มือที่สามน่าละอาย" ลงบนตัวฉัน เมื่อพี่ชายฉันมาถึง ฉันก็ถูกทรมานจนเสียโฉมแล้ว "กู้เฉิง ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันคิดจริงๆ ว่าเธอเป็นน้อง 'แบบนั้น' ของคุณนะ!"

ลูกพี่ลูกน้องลืมออกจากไลน์ในคอมพิวเตอร์ของฉัน ฉันกำลังจะช่วยเธอออกจากระบบ แต่จู่ ๆ ก็มีข้อความจากแชตกลุ่มเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ “เพื่อฉลองที่ห้าวห้าวสอบได้คะแนนดีขึ้น คืนนี้มากินข้าวพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัวนะ” ด้วยความสงสัย ฉันเลยกดเข้าไปดู ในกลุ่มมีสมาชิกอยู่ทั้งหมดสี่คน พ่อ แม่ น้องชายและลูกพี่ลูกน้องของฉัน น้องชายตอบกลับว่า “มีแค่พวกเราสี่คน ไม่ต้องเรียกซ่งซีเมิ่ง” “ใครใช้ให้เธอชอบคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น แอปเปิลลูกเดียวก็ยังจะแย่งกับพี่สาว” ฉันชะงักไป ที่แท้ฉันก็กลายเป็นคนนอกของบ้านนี้มาตั้งนานแล้วนี่เอง

หลังจากทำภารกิจพิชิตใจเป้าหมายสามคนแรกไม่สำเร็จ ผมจึงตัดสินใจหมั้นหมายกับคุณหนูตระกูลซูผู้เป็นอัมพาต ผมยอมแลกแต้มสะสมทั้งหมดในระบบเพื่อให้เธอกลับมาเดินได้อีกครั้ง ทว่าสิ่งแรกที่เธอทำหลังจากหายเป็นปกติ กลับเป็นการยกเลิกงานหมั้นระหว่างเรา แล้วไปจัดงานแต่งงานกลางทะเลสุดยิ่งใหญ่อลังการให้แก่เสิ่นอวี่เฉิน ในบรรยากาศงานวิวาห์นั้น เป้าหมายทั้งสี่คนของผมต่างทอดสายตามองเสิ่นอวี่เฉินด้วยความอ่อนโยนหวานซึ้ง ในวินาทีนั้น จู่ ๆ ผมก็รู้สึกอยากกลับบ้านเหลือเกิน ผมจึงตัดสินใจหมุนตัวแล้วกระโดดดิ่งลงสู่ท้องทะเลทันที แต่แล้วในจังหวะที่ร่างของผมกำลังร่วงหล่นลงสู่น้ำลึก เงาร่างทั้งสี่สายกลับพุ่งถลาตามลงมาพร้อมกัน บนใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียใจอย่างถึงที่สุด

เนื่องจากเป็นคนพลังงานต่ำตั้งแต่เกิด ฉันจึงใช้ชีวิตเหมือนศพตั้งแต่เด็ก เด็กคนอื่นหัดพูดหัดเดิน ส่วนฉันต้องรักษาอุณหภูมิร่างกายให้ต่ำ ต้องควบคุมหัวใจให้เต้นแค่ 30 ครั้งต่อนาที ตอนเล่นซ่อนแอบตอนอนุบาล เพื่อนที่นั่งโต๊ะข้างๆ จงใจขังฉันไว้ในตู้ ถ้ารอดก็ใช้ชีวิตต่อไป ถ้าตายก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร ฉันจึงกลั้นหายใจเพื่อจบชีวิตตัวเอง แถมยังใจดีปรับท่าทางให้สะดวกต่อการเก็บไว้ในห้องดับจิตด้วย ตอนเขาเปิดประตูตู้แล้วเห็นฉันไร้ลมหายใจแล้ว เขาตกใจจนฉี่ราด ร้องไห้พร้อมกับพูดว่าตัวเองฆ่าคนตาย หลังจากนั้นโดนพวกค้ามนุษย์ดักจับตัวกลางถนน พอพวกมันเอามือปิดปาก ฉันก็ทำตัวเหมือนศพทันที ขนาดดวงตายังเลื่อนลอยไม่โฟกัสสิ่งใด พวกค้ามนุษย์อุ้มฉันวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตายไปโรงพยาบาล ตะโกนเสียงดังเหมือนคนสติแตก “ไม่เกี่ยวกับฉันนะ เธอเหมือนคนตายตั้งแต่แรกแล้ว” ตอนอายุ 18 ปี ในที่สุดมหาเศรษฐีที่เป็นพ่อแม่แท้ๆ ของฉันก็มารับกลับบ้าน ตอนแรกฉันไม่อยากขยับตัวไปไหนเลย แต่พอได้ยินว่าที่บ้านสุขสบายมาก ขนาดพลิกตัวยังมีคนคอยช่วย ฉันจึงจำใจต้องพยักหน้า ปรากฏว่าตอนก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน คุณหนูตัวปลอมที่เป็นลูกสาวบุญธรรมของพ่อแม่ก็เดินสะดุด ทำให้น้ำซุปในมือหกใส่ฉันเต็มๆ

ตอนพ่อกับแม่หย่ากัน พวกเขาตกลงกันว่าฉันกับน้องสาวจะอยู่กับคนละคน คนละหนึ่งปี แล้วสลับกันเลี้ยง แต่ทุกครั้งที่ถึงช่วงเปลี่ยนตัวก่อนเปิดเทอมในเดือนกันยายน พวกเขามักจะทะเลาะกันเรื่องน้องสาวเสมอ “โจวโจว ช่วงวันชาตินี้ไปเที่ยวกับแม่ดีไหม” พ่อขมวดคิ้ว “ปีนี้โจวโจวอยู่กับฉัน เธออย่าเข้ามายุ่ง” แม่หัวเราะเยาะ “ปีที่แล้วฉันต้องไปทำงานต่างจังหวัด เลยฝากลูกไว้กับเธอตั้งสิบเจ็ดวัน ฉันต้องเอาคืนมาให้ครบ” “ไม่ใช่ตั้งสิบเจ็ดวันเต็มเสียหน่อย แค่สิบหกวันกับอีกแปดชั่วโมงต่างหาก” น้องสาวถอนหายใจอย่างน่ารัก “เฮ้อ ถ้าหนูแยกร่างเป็นสองคนได้ก็คงดี” พ่อกับแม่เถียงกันอยู่นาน สุดท้ายต่างฝ่ายต่างยอมถอยคนละก้าว ช่วงวันชาติ ทั้งสองคนจึงพาน้องสาวไปเที่ยวเกาะไห่ซาแห่งเดียวกัน น้องสาวถามอย่างสงสัย “แล้วพี่สาวล่ะ” พ่อเบือนหน้าหนี “ยังไงปีนี้พี่แกก็ไม่ได้อยู่กับฉัน” หลังจากเข้าบ้านมา แม่ที่ไม่เคยแม้แต่จะมองหน้าฉันตรงๆ ในที่สุดก็หันมามองฉัน “ปีนี้แม่งานยุ่ง ไม่อยากเลี้ยงเด็ก ลูกไปอยู่บ้านตากับยายแล้วกัน”

เพื่อเอาหัวใจของฉันไปช่วยชีวิตน้องสาวบุญธรรม ฉันถูกพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองฟ้องจนต้องขึ้นศาล ผู้พิพากษาใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุดดึงความทรงจำของพวกเราออก เพื่อให้คณะลูกขุนทั้งหนึ่งร้อยคนช่วยกันตัดสิน หากการฟ้องร้องสำเร็จ อวัยวะของฉันจะตกเป็นของพ่อแม่ พ่อแม่ของฉันคิดว่าฉันไม่มีทางกล้าขึ้นศาล เพราะสำหรับพวกเขา ฉันเป็นที่ชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด แต่เมื่อความทรงจำของฉันปรากฏขึ้นในชั้นศาล ทุกคนก็พากันร้องไห้! ......

แม่คะช่วยหนูด้วย พ่อขังหนูไว้ในรถแล้ว “แม่คะ ช่วยด้วย พ่อขังหนูไว้ในรถแล้ว” เวลาบ่ายสองในวันที่แดดจ้า ก็ได้รับโทรศัพท์จากลูกสาว ฉันเร่งมือหาหนทางช่วยชีวิตลูกทันที แต่สามีที่รับสายกลับดูไม่ทุกข์ร้อนใจเลยแม้แต่นิด “เสี่ยวหานอารมณ์ไม่ดี ผมพาไปเดินเล่นในสวนสนุกหน่อย คุณจะอะไรนักหนา” เสียงวางสายอย่างเย็นชาจากสามี ทำให้ในใจฉันมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น ดีที่สุดพวกคุณควรภาวนาให้ลูกสาวของฉันปลอดภัย

เนื่องจากลูกสาวของคนที่แอบชอบทว่าเกินเอื้อมเป็นลมแดดเพราะถูกขังไว้ในรถ ภายใต้ความโกรธเกรี้ยว พ่อจึงจับฉันมัดแล้วเอาไปขังไว้ในที่เก็บของท้ายรถ เขามองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ “ฉันไม่มีลูกสาวอำมหิตอย่างแก แกสำนึกผิดอยู่ที่นี่ไปดี ๆ ซะ” ฉันตะโกนอ้อนวอน ยอมรับผิด ขอเพียงให้เขาปล่อยฉันออกไป ทว่าสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงคำสั่งตายไร้ปรานีของเขา “นอกจากเธอตายแล้วเท่านั้น ไม่งั้นใครก็อย่าคิดปล่อยเธอออกมาเชียว” รถจอดอยู่ในโรงจอดรถ ไม่ว่าฉันจะตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างไรก็ไม่มีใครได้ยิน ผ่านไปเจ็ดวัน เขาจึงนึกถึงลูกสาวอย่างฉัน และตัดสินใจปล่อยฉันออกมา ทว่าไหนเลยเขาจะรู้ ฉันตายอยู่ในที่เก็บของท้ายรถนั่นไปตั้งนานแล้ว และไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้อีก