อารมณ์ที่สมจริง Short Stories & Novels

ตอนฉันอายุเจ็ดขวบ พ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต แม่พาฉันไปแต่งงานใหม่กับรักแรกของเธอ ในการกินข้าวร่วมกันมื้อแรกหลังย้ายเข้าบ้าน พ่อคนใหม่ได้ประกาศกฎใหม่ของบ้าน [ต่อจากนี้ไป บ้านของเราจะใช้ระบบหารจ่าย] ฉันคีบเนื้อวัวกินไปหนึ่งชิ้น พ่อคนใหม่กลับให้เด็กเจ็ดขวบอย่างฉันจ่ายค่าอาหารให้เขาหนึ่งหมื่นห้าพันบาท ฉันมองดูพี่สาวต่างพ่อที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย “พี่สาวก็กินเนื้อวัวเหมือนกัน ทำไมพ่อถึงไม่ให้พี่สาวจ่ายค่าข้าวด้วยล่ะคะ?” “เพราะพี่สาวเป็นสายเลือดแท้ ๆ ของพ่อ พ่อรักพี่สาว พี่สาวเลยมีสิทธิพิเศษทางสายเลือดยังไงล่ะ” พ่อใหม่ตอบ ฉันปรายตามองไปทางแม่ พ่อใหม่จึงอธิบายต่อ “แม่ของแกเป็นภรรยาของพ่อ พ่อรักแม่ แม่ก็เลยมีสิทธิพิเศษเหมือนกัน” “ส่วนแก เราไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกัน ทั้งยังไม่มีความผูกพันใด ๆ ฉันจึงไม่มีหน้าที่ที่จะต้องเลี้ยงดูแก”

ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา ฉันใช้ความสัมพันธ์ของครอบครัวเพื่อสร้างรายได้ให้กับบริษัทแห่งนี้ถึงหลายร้อยล้าน แต่ว่าในการประชุมประจำไตรมาส เด็กฝึกงานคนใหม่กลับมายืนต่อหน้าทุกคน พร้อมกางรายงานการเข้างานและบันทึกค่าใช้จ่ายของฉัน แล้วพูดหาว่าฉัน “ขาดงานโดยไม่มีเหตุผล” และ “ผลาญเงินบริษัท” “คลับหรูเหล่านี้ ร้านอาหารเหล่านี้...” เธอประกาศด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในความถูกต้องของตัวเอง “เธอใช้เงินครั้งละเป็นพันดอลลาร์! ทั้งหมดนี้มันคือค่าใช้จ่ายที่ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิดค่ะ” “ดิฉันขอเสนอให้ท่านประธานไล่เธอออกทันที เพื่อรักษากระแสเงินสดของบริษัทเอาไว้ค่ะ” ฉันเหลือบมองคลอดด์ ประธานบริหารที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนของฉัน เขารู้ดีว่าการพบปะในแต่ละครั้งเหล่านั้นสร้างรายได้มหาศาลกลับมาเท่าไหร่ และเขาก็รู้ดีเช่นกันว่าในตอนที่ฉันไม่ได้อยู่ในออฟฟิศ ฉันมักจะไปขลุกอยู่ที่บาร์เพื่อเจรกับเหล่านักลงทุน บางครั้งต้องดื่มหนักซะจนข้างในท้องแทบจะพัง แต่เขากลับทำเพียงจ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชา “แคโรไลน์ คุณมีคำอธิบายเรื่องการขาดงานและค่าใช้จ่ายที่ลีอานำเสนอมาไหม?” ฉันยิ้ม “ฉันไม่มีอะไรจะอธิบายค่ะ” อีกไม่นานหรอก พวกเขาจะได้เรียนรู้ว่าบทสรุปของการแสดงละครฉากเล็กๆ นี้คืออะไร

ในตอนที่สามีเอาเรื่องหย่ามาขู่เพื่อให้ฉันเสียสละให้น้องสาวเป็นครั้งที่หนึ่งร้อย ฉันไม่ร้องไห้และไม่โวยวาย เซ็นชื่อของตัวเองลงในใบหย่าทันที ยอมยกผู้ชายที่รักมาสิบปีคนนี้ให้น้องสาวแต่โดยดี ไม่กี่วันต่อมา น้องสาวปากพล่อยในงานเลี้ยงจนไปล่วงเกินตระกูลผู้มีอำนาจ ฉันก็เป็นฝ่ายยืดอกรับผิดชอบแทน และแบกรับผลกรรมทั้งหมดแทนเธออีกครั้ง กระทั่งต่อมาพวกเขาเสนอให้ฉันไปเป็นผู้ทดลองยาในงานวิจัยของน้องสาว ฉันก็ตอบตกลงด้วยความยินดี พ่อกับแม่บอกว่า ในที่สุดฉันก็รู้ความและว่านอนสอนง่ายสักที แม้แต่สามีที่เย็นชามาตลอดก็ยังมายืนข้างเตียงคนไข้ ลูบแก้มฉันอย่างอ่อนโยนแบบที่ไม่ได้ทำมานานแล้วพูดว่า “คุณไม่ต้องกลัวนะ การทดลองนี้ไม่มีอันตรายถึงชีวิตหรอก รอคุณออกมา ผมจะทำอาหารมื้อใหญ่ให้กิน” แต่เขาไม่รู้เลยว่า ไม่ว่าการทดลองจะอันตรายหรือไม่ เขาก็ไม่มีวันได้รอฉันกลับมาอีกแล้ว เพราะฉันป่วยเป็นโรคร้ายแรง และกำลังจะตายในไม่ช้านี้

ก่อนงานแต่งหนึ่งวัน ฉันได้รับโทรศัพท์จากทางโรงแรม “สวัสดีค่ะคุณเจียง มีคนมาทำลายสถานที่จัดงานแต่งของคุณค่ะ” ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็เลยรีบมุ่งหน้าไปที่โรงแรม พอไปถึงที่นั่นก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งถือภาพแต่งงานที่ถ่ายร่วมกับว่าที่สามีของฉัน ตวาดเสียงดังลั่น “แกมันนังเมียน้อยหน้าด้าน! กล้ายั่วยวนสามีชาวบ้าน! แล้วยังเอาเงินของเขามาจัดงานแต่งเสียอลังการอีก!” พริบตาเดียวผู้คนรอบข้างก็หันมาสนใจ แม้แต่ผู้จัดการโรงแรมยังกล้าชี้หน้าต่อว่าฉัน “ฉันว่าแล้วทำไมงานแต่งทั้งทีกลับไม่เห็นเงาเจ้าบ่าวเลย ที่แท้ก็ไม่ใช่ภรรยานี่เอง” จากนั้นผู้คนที่อยู่รอบๆ ก็เข้ามาล้อมวงร่วมกันต่อว่า แล้วยังทำร้ายฉันจนแท้งลูกอีก ฉันโกรธจัดจนหลุดหัวเราะออกมา ส่งข้อความหาเลขาในทันที “ยกเลิกงานแต่งวันพรุ่งนี้เสีย แล้วไล่เฉินซวี่ออกจากบริษัทของฉันด้วย!” ใช้เงินของฉันเลี้ยงดูชู้รักไม่พอ ยังกล้าปล่อยนังเมียน้อยนี่มาหาเรื่องอีก! ดูสิว่าฉันจะจัดการพวกแกอย่างไร!

แต่งงานจนเข้าปีที่สามแล้ว ในที่สุดฉันก็ตั้งท้อง ฉันถือกล่องข้าวเตรียมไปบริษัทสามีเพื่อบอกข่าวดีนี้กับเขา แต่ผลปรากฏว่าถูกเลขาของเขาปฏิบัติเหมือนฉันเป็นเมียน้อย เธอเอากล่องข้าวครอบหัวฉัน ทั้งยังถอดเสื้อผ้าของฉัน และบังคับให้​ฉันทำแท้ง “ก็แค่แม่บ้านคนหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าจะกล้าล่อลวงท่านประธานกู้ แถมยังกล้าท้องลูกของเขาอีก “วันนี้ฉันจะทำให้เธอรู้ถึงชะตากรรมที่ลูกเมียน้อยควรจะได้รับ” จากนั้นก็ลำพองใจขอความดีความชอบกับสามีฉัน “ท่านประธานกู้ ฉันกำจัดแม่บ้านที่จ้องจะล่อลวงคุณแล้ว คุณจะให้รางวัลฉันยังไง?”

คุณหนูปลอมแค่จามเท่านั้น พี่ชายทั้งสามของฉันก็ราวกับฟ้าถล่ม คอยดูแลเธอไม่ห่างกาย ดังนั้น หลังจากคุณหนูปลอมใส่ร้ายว่าฉันผลักเธอตกน้ำอีกครั้ง พี่ชายทั้งสามจับฉันขังไว้ในห้องเย็นร้างอุณหภูมิติดลบสี่สิบองศา แถมยังตัดสวิตช์ช่วยชีวิตเพียงตัวเดียวที่อยู่ด้านใน ฉันร้องไห้ตะโกนขอความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่ที่เป็นซีอีโอ แต่เขากลับว่าฉันใจร้าย คิดแต่จะแย่งความโปรดปราน ฉันขอร้องพี่รองที่เป็นหมอ แต่เขากลับบอกว่า ฉันสมควรได้รับผลกรรมนี้ ฉันเอ่ยขอโทษพี่สามที่เป็นทนายมือทอง แต่เขากลับแค่นหัวเราะ “ปกติเธออิจฉาเนี่ยนเนี่ยนก็ช่างเถอะ ทั้งที่รู้ว่าเนี่ยนเนี่ยนร่างกายอ่อนแอ ยังผลักเธอตกน้ำอีก ใจดำจริง ๆ!” “คนใจร้ายอย่างเธอ ก็ควรอยู่ในห้องเย็นให้สงบสติอารมณ์!” พูดจบ พวกเขาก็กอดคุณหนูปลอมที่กำลังจามไว้แน่น แล้วรีบพาเธอไปโรงพยาบาล ความอบอุ่นในร่างกายค่อย ๆ เลือนหายไป ฉันรู้สึกว่าเลือดในกายกำลังแข็งตัวทีละน้อย สามสิบหกชั่วโมงต่อมา ฉันก็หมดลมหายใจ สามวันต่อมา พี่ชายทั้งสามพาคุณหนูปลอมกลับจากโรงพยาบาล ถึงเพิ่งนึกถึงฉัน แต่พวกเขาไม่รู้ว่า ฉันหนาวจนแข็งตาย กลายเป็นศพน้ำแข็งแข็งทื่อไปนานแล้ว

ลูกชายฉันอายุสามขวบแล้ว แต่หน้าตาไม่เหมือนสามีฉันเลยสักนิด พ่อสามีของฉันสงสัยไม่เลิกก็เลยแอบพาลูกชายฉันไปตรวจดีเอ็นเอกับตัวเอง ผลการตรวจดีเอ็นเอปรากฏว่าพวกเขาตาหลานไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด พ่อสามีโมโหมาก ทั้งด่าทอฉัน แล้วยังขู่จะฆ่าพวกเราแม่ลูกให้ตายอีก สามีฉันก็ตบหน้าฉันอย่างแรง "ผู้หญิงหน้าด้าน! หลอกให้ฉันเลี้ยงลูกผู้ชายคนอื่นมาตั้งสามปี!” พอเห็นพวกเขาทำนิสัยแบบนั้น ฉันก็เลยปาใบรับรองผลตรวจดีเอ็นเอของพ่อสามีกับสามีให้ดู----สองคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด พ่อสามีกับสามีอึ้งไปเลย ฉันหัวเราะเบาๆ "ใครกันแน่ที่ไม่ใช่พ่อลูกกัน..."

สามีของฉันและลูกสาวตัวปลอม เป็นคู่รักที่มีใจให้กันมาตั้งแต่เด็ก ฉันและลูกสาวตัวปลอมถูกลักพาตัวไปพร้อมกัน สามีซึ่งเป็นแพทย์ตามรถพยาบาลไปยังที่เกิดเหตุลักพาตัว แต่กลับเลือกช่วยเธอก่อน ทอดทิ้งฉันที่ขาหักทั้งสองข้างให้ต้องตะเกียกตะกายอย่างสุดชีวิตในท้องทะเล ในขณะที่กำลังจะตาย ฉันร้องขอให้เขาช่วยฉันและลูกในท้องของฉัน เขากลับเหลือบมองฉัน และก่อนจะเดินจากไปก็พูดด้วยความเมตตาว่าจะช่วยโทรเรียกรถพยาบาลให้ฉัน แล้วพูดว่า “เพื่อเอาตัวรอด คุณถึงกับกุเรื่องลูกขึ้นมาเลยเหรอ น่าขยะแขยงจริงๆ” “ผมตอบแทนบุญคุณที่คุณช่วยผมไว้หมดแล้ว จะมาเซ็นใบหย่าที่โรงพยาบาลทีหลัง” หลังจากฟังจบ ฉันจึงใช้มือที่สั่นเทาถอดเครื่องช่วยฟังออกจากหูขวา

แฟนหนุ่มของฉันเป็นคุณชายแห่งวงการ มีทรัพย์สินมากกว่าแสนล้านบาท เพื่อทดสอบฉัน เขาไม่ซื้อของขวัญอะไรให้ฉันเลยตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา และไม่เคยออกเงินอะไรให้ฉันแม้แต่แดงเดียว แม้แต่การซื้อร่มที่ร้านสะดวกซื้อเพียงคันเดียว เขาก็ต้องให้ฉันหารด้วย ต่อจากนั้นมาแม่ป่วยหนัก ฉันไล่ยืมเงินเพื่อนรอบตัวมากมาย จนขาดอีกเพียง 1 หมื่นบาท ก็จะได้ค่าผ่าตัดให้กับแม่แล้ว แต่ไม่ว่าฉันจะอ้อนวอนขอร้องแฟนหนุ่มยังไง เขาก็ไม่ยอมให้ฉันยืมเงินเลย หลังจากที่ฉันจัดงานศพของคุณแม่เสร็จด้วยตัวคนเดียว แล้วกลับบ้านไปเพื่อเก็บของมากมาย กลับเจอลิสต์ของขวัญที่เขาซื้อให้กับน้องสาวข้างบ้าน เพชรนิลจินดา เครื่องประดับของเหล่าคุณหญิงคุณนายมากมาย หรือแม้แต่ไข่มุกมูลค่ากว่าร้อยล้าน... แถมยังเจอข้อความที่คุยกับเพื่อนพ้องของตัวเองอีก “พี่เผย ได้ยินว่าหลินจือสวี่คุกเข่าอ้อนวอนขอยืมเงิน 1 หมื่นจากพี่เลยเหรอ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า” เผยซูเฉินถอนหายใจอย่างติดตลก ก่อนจะได้ยินเสียงดังขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “เนี่ยนเนี่ยนพูดถูก คนที่ยอมคุกเข่าเพื่อขอยืมเงินหมื่นเดียว ไม่ใช่ผู้หญิงที่เลิศเลออะไรนักหรอก” “คบกันแค่ 7 ปีเอง เธอก็อยากจะเอาเงินของฉันใจจะขาดแล้ว” ที่แท้ การทดสอบ 7 ปีนี้ มันเป็นแค่การยุแยงจากน้องสาวข้างบ้านงั้นเหรอ แต่เอาเถอะ ถึงยังไง ฉันก็ตัดสินใจจะเลิกกับเขา ตั้งแต่วันที่แม่จากไปแล้ว

สามปีหลังจากพ่อกับแม่หย่ากัน ผมเจอแม่ที่ร้านชาบูหม่าล่า เธอมากินข้าวกับลูกสาว พอเห็นผมเข้า สายตาก็กระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ก่อนจะเดินออกไป เธอเปิดคิวอาร์โค้ดเพิ่มเพื่อนยื่นมาตรงหน้าผม “แอดเพื่อนไว้สิ เดี๋ยวฉันโอนเงินให้แกสักหน่อย แกกับพ่อแกจะได้ไปหาของดีๆ กิน” ผมดันโทรศัพท์กลับไป “ไม่เป็นไรครับ คุณเสิ่น” “เมื่อก่อนไม่เห็นคุณจะดีกับผมและพ่อขนาดนี้เลย” แม่พลันหน้าถอดสีไปชั่วครู่ คิ้วขมวดแน่นเข้าหากัน “ทำไมแกถึงหัวแข็งเหมือนพ่อแกไม่มีผิด? ถ้าอยู่กับฉัน จะถึงขั้นต้องมาเป็นเด็กเสิร์ฟแบบนี้ไหม?” “ไปบอกพ่อแกซะ ถ้าเขายอมรับผิด ฉันจะรับแกกลับมาเสวยสุข” ผมมองเธอด้วยสายตาเย็นชา โดยไม่พูดอะไรสักคำ เธอไม่รู้หรือไงว่า พ่อผมตายไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว?

ชาติที่แล้ว ฉันถูกรับกลับไปยังตระกูลเซี่ย พี่ชายแท้ๆ ของฉัน เพื่อปกป้องลูกสาวบุญธรรม จึงใส่ร้ายว่าฉันเป็นคนทำให้เธออาการกำเริบ พ่อแม่แท้ๆ ปักใจเชื่อ และขับไล่ฉันออกจากบ้าน หลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ป่วยตายอยู่ข้างถนน เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันย้อนเวลากลับมายังวันที่ถูกรับกลับเข้าตระกูลเซี่ย เซี่ยอีหมิงยืนขวางอยู่ต่อหน้าพ่อแม่ ชี้มาที่ฉันแล้วพูดว่า “พ่อครับ แม่ครับ เธอไม่ใช่น้องสาวของผม! สองสามีภรรยาคู่นั้นมองฉันด้วยความผิดหวัง แล้วหันหลังเดินจากไป ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้หยิบหยกประจำตัวที่ใช้พิสูจน์ฐานะออกมา ก่อนจะเดินกลับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างเงียบ ๆ ยี่สิบปีต่อมา ฉันกลายเป็นอายุรแพทย์ชั้นนำของประเทศ ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยื่นแฟ้มประวัติคนไข้มาให้ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “หมอครับ ได้โปรดเถอะครับ ช่วยชีวิตน้องสาวผมที” ทันทีที่เห็นชื่อ ฉันชะงักไป สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าที่อิดโรยของเขา หลังจ้องมองอยู่เนิ่นนาน ฉันจึงเงยหน้ามองชายคนนั้น แล้วพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “คนไข้คนนี้ ฉันไม่รับรักษาค่ะ”

แม่ของผมเปิดคลินิกมาตลอดทั้งชีวิต ยาแก้หวัดหนึ่งชุดขายเพียงยี่สิบห้าบาท หลังจากผมรับช่วงต่อคลินิก ก็ยังคงยึดมั่นในคำสอนของแม่ ตั้งใจรักษาและดูแลชาวบ้านทุกคนอย่างเต็มที่ แต่หลังจากฉันคิดค่ายาให้เน็ตไอดอลคนหนึ่งเป็นเงินร้อยห้าสิบบาท กลับถูกชาวเน็ตด่าว่าเป็นคลินิกใจดำ หลอกเอาเงินและคร่าชีวิตคน ชายหญิง เด็กและคนแก่ทั้งหมู่บ้านต่างพากันมาปิดล้อมหน้าคลินิกผม บีบบังคับให้ผมคืนเงินที่เรียกเก็บเกิน ผมทำตามความต้องการของพวกเขา หลังจากคืนค่ารักษาทั้งหมดแล้ว ผมก็ปิดคลินิกด้วยมือตัวเอง "ตามที่ทุกท่านต้องการ คลินิกจึงปิดตัวลง” “ต่อไปหากใครปวดหัวเป็นไข้ ก็เชิญไปลงทะเบียนรักษาที่โรงพยาบาลประจำอำเภอซึ่งอยู่ห่างออกไป 30 กิโลเมตรด้วยตัวเอง ขอให้ทุกท่านสุขภาพแข็งแรง" แต่พอถึงวันรุ่งขึ้น พวกเขาก็กลับมารุมล้อมหน้าประตูคลินิกผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ พวกเขากลับมาขอร้องอ้อนวอนให้ผมเปิดประตู

ตำบลเรามีกฎดั้งเดิมอยู่ข้อหนึ่ง บ้านไหนถ้าคลอดลูกแฝด จะต้องให้อีกคนรับบทเป็น“ไก่” อีกคนรับบทเป็น“ลิง” ถึงจะสั่งสอนได้ถูกต้อง และเติบโตมาอย่างปลอดภัย ฉันเกิดก่อนน้องสาวสี่นาที จึงกลายเป็นไก่ตัวนั้น น้องแอบหนีไปเล่นน้ำในแม่น้ำ แม่ไม่ด่าเธอสักคำ แต่กลับกดหัวฉันจุ่มลงในแม่น้ำครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งน้องตกใจจนร้องไห้โฮ ตะโกนว่า "หนูจะไม่ไปเล่นน้ำอีกแล้ว" แม่ถึงยอมปล่อยมือ ยัยน้องหุงข้าวแล้วลืมกดสวิตช์ พอแม่เลิกงานกลับมาบ้านเห็นว่าข้าวในหม้อยังเป็นข้าวสารดิบ แม่ก็ยกข้าวสารดิบสองชามมาวางตรงหน้าฉัน "กินให้หมด ห้ามเหลือแม้แต่เม็ดเดียว" เคี้ยวข้าวสารดิบจนเลือดเต็มปาก ตลอดเวลานั้นแม่จ้องมองสีหน้ายัยน้องตาไม่กะพริบ รอจนยัยน้องร้องไห้ออกมา ถึงยอมยกชามออกไปอย่างพึงพอใจ ฉันรับบทเป็นไก่ตัวนั้นมาตลอดสิบหกปี จนกระทั่งปีนั้น เกิดเหตุแจ้งเตือนภัยพายุไต้ฝุ่นระดับสีแดง คนทั้งตำบลพากันอพยพด่วนกลางดึก แต่น้องกลับเที่ยวเล่นกับเพื่อนจนดึกดื่นค่ำคืนถึงยอมกลับบ้าน ร่างกายเปียกปอน ยิ้มระรื่นไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ในปีที่ห้าที่คบกับเสิ่นหนานเฟิง เขาได้เลื่อนงานแต่งงานของเขากับเจียงซือหยีออกไป ในคลับแห่งหนึ่ง เธอเห็นเขาขอผู้หญิงคนอื่นแต่งงานกับตา มีคนถามเขาว่า "คุณคบกับเจียงซือหยีมาห้าปีแล้ว แต่จู่ๆ ไปแต่งงานกับสวีเหว่ย คุณไม่กลัวว่าเธอจะโกรธเหรอ?" เสิ่นหนานเฟิงทำท่าไม่สนใจว่า "เหวยเหว่ยป่วยหนัก นี่เป็นความปรารถนาสุดท้ายของเธอ ซือหยีรักผมมากขนาดนั้น เธอจะไม่มีวันไปจากผมหรอก" คนทั้งโลกรู้ดีว่าเจียงซือหยีรักเสิ่นหนานเฟิงอย่างบ้าคลั่ง เธอจะอยู่ไม่ได้หากไม่มีเขา แต่ครั้งนี้ เขาคิดผิดแล้ว ในวันแต่งงาน เขาพูดกับเพื่อนๆ ว่า "ดูซือหยีเอาไว้ อย่าให้เธอรู้ว่าผมกำลังแต่งงานกับคนอื่น!" เพื่อนถามด้วยความประหลาดใจว่า "ซือหยีก็จะแต่งงานในวันนี้ คุณไม่รู้เหรอ" ในขณะนั้น เสิ่นหนานเฟิงสติแตก

เมืองเซียงจางของเรา หากบ้านไหนได้ลูกสาว ปีนั้นก็จะปลูกต้นเซียงจางเอาไว้หนึ่งต้น พอถึงวันแต่งงานก็จะตัดต้นไม้นั้นมาประกอบเป็นหีบใบใหญ่สองใบเพื่อใส่สินเดิมให้เต็ม สื่อความหมายมงคลถึงการครองคู่กัน ครึ่งเดือนก่อนถึงงานแต่งของฉันกับน้องสาว พี่ชายถือหีบไม้ที่ต่อเสร็จแล้วสองใบกลับมาบ้าน เขาหิ้วหีบเข้ามาอย่างทุลักทุเล ขณะที่น้องสาวมองด้วยแววตาเป็นประกายตื่นเต้น แม่ลูบผมเธออย่างทะนุถนอม “ลูกรักของแม่ เผลอแป๊บเดียวก็จะแต่งงานแล้ว ทั้งที่ยังเป็นเด็กอยู่แท้ ๆ” พ่อเองก็ขมวดคิ้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าหมอนั่นกล้าทำไม่ดีกับหนวนหน่วนละก็ พ่อจะถลกหนังมันให้ดู!” ไม่มีใครรู้สึกเลยว่าหีบนั้นไม่ถูกต้อง สายตาของฉันมองเลยไปด้านหลังพี่ชาย ทว่ากลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นเลย ฉันเอ่ยถาม “พี่คะ แล้วของฉันล่ะ” พี่ชายชะงักไป คล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันก็แต่งงานในวันเดียวกัน “พอทำหีบให้หนวนหน่วนเสร็จใบหนึ่งก็เพิ่งเห็นว่าไม้ไม่พอ ไม่มีทางเลือกก็เลยเอาต้นไม้ของเธอมาใช้ด้วยน่ะ” แม่เริ่มแสดงสีหน้ารำคาญใจ “ช่างเถอะ ใช้ไปแล้วก็แล้วไป ถึงเวลาแกก็แค่ไปซื้อถุงมาใส่สักสองใบก็หมดเรื่อง จะมาทำหน้าหงิกงอใส่ใคร” ฉันมองแผ่นหลังของพวกเขาที่รุมล้อมน้องสาว พลันนึกถึงคำกำชับที่พ่อกับแม่เคยบอกพี่ชายไว้ “หีบสินเดิมของลูกสาวต้องตั้งใจทำดี ๆ นะ มันเกี่ยวพันถึงความสุขชั่วชีวิตเชียวละ” ที่แท้คำว่าลูกสาวสำหรับพวกเขาก็ไม่ได้รวมฉันอยู่ในนั้นด้วย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันเองก็ไม่ต้องการพวกเขาแล้วเหมือนกัน

หมอบอกว่า ถ้าไม่ได้รับแนวทางการรักษาเชิงทดลองรุ่นใหม่ล่าสุด ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้เพียง 72 ชั่วโมง แต่สิทธิ์การรักษาเพียงหนึ่งเดียว กลับถูกลู่เป่ยเฉินมอบให้กับหลินอวี่เวย “ไตวายของเธอรุนแรงยิ่งกว่า” เขากล่าว ฉันพยักหน้า แล้วกลืนเม็ดยาสีขาวพวกนั้นลงไป ยาที่จะเร่งให้ฉันตายเร็วขึ้น ในช่วงเวลาที่เหลือ ฉันทำหลายสิ่งหลายอย่าง ขณะลงนาม ทนายความมือสั่นพลางเอ่ยว่า “หุ้นมูลค่า 1 แสนล้าน คุณจะโอนทั้งหมดจริงเหรอครับ?” ฉันพูดว่า “ใช่ มอบให้หลินอวี่เวย” ลูกสาวของฉัน ถังถัง ยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ในอ้อมกอดของหลินอวี่เวย พลางพูดว่า “คุณแม่หลินอวี่เวยซื้อกระโปรงใหม่ให้หนู!” ฉันพูดว่า “สวยจริง ๆ เลย ต่อไปต้องเชื่อฟังคุณแม่หลินอวี่เวยนะ” แกลเลอรีที่ฉันสร้างขึ้นด้วยน้ำมือของตัวเอง ตอนนี้กลับติดชื่อของหลินอวี่เวยอยู่ “พี่สาว พี่ช่างแสนดีเหลือเกิน” เธอกล่าวทั้งน้ำตา ฉันพูดว่า “เธอจะบริหารจัดการได้ดีกว่าฉัน” แม้แต่กองทุนทรัสต์ของพ่อแม่ ฉันก็ยังเซ็นสละสิทธิ์ไปแล้ว ลู่เป่ยเฉินเผยรอยยิ้มจริงใจครั้งแรกในรอบหลายปี พลางพูดว่า “เสิ่นเจียอิน เธอเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ได้ก้าวร้าวเหมือนแต่ก่อน เธอในแบบนี้ช่างงดงามเหลือเกิน” ใช่สิ… ตัวฉันที่กำลังจะตาย ก็ได้กลายเป็น “เสิ่นเจียอินผู้สมบูรณ์แบบ” ในสายตาของพวกเขาเสียที เสิ่นเจียอินที่เชื่อฟัง ใจกว้าง และไม่เอ่ยปากโต้แย้งอีก การนับถอยหลัง 72 ชั่วโมงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ฉันสงสัยมากว่าพอถึงวินาทีที่หัวใจหยุดเต้น พวกเขาจะจำอะไรเกี่ยวกับฉันได้บ้าง? คือ “ภรรยาที่ดีที่ในที่สุดก็เรียนรู้จะปล่อยวาง” คนนั้น หรือเป็นผู้หญิงที่ใช้ความตายเพื่อทำให้การล้างแค้นสมบูรณ์?

ในวันที่ฉันตาย แฟนฉันยังไปคั่วกิ๊กอยู่ เขาเป็นผู้ชายที่ฉันช่วยออกมาจากกลุ่มเศรษฐีนี โดยมีเงื่อนไขว่าให้อยู่เป็นแฟนฉันสามปี ซึ่งเขาตกลง ฉันให้เงินเขาใช้ ช่วยเรื่องการลงทุน ส่งให้เขากลายเป็นคนดัง เขากลับบอกฉันว่าเราเป็นแฟนกันไม่ได้ แต่อีกด้านกลับไปสร้างกระแสจับคู่กับหญิงอื่นไม่เลือก คู่จิ้นของเขาฝากข้อความไว้ให้ฉัน ’ถ้าไม่ใช่หวังไต่เต้า ใครจะมาสนใจหล่อน จืดชืดยังกะอะไรดี’ แต่ทำไมพอฉันตาย เขากลับคลุ้มคลั่งเสียอย่างงั้น

วันที่สามหลังจากฉันตาย ซูสือเยี่ยนก็ได้รับสายโทรศัพท์ยืนยันศพ เขาโอบผู้หญิงอยู่ในอ้อมแขนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ตายแล้วก็ตายไปสิ เผาแล้วค่อยโทรบอกผม” ร่างของฉันถูกส่งเข้าเตาเผา พอกลายเป็นเถ้ากระดูกแล้ว เจ้าหน้าที่ก็โทรศัพท์หาซูสือเยี่ยนอีกครั้ง เขาจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด “รู้แล้วน่า จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

บ้านฉันให้ความสำคัญกับความยุติธรรมมากที่สุด เพราะพี่ชายพี่สาวฝาแฝดมักจะทะเลาะตีกันได้ทุกที่ทุกเวลา เพียงเพราะพ่อแม่ลำเอียงใครไปนิดหน่อย ดังนั้นทุกอย่างในบ้านจึงล้วนถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนอย่างยุติธรรม ส่วนหนึ่งให้พี่ชาย อีกส่วนหนึ่งให้พี่สาว ฉันถามแม่ด้วยความงุนงง แล้วของหนูล่ะ? แม่กลับตะคอกใส่ฉัน "ที่บ้านมีพี่ชายพี่สาวหนูสร้างความวุ่นวายยังไม่พออีกเหรอ?! หนูช่วยไม่สร้างเรื่องให้ปวดหัวหน่อยได้ไหม" ต่อมาที่บ้านได้รถใหม่ รถหกที่นั่ง มีห้าคน ในวันที่ทั้งครอบครัวออกไปเที่ยวด้วยกัน ที่นั่งที่เหลืออยู่อีกสองที่นั่ง ที่หนึ่งใส่แมวของพี่สาวไว้ อีกที่หนึ่งใส่หมาของพี่ชายไว้ ส่วนฉันก็ยืนอยู่นอกประตูรถอย่างทำตัวไม่ถูก พี่ชายปกป้องหมาของตัวเองอย่างระมัดระวัง พี่สาวกลอกตา "ตกลงกันแล้วว่าจะต้องยุติธรรม ใครก็ห้ามมาแย่งที่นั่งแมวของหนู” พ่อหันมามองฉันที่ยังยืนตากฝนด้วยความหงุดหงิด "หนูไม่มีเรื่องอย่างอื่นทำเหรอ?" ฉันหนาวจนตัวสั่น แต่ก็ฝืนยิ้มให้เขา "มีค่ะ หนูไม่ได้แล้วค่ะ" ฉันหันหลังไปยื่นใบสมัครนักเรียนแลกเปลี่ยนต่างประเทศให้กับอาจารย์ที่ปรึกษา ในเมื่อไม่อาจได้รับความยุติธรรมที่หายไปจากชีวิตฉันยี่สิบปีนี้ ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะหยุดอยู่ที่เดิมแล้ว

เพื่อนสนิทของฉันหวานหว่านตัดสินใจกระโดดน้ำเพื่อจบชีวิตตัวเองหลังจากที่เธอถูกล่วงละเมิดทางเพศ และฉันคือคนเดียวที่รู้ว่าใครคือคนร้าย แต่ฉันกลับเลือกปกปิดความผิดของเขา ถึงขั้นที่แม่ของหวานหว่านคุกเข่าลงกราบขอร้องแทบเท้าฉัน แต่ฉันก็เลือกหันหลังเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างรุมประณามด่าทอว่าไร้มนุษยธรรม บุกเข้ามาทุบประตูบ้านฉัน ฉันจึงปล่อยสุนัขออกไปไล่กัดพวกเขาโดยไม่ลังเล สิบปีต่อมา ในวันที่ฉันกำลังจะจากโลกนี้ไป ซุนชิงเสวี่ยเพื่อนสนิทที่หายตัวไปนานหลายปีกลับมาอีกครั้งในฐานะมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ สิ่งแรกที่เธอทำคือใช้วิธีเดียวกับนักโทษประหารอย่างการส่งฉันขึ้นไปบนแท่นพิพากษาความทรงจำ “จางอี้เหยา! เธอมันสัตว์เดรัจฉานที่คอยปกป้องคนร้ายคดีข่มขืน！ฉันกับหวานหว่านตาบอดจริง ๆ ที่คว้าคนอย่างเธอมาเป็นเพื่อน！” “หวานหว่านตายมาแล้วสิบปี ส่วนเธอก็ปล่อยให้คนร้ายลอยนวลมาได้ตั้งสิบปี！” “วันนี้ฉันจะใช้เครื่องถอดความทรงจำที่ฉันพัฒนาขึ้นมา ดูให้รู้ไปเลยว่าคนร้ายที่เธอปกป้องอยู่คือใคร！” แต่เมื่อใบหน้าคนร้ายตัวจริงปรากฏต่อหน้าทุกคน ซุนชิงเสวี่ยกลับพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี ถึงขนาดที่คุกเข่าก็ยังแทบทรงตัวไม่อยู่ ……