Maikling Kwento at Nobelang อารมณ์ที่สมจริง

ปีที่ 6 หลังจากถูกไล่ออกจากตระกูลเศรษฐีในฐานะลูกสาวตัวปลอม ฉันก็ต้องเอาตัวรอดด้วยการขายเลือด เพิ่งจะได้เงินมาไม่กี่บาท กำลังจะติดต่อหมอเพื่อขอรับยา จู่ ๆ ก็ถูกบอดี้การ์ดเตะเข้าที่ข้อพับเข่าอย่างแรง ขาทั้งสองทรุดลงคุกเข่า พร้อมกับได้ยินเสียงผู้หญิงมีฐานะคนหนึ่งกรีดร้องอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ “แกมันอกตัญญู! ยังกล้าโผล่มาที่นี่อีกทำไม หรือยังคิดจะทำร้ายหลิงเหอของฉันอีก!” ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าอย่างแรง ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า ผู้หญิงตรงหน้าคือแม่ที่กำลังหาทางหาเลือดให้ลูกสาวสุดที่รักอย่างจีหลิงเหอ พี่ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นแม่แทบเสียสติ ก็สั่งให้บอดี้การ์ดลากฉันออกไปทันที เขายืนก้มมองฉันที่อยู่เบื้องล่าง สายตาจับจ้องไปที่ธนบัตรในมือฉัน ก่อนจะหัวเราะเยาะ “ดูท่าหลายปีมานี้ นิสัยแกก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยสินะ เพื่อศักดิ์ศรีจอมปลอมที่ไร้ค่าพวกนั้น ถึงขั้นขายเลือดตัวเอง” “อีกครึ่งเดือนหลิงเหอก็จะเรียนจบและไปเรียนต่อต่างประเทศ จะไม่ได้เป็นลูกรักเพียงคนเดียวของบ้านอีกแล้ว แกก็จะไม่มีโอกาสไปกลั่นแกล้งเธออีก” “ถึงตอนนั้น ฉันจะอธิบายกับพ่อแม่แล้วรับแกกลับบ้าน แกก็ยังเป็นเจ้าหญิงของบ้านเหมือนเดิม” “กลับบ้าน... เจ้าหญิงงั้นเหรอ...?” ฉันพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วหัวเราะออกมา โรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงที่ฉันป่วยอยู่อาการทรุดเร็วเกินไป ฉันคงยื้อได้ไม่ถึงเดือน ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่วันที่เขาเลือกเชื่อคำกล่าวหาของจีหลิงเหอ เด็กยากจนคนนั้น กล่าวหาว่าฉันเป็นลูกสาวตัวปลอม ฉันก็ไม่มีบ้านอีกต่อไปแล้ว

ฉันกำลังจะออกจากร้านอาหารที่น้องชายฉันเปิด แต่กลับถูกผู้จัดการเรียกไว้ “คุณผู้หญิงคะ สวัสดีค่ะ คุณยังไม่ได้ชำระเงินนะคะ” ฉันมองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นตานั้น คิดในใจว่าน่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่ไม่รู้จักฉัน เลยอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ให้ลงบิลไว้ที่บัญชีของเจ้าของร้านก็ได้ค่ะ เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ผู้จัดการหญิงปรายตามองฉันอย่างดูแคลนก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิงคะ ร้านของเราเป็นร้านมิชลินสามดาว ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ลงบิลมาก่อนค่ะ” พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่พิมพ์ออกมาแล้วมาให้ฉัน ฉันก้มตาลงเหลือบมองแวบหนึ่ง มื้อเดียวราคา สองล้านห้าแสน ค่าดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร หนึ่งแสนห้าหมื่น ค่าเครื่องฟอกอากาศเฉพาะบุคคล สองแสนห้าหมื่น ค่าบริการปลอบประโลมสภาพจิตใจสำหรับลูกค้าวีไอพี ห้าแสน ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ อีกเพียบ ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องชายจะมาเปิดร้านโก่งราคาแบบนี้ พอเห็นเข้าเลยโกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันเป็นพี่สาวของคุณไป๋นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้เขากลับไปคุยกับฉันที่บ้านเอง” แต่เธอกลับไม่ยอมเลิกรา พูดแขวะไม่หยุดว่า “ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่ามาทำเป็นอวดดีสิคะ ยังจะกล้าอ้างว่ารู้จักคุณไป๋อีกเหรอ?” ฉันส่งข้อความสั้นถึงเลขาว่า : บอกน้องชายฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไล่ผู้หญิงคนนี้ออก หรือฉันจะถอนเงินลงทุน

ลูกชายของฉันตายแล้ว ถูกคนทุบหัวตายอยู่ในห้องน้ำที่แสนคับแคบ สามีที่เป็นครูใหญ่เร่งรีบมาถึงที่เกิดเหตุ แต่กลับอุ้มผู้ก่อเหตุซึ่งเป็นลูกชายของคนที่เขารักขึ้นรถโรงพยาบาล แล้วรีบร้อนจากไป ก่อนตาย ลูกชายปลอบใจฉันว่า “แม่ครับ อย่าร้องไห้เลย พ่อไม่เชื่อผม ผมไม่เสียใจเลยสักนิด” “ขอแค่แม่เชื่อผมก็พอแล้ว...” ในงานศพของลูกชาย ฉันโทรหากู้ถิงอวี้ เขากลับตะคอกใส่ฉันด้วยความโมโห “เสี่ยวซินต้องเย็บที่แขนสองเข็ม ก็เพราะถูกลูกชายของคุณข่วนจนเป็นแผล! ถ้าคุณยังไม่เลิกตอแยผมอีก ผมกลับไปเมื่อไหร่จะตบเขาให้ตาย!” ลูกชายของคุณ? ฉันมองรูแผลที่มีขนาดเท่าชามบนหน้าผากที่ไม่มีเลือดไหลออกมาแล้วของลูกชาย ก่อนจะหลับตาลง ใช่ เขาคือลูกชายของฉัน... เพราะฉะนั้น กู้ถิงอวี้ ลูกชายของฉันตายแล้ว ฉันกับคุณก็ไม่มีอะไรผูกมัดกันอีกแล้ว ……

ขณะเดินอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต มีผู้หญิงแก่แปลกหน้าผมขาวคนหนึ่ง อยู่ดีๆ มาจับมือฉันไว้ ฉันรีบเอามือทาบหน้าท้อง แต่เขากลับบอกว่า "ท้องนี้ของคุณถูกคนสับเปลี่ยนรก อีกไม่นานเด็กก็จะตายอยู่ในท้อง" ฉันคิดว่าเขาเป็นนักต้มตุ๋น แต่ไม่ทันไรเขาก็พูดต่ออีก "คุณรีบไปล้วงคออาเจียนออกมาซะ เอาเนื้อปลาที่กินไปเมื่อกี้ออกมาให้หมด"

น้องชายสามียืนกรานอยากจะไปเที่ยวพักผ่อนที่ชายหาดฮาวายในวันคริสต์มาส ฉันจึงตัดสินใจพาทุกคนในครอบครัวไปเที่ยวด้วยกัน เมื่อน้องสาวคนสนิทของสามีรู้เรื่องนี้ เธอจึงอยากพาลูกไปเที่ยวกับพวกเราด้วย เขาซื้อตั๋วเครื่องบินโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่กลับขอให้ฉันขับรถขนสัมภาระไป เดิมทีฉันคิดว่าทุกคนในครอบครัวจะช่วยพูดให้ฉัน แต่พวกเขากลับสนับสนุนการตัดสินใจของสามีฉัน โอเค ได้ ถ้าอย่างนั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่แยกทางกันไปเลย แต่ทุกคนในครอบครัวของพวกเขากลับเริ่มกลัว...

ลูกชายฉันอายุสามขวบแล้ว แต่หน้าตาไม่เหมือนสามีฉันเลยสักนิด พ่อสามีของฉันสงสัยไม่เลิกก็เลยแอบพาลูกชายฉันไปตรวจดีเอ็นเอกับตัวเอง ผลการตรวจดีเอ็นเอปรากฏว่าพวกเขาตาหลานไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด พ่อสามีโมโหมาก ทั้งด่าทอฉัน แล้วยังขู่จะฆ่าพวกเราแม่ลูกให้ตายอีก สามีฉันก็ตบหน้าฉันอย่างแรง "ผู้หญิงหน้าด้าน! หลอกให้ฉันเลี้ยงลูกผู้ชายคนอื่นมาตั้งสามปี!” พอเห็นพวกเขาทำนิสัยแบบนั้น ฉันก็เลยปาใบรับรองผลตรวจดีเอ็นเอของพ่อสามีกับสามีให้ดู----สองคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด พ่อสามีกับสามีอึ้งไปเลย ฉันหัวเราะเบาๆ "ใครกันแน่ที่ไม่ใช่พ่อลูกกัน..."

ในวันเกิดของลูกชาย สามีของฉันขอให้คนที่เขาชอบมาที่บ้านเพื่อไปรับลูกชาย ฉันปฏิเสธที่จะปล่อยเขาไปอย่างดื้อรั้น และในช่วงทางตัน ก็เกิดไฟไหม้ที่โถงทางเดิน ศีรษะของฉันถูกหินที่ตกลงมากระแทก และศีรษะของฉันก็เลือดออก แต่ลูกชายของฉันก็ไม่ได้รับอันตรายใด ๆ ภายใต้การคุ้มครองของฉัน แต่เมื่อสามีนักดับเพลิงมาช่วยผู้คน ลูกชายก็คว้าหน้ากากป้องกันแก๊สพิษเพียงชิ้นเดียวไปมอบให้ที่คนสามีชอบ “ป้าหลานหลานสุขภาพไม่ค่อยดี พ่อช่วยไว้ก่อนเถอะ แม่แค่รอให้ลุงคนอื่นช่วยคุณ!” ฉันเฝ้าดูพวกเขาจากไปพร้อมกับรอยยิ้มเบี้ยวบนริมฝีปากของฉัน ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งหมดจะลืมไปว่า ฉันเป็นโรคหอบหืดอย่างรุนแรง และถ้าไม่มีหน้ากากป้องกันแก๊สพิษฉันก็คงจะตาย

บนทางด่วนขณะเดินทางกลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านเกิด น้องชายก็โวยวายจะเข้าห้องน้ำ แม่เร่งฉันกับพี่สาว "จุดพักรถข้างหน้ายังอยู่อีกไกล พวกแกก็รีบไปเข้าด้วยเลย จะได้ไม่ต้องมาปวดทีหลัง" "เร็วๆ เข้า อย่ามัวแต่ชักช้าโอ้เอ้!" ฉันรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ทว่าเมื่อออกมากลับพบว่ารถยนต์คันคุ้นตากำลังเปิดไฟท้าย และค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป อุณหภูมิภายนอกใกล้จะติดลบ แต่พ่อกับแม่กลับลืมฉันทิ้งไว้ที่จุดพักรถไร้ผู้คน ฉันรีบวิ่งตามไปอย่างร้อนรน พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น "พ่อ! แม่!" ทว่ารถคันนั้นกลับเลี้ยวไปรวมกับกระแสรถบนท้องถนน จนกระทั่งมองไม่เห็นอีกต่อไป

มีนัดกับเพื่อนสนิทไปเทศกาลดนตรี แต่กลับถูกรักแรกของพี่ชายขังไว้ในห้องน้ำ "เด็กสาวสมัยนี้ช่างไร้ยางอายจริงๆ กล้าดียังไงมายั่วยวนแฟนประธานบริษัทของฉัน!" "วันนี้ฉันจะต้องสั่งสอนเธอให้หลาบจำ! พ่อแม่เธอไม่สอน ฉันจะสอนเอง!" เธอไม่ฟังคำอธิบายของฉัน ใช้น้ำจากไม้ถูพื้นห้องน้ำราดใส่ตัวฉันจนทั่ว แล้วตบหน้าฉันต่อหน้าคนอื่น ถอดเสื้อผ้าฉัน ใช้เหล็กร้อนๆ พิมพ์คำว่า "มือที่สามน่าละอาย" ลงบนตัวฉัน เมื่อพี่ชายฉันมาถึง ฉันก็ถูกทรมานจนเสียโฉมแล้ว "กู้เฉิง ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันคิดจริงๆ ว่าเธอเป็นน้อง 'แบบนั้น' ของคุณนะ!"

เนื่องจากลูกสาวของคนที่แอบชอบทว่าเกินเอื้อมเป็นลมแดดเพราะถูกขังไว้ในรถ ภายใต้ความโกรธเกรี้ยว พ่อจึงจับฉันมัดแล้วเอาไปขังไว้ในที่เก็บของท้ายรถ เขามองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ “ฉันไม่มีลูกสาวอำมหิตอย่างแก แกสำนึกผิดอยู่ที่นี่ไปดี ๆ ซะ” ฉันตะโกนอ้อนวอน ยอมรับผิด ขอเพียงให้เขาปล่อยฉันออกไป ทว่าสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงคำสั่งตายไร้ปรานีของเขา “นอกจากเธอตายแล้วเท่านั้น ไม่งั้นใครก็อย่าคิดปล่อยเธอออกมาเชียว” รถจอดอยู่ในโรงจอดรถ ไม่ว่าฉันจะตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างไรก็ไม่มีใครได้ยิน ผ่านไปเจ็ดวัน เขาจึงนึกถึงลูกสาวอย่างฉัน และตัดสินใจปล่อยฉันออกมา ทว่าไหนเลยเขาจะรู้ ฉันตายอยู่ในที่เก็บของท้ายรถนั่นไปตั้งนานแล้ว และไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้อีก

สามีของฉันเป็นหัวหน้าหน่วยกู้ภัย ตอนที่ฉันติดอยู่ในถ้ำและถูกฝูงหมาป่าล้อม ฉันพยายามโทรหาสามีอย่างบ้าคลั่ง แต่เขาก็ตัดสายใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อกองไฟเริ่มมอดดับ ฝูงหมาป่าค่อยๆ เข้ามาใกล้ฉัน สามีก็โทรกลับมา พร้อมต่อว่าฉันด้วยความโกรธ "คุณช่วยเลิกเปลืองทรัพยากรสาธารณะได้ไหม ผมเป็นหัวหน้าทีมกู้ภัยก่อนที่จะเป็นสามีของคุณ " เสียงโกรธเกรี้ยวของเขาถูกแทรกด้วยเสียงอ่อนหวานของหญิงสาว "พี่หวยเอวี่ยน แขนฉันบาดเจ็บ พี่ช่วยพาฉันไปส่งโรงพยาบาลได้ไหม" เสียงนั้นฉันจำได้ดี เธอคือรักแรกของสามี ตั้งแต่สามีของเธอเสียไป เธอก็เกาะติดสามีของฉันเหมือนผีดูดเลือด และสามีของฉันก็ไม่ปฏิเสธ ดูเหมือนเขาจะสนุกกับมันเสียด้วยซ้ำ... ฉันตัดสายด้วยความสิ้นหวัง มือสั่นเทาพยายามจะโทรแจ้งตำรวจ แต่จู่ๆ หัวหน้าหมาป่าก็กระโจนใส่ฉัน ฉันถูกหัวหน้าหมาป่ากระโจนใส่จนล้มลงกับพื้นและหมาป่าตัวอื่นๆ รีบวิ่งเข้ามาเหมือนได้รับสัญญาณอย่างบ้าคลั่ง ฉันไม่มีแม้แต่โอกาสจะขัดขืน ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ในชั่วพริบตา ก่อนที่สติสัมปชัญญะของฉันจะดับวูบ ฉันพยายามมองไปยังท้องของตัวเอง "แม่ขอโทษนะลูก..."

วันชาติจีน ดาวประจำโรงเรียนแต่งงาน เธอส่งข้อความเชิญเพื่อนร่วมห้องทุกคนไปร่วมงานผ่านแชทกลุ่ม ตอนแรกฉันแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แต่เธอกลับแท็กชื่อฉันโดยตรง “เสิ่นเหยียน ถึงเธอจะชอบอ้างตัวเป็นลูกสาวเศรษฐีตอนที่เรียนอยู่มัธยม ฉันก็ไม่ถือสาอะไรหรอกนะ ฉันยอมให้เธอมาเข้าร่วมงานแต่งสุดหรูหราของฉันในวันพรุ่งนี้” จากนั้นก็มีเพื่อนร่วมชั้นเข้ามาส่งเสริมว่า “ดาวโรงเรียนของเราใจกว้างจริงๆ มิน่าล่ะถึงแต่งงานเข้าตระกูลลู่ได้ แม้แต่เสิ่นเหยียนที่ชอบอวดรวยจอมปลอมยังยอมให้อภัย!” “คนอย่างเสิ่นเหยียนคู่ควรจะเข้าร่วมงานแต่งในคฤหาสน์ของดาวโรงเรียนเหรอ? ไว้หน้าเธอเกินไปแล้ว” พอคนเริ่มด่าทอหนักขึ้น ดาวโรงเรียนก็ออกมาช่วยเกลี้ยกล่อม “ช่างเถอะ เรื่องมันผ่านมาตั้งนานจนฉันไม่เก็บมาใส่ใจแล้ว เสิ่นเหยียนทั้งจนทั้งขี้เหร่อยู่แล้ว พวกเราอย่าไปว่าเธอนักเลย” พอเธอพิมพ์แบบนั้น คนในแชทกลุ่มก็พากันเลียแข้งเลียขาเธอยกใหญ่ ชมว่าเธอแสนดีและใจบุญขนาดไหน ฉันแสยะยิ้ม ตอนนั้นเธอแสร้งทำตัวเป็นลูกสาวเศรษฐีหลอกคนในโรงเรียน แล้วยังใส่ร้ายฉันที่เป็นลูกสาวเศรษฐีตัวจริงว่าพูดโกหก ทำให้ฉันถูกคนทั้งโรงเรียนด่า ฉันเปิดดูการ์ดเชิญในกลุ่มแชท ก่อนจะเห็นว่าคฤหาสน์ที่จัดงานแต่งคือบ้านของฉันเอง เจ้าบ่าวที่อยู่ในรูปก็คุ้นตามาก นี่ไม่ใช่คนขับรถของสามีฉันหรอกหรือ? พอคิดได้แบบนี้ฉันก็ยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า “ได้สิ ฉันจะไปร่วมงานแต่งของเธอแน่นอน!”

ในปีที่เจ็ดหลังจากขาดการติดต่อ พี่สาวพบชื่อฉันในรายชื่อผู้บริจาคของศูนย์ปลูกถ่ายอวัยวะ เธอมองเอกสารในมือพยาบาล มองรูปถ่ายและชื่อเดิมของฉันที่อยู่บนนั้น ก่อนขมวดคิ้วแน่น “คนนี้อยู่ไหน?” “อยู่หอผู้ป่วยระยะสุดท้าย ชั้นสิบสองค่ะ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขายังรู้สึกตัวได้ พรุ่งนี้จะเข้ารับการผ่าตัด” สีหน้าเธอหม่นลง ก่อนเดินขึ้นไปชั้นบน พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นฉันกำลังเขียนจดหมายลาตาย “ลู่จี้” ฉันเงยหน้ามองเธอ ยิ้มบาง ๆ อย่างสงบ "คุณคงจำคนผิดแล้ว ผมชื่อจี้วั่ง ไม่ใช่ลู่จี้" เธอเดินมาหยุดข้างเตียง น้ำเสียงแข็งกระด้าง “กลับบ้านกับฉัน ไปขอโทษอาเซวียน ฉันจะหาหมอที่ดีที่สุดให้...” “ไม่จำเป็น ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษใคร” ฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้า ก่อนเขียนลายเซ็นเสร็จบนหนังสือยินยอมบริจาคอวัยวะ

ในวันเกิด ฉันกับน้องสาวบุญธรรมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เปลวไฟลามมาถึงตัวฉันแล้ว แต่คู่หมั้นกลับชี้ไปที่เบาะนั่งข้างคนขับแล้วพูดว่า "ช่วยเจียวเจียวก่อน เธอเป็นโรคหัวใจ" หลังจากฟื้นขึ้นมา ใบหน้าของฉันก็เสียโฉมไปจนหมดสิ้น และมีชีวิตอยู่ได้อีกอย่างมากแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ต่อมาเพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองครอบครัว ทุกคนในบ้านจึงตัดสินใจให้น้องสาวบุญธรรมแต่งงานแทน คู่หมั้นลูบผ้าก๊อซที่พันอยู่เต็มหน้าฉันด้วยความปวดใจ และให้สัญญากับฉันว่า "รอให้คุณหายดี ตำแหน่งคุณนายเสิ่นก็ยังเป็นของคุณนะ" ฉันยิ้มและตอบตกลง ฉันถึงขั้นยกหุ้น อสังหาริมทรัพย์ทั้งหมด รวมถึงภาพวาดที่ยังไม่เคยเผยแพร่ให้เป็นของขวัญก่อนแต่งงานแก่น้องสาวบุญธรรม เธออาศัยภาพวาดของฉัน ก้าวขึ้นเป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ที่ทุกคนจับตามอง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการสัมภาษณ์ของนักข่าว แม่ร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น "โชคดีที่ตอนนั้นคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่ใช่เธอ ไม่อย่างนั้นบ้านเราคงต้องสูญเสียอัจฉริยะไปคนหนึ่งแน่ๆ!" คู่หมั้นก็ประกาศอย่างเปิดเผยว่า เธอจะเป็นคุณนายตระกูลเสิ่นเพียงคนเดียว แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า อัจฉริยะตัวจริงกำลังจ้องมองพวกเขาอย่างเย็นชาอยู่ที่มุมหนึ่ง และของเหล่านั้นที่ฉันมอบให้ด้วยมือของตัวเอง ตั้งแต่แรกเริ่ม ก็คือเครื่องสังเวยที่เตรียมไว้สำหรับการแก้แค้น

ตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา ฉันใช้ความสัมพันธ์ของครอบครัวเพื่อสร้างรายได้ให้กับบริษัทแห่งนี้ถึงหลายร้อยล้าน แต่ว่าในการประชุมประจำไตรมาส เด็กฝึกงานคนใหม่กลับมายืนต่อหน้าทุกคน พร้อมกางรายงานการเข้างานและบันทึกค่าใช้จ่ายของฉัน แล้วพูดหาว่าฉัน “ขาดงานโดยไม่มีเหตุผล” และ “ผลาญเงินบริษัท” “คลับหรูเหล่านี้ ร้านอาหารเหล่านี้...” เธอประกาศด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในความถูกต้องของตัวเอง “เธอใช้เงินครั้งละเป็นพันดอลลาร์! ทั้งหมดนี้มันคือค่าใช้จ่ายที่ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิดค่ะ” “ดิฉันขอเสนอให้ท่านประธานไล่เธอออกทันที เพื่อรักษากระแสเงินสดของบริษัทเอาไว้ค่ะ” ฉันเหลือบมองคลอดด์ ประธานบริหารที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนของฉัน เขารู้ดีว่าการพบปะในแต่ละครั้งเหล่านั้นสร้างรายได้มหาศาลกลับมาเท่าไหร่ และเขาก็รู้ดีเช่นกันว่าในตอนที่ฉันไม่ได้อยู่ในออฟฟิศ ฉันมักจะไปขลุกอยู่ที่บาร์เพื่อเจรกับเหล่านักลงทุน บางครั้งต้องดื่มหนักซะจนข้างในท้องแทบจะพัง แต่เขากลับทำเพียงจ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชา “แคโรไลน์ คุณมีคำอธิบายเรื่องการขาดงานและค่าใช้จ่ายที่ลีอานำเสนอมาไหม?” ฉันยิ้ม “ฉันไม่มีอะไรจะอธิบายค่ะ” อีกไม่นานหรอก พวกเขาจะได้เรียนรู้ว่าบทสรุปของการแสดงละครฉากเล็กๆ นี้คืออะไร

ในคืนก่อนวันแต่งงาน ฉันถูกเพื่อนสมัยเด็กของแฟนหนุ่มชนจนเลือดออกมาก ชีวิตตกอยู่ในอันตราย เพื่อนสนิทโทรเข้ามา แต่กลับถูกคู่หมั้นตัดสายทิ้งไปทันที ทิ้งไว้เพียงข้อความนี้ข้อความเดียว “โหร่วโหร่วเป็นหวัด ผมไม่มีเวลา” เพื่อนสนิทโทรหาแฟนหนุ่มของเธอ และเหล่าไฮโซคนดังอีกครั้ง กลับได้ยินอีกฝ่ายพูดว่า: “โหร่วโหร่วไม่สบาย ในช่วงเวลาแบบนี้ ต้องการให้ผมอยู่เคียงข้างที่สุด” หลังจากที่ช่วยชีวิตมาตลอดทั้งคืน เราอยู่ในห้องผู้ป่วย มองหน้ากันและกัน แล้วพูดพร้อมกัน “ฉันไม่อยากแต่งงานแล้ว” แต่ไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อชายสองคนได้รับแจ้งการถอนหมั้น ก็ขาดสติไปเลย

แม่ฉันหาว่าหาสามีฉันมีชู้ โดนแม่สามีจัดการจนวิ่งหางจุกตูด แม่ฉันหาว่าหาสามีฉันมีชู้ ให้ฉันหย่ากับเขา ฉันแค่ต้องการยืนยันความจริงแล้วค่อยจัดการ ถ้ามันเป็นความจริงฉันต้องรักษาสิทธิประโยชน์ของตัวเองเอาไว้ ท่านกลับทำลายนิทรรศการภาพวาดที่ฉันจัดเตรียมด้วยน้ำพักน้ำแรงมาเป็นเวลาสามปี หาว่าฉันเป็นผู้หญิงหากินกับผู้ชายต่อหน้าคนอื่น "อาศัยเงินผู้ชายมาจัดนิทรรศการ แกต่างอะไรกับพวกกะหรี่ขายตัว?" "ฉันเลี้ยงแกมาจนโตขนาดนี้ เพื่อให้แกไปหากินกับผู้ชายเหรอ ทำไมแกถึงน่ารังเกียจแบบนี้!" ท่านใช้มีดกรีดภาพวาดมูลค่าห้าสิบล้านของฉัน แล้วยังมาบอกว่าที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อฉัน หวังว่าฉันจะกลับตัวกลับใจ ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ฉันกุมมือที่เลือดไหลอาบของฉันกล่าวอย่างเน้นย้ำทีละคำ "กลับตัวกลับใจที่แม่พูดถึง ก็คือให้หนูหย่ากับสามีประธานที่แต่งงานกันตามกฎหมายโดยไม่เอาทรัพย์สินอะไรเลย" "แล้วไปแต่งกับผู้ชายไม่เอาไหนวัย 45 ที่เคยหย่าแถมมีลูกติด เงินเดือนไม่เกินหนึ่งหมื่นห้าพันบาท แถมยังต้องให้หนูซื้อบ้านออกค่าสินสอดเองน่ะเหรอ!"

ฉันกับน้องชายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ด้วยกัน หัวใจของฉันแตก ต้องผ่าตัดด่วน แต่แม่ซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล กลับเรียกหมอทั้งหมดไปที่ห้องของน้องชาย เพื่อตรวจร่างกายทั้งตัวให้เขาที่แค่ถลอกเล็กน้อย ฉันอ้อนวอนให้แม่ช่วยฉัน แต่เธอกลับทำหน้ารำคาญแล้วตะคอกใส่ฉัน “จะเรียกร้องความสนใจไม่ดูเวล่ำเวลาเลยหรือไง! แกรู้ไหมว่าน้องชายแกเกือบกระดูกหักแล้ว!” สุดท้าย ฉันก็ตายอยู่ตรงมุมหนึ่ง โดยไม่มีใครสังเกตเห็น แต่เมื่อแม่ที่เกลียดฉันที่สุดรู้ข่าวการตายของฉัน เธอกลับเสียสติไป

เพื่อเอาหัวใจของฉันไปช่วยชีวิตน้องสาวบุญธรรม ฉันถูกพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเองฟ้องจนต้องขึ้นศาล ผู้พิพากษาใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์รุ่นล่าสุดดึงความทรงจำของพวกเราออก เพื่อให้คณะลูกขุนทั้งหนึ่งร้อยคนช่วยกันตัดสิน หากการฟ้องร้องสำเร็จ อวัยวะของฉันจะตกเป็นของพ่อแม่ พ่อแม่ของฉันคิดว่าฉันไม่มีทางกล้าขึ้นศาล เพราะสำหรับพวกเขา ฉันเป็นที่ชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด แต่เมื่อความทรงจำของฉันปรากฏขึ้นในชั้นศาล ทุกคนก็พากันร้องไห้! ......

ฉันกับแม่สามีไปท่องเที่ยว หลังจากเช็คอินเข้าโรงแรมแล้ว เราก็ไปว่ายน้ำในสระของโรงแรม แต่กลับถูกผู้หญิงที่แต่งตัวปราณีคนหนึ่ง เอามือปิดจมูกและพูดอย่างรังเกียจว่า "นี่มันโรงแรมหรูหรา ทำไมคนอะไรก็มีไปหมด คงไม่ได้แอบเข้ามาใช้สระสินะ" "ใช้สระร่วมกับพวกแก กลัวจะติดโรคติดต่ออะไรมาจริงๆเลย!" ฉันกับแม่สามีหมดอารมณ์ไปทันทีเพราะเธอ ฉันพูดเสียงเย็นว่า "สระว่ายน้ำของโรงแรมเป็นของสาธารณะ แขกทุกคนที่เข้าพักล้วนสามารถมาเล่นได้ ถ้าคุณรับไม่ได้ก็สร้างสระอันหนึ่งที่บ้านเองสิ" หญิงคนนั้นโกรธมาก ตะคอกอย่างโกรธจัดว่า "กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้ แกรู้ไหมว่าโรงแรมนี้สามีฉันเป็นคนเปิด ห้องสวีทระดับสูงสุดที่นี่ก็เป็นของฉันมาตลอดทั้งปี!" "ฉันสั่งให้พวกแกออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ กลิ่นจนๆติดตัวมาทั้งตัว ทำให้น้ำสกปรกไปหมด น่ารังเกียจชะมัด!" ฉันกับแม่สามีสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นความเย็นชาในดวงตาของกันและกัน โรงแรมนี้อยู่ในชื่อของฮั่วสือเยี่ยน เขาไปเป็นสามีของคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!