Actor / Actress Novels & Stories

เลขาหนุ่มชาวสวนที่อยากอยู่ในเมือง : ไม่อยากทำสวนมันร้อนเหนื่อยกินแต่ผักผลไม้มันดูไม่ไฮโซ แมงปอหนุ่มชาวสวนอินโทรเวิร์ต: ทำสวนเหมือนมีขุมทรัพย์มหาศาลมีของให้กินตลอดชีวิต

เพราะอารมณ์ชั่ววูบทำให้เธอตัดสินใจยอมเสนอตัวเป็นพรีกายมอบควาทบริสุทธ์นั้นให้เขา เพราะรักมาก แต่เขากลับมองเธอเป็นแค่เด็กบำเรอกายเท่านั้น

เรนกับริต้าถูกจับคลุมถุงชน เรนค้านหัวชนฝาเพราะจำน้องสาวข้างบ้านไม่ได้...ริต้าตื๊อให้คนพี่แต่ง หากไม่แต่งคนพี่จะมีอันเป็นไป...เรนจึงแกล้งน้องสารพัดให้ถอดใจ...กว่าจะรู้ใจตัวเองก็ทำน้องเสียใจนับครั้งไม่ถ้วน

เขาซาดิสม์มากเวลาอยู่บนเตียงกับเธอ เวลาปกติ เขาจะดูแลเธอดีดั่งเจ้าหญิง แต่เวลาอยู่บนเตียง เขาจะทารุณกับเธอเยี่ยงนักโทษ

“พี่มีเมียหรือยังจ๊ะ สนใจมาเป็นผัวหนูไหม :)”น้องจูนตามจีบพี่ภูมิมานานจนจำไม่ได้แล้วว่าถูกปฏิเสธไปกี่ครั้ง เธอตามอ่อยเขาทุกวัน ทุกโอกาส และทุกสถานที่ที่สามารถตามไปได้ ถึงจะโดนด่า โดนไล่ หรือโดนมองด้วยสายตารำคาญแค่ไหน เธอก็ไม่เคยคิดจะยอมแพ้ เพราะสำหรับน้องจูนแล้ว ผู้ชายที่หมายตาไว้ ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด ส่วนพี่ภูมิ ผู้ชายปากร้าย ดุ ขี้หงุดหงิด และไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา เขาคิดว่าน้องจูนคือเจ้ากรรมนายเวรที่คอยตามสร้างความปวดหัวให้ไม่เว้นแต่ละวัน “มึงเลิกตามกูสักที” “ไม่เลิกค่ะ” “กูรำคาญ” “เดี๋ยวพี่ก็ชินค่ะ” “มึงอยากตายหรือไง” “ถ้าตายแล้วได้เป็นเมียพี่ก็ยอมค่ะ :)” คำตอบหน้าตาเฉยของเธอทำเอาพี่ภูมิแทบหมดคำพูด เพราะไม่ว่าจะดุจะด่าจะไล่แรงแค่ไหนผู้หญิงคนนี้ก็ยังยิ้มกว้างแล้วตามอ่อยเขาเหมือนเดิมจนบางครั้ง…เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ระหว่างคนตามจีบกับคนถูกจีบใครกันแน่ที่กำลังจะเป็นฝ่ายแพ้ก่อน

เผียะ! “อย่ามาตบหน้าฉัน หล่อนมันก็แค่ของเล่น” พร้อมผลักร่างเล็กให้ล้มลงกับพื้น เดินมาเหยียบมือเล็กข้างที่ตบหน้าตนพร้อมบดบี้เท้าหนัก ๆ กับมือข้างนั้น "โอ๊ย! หนูเจ็บ..” หล่อนบอกเขาพลางพยายามดึงมือข้างที่ถูกบดเหยียบออก แต่ก็ไม่ได้ผล “จำไว้ อย่าคิดมาตบหน้าฉัน ถ้ายังอยากมีมือ อยากครบสามสิบสองก็อย่าคิดทำร้ายฉัน เข้าใจไหม” โน้มตัวมาหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นห้องน้ำ พร้อมกับเอามือใหญ่เชยคางมนให้แหงนเงยขึ้นแล้วเช็ดคราบเลือดที่เกิดจากการตบของตัวเองมาไล้ปลายลิ้นสาก เลียชิมรสของมัน “หวานทั้งเลือดเลยนะหนู” "โอ๊ย!" ต้องหงายหลังนอนล้มไปกับพื้น เมื่อเขาผลักหัวของหล่อนด้วยแรงมหาศาล “สำออย! ออกไปรอฉันข้างนอก ฉันอาบน้ำเสร็จจะจัดการเธออีกครั้ง” ยกเท้าที่เหยียบมือเล็กขึ้น แล้วเดินไปใต้ฝักบัวแล้วเปิดน้ำเย็น ๆ ให้ไหลอาบร่างตน โดยไม่สนใจพวงมาลาที่จ้องมาทางตนด้วยความเคียดแค้นแม้แต้น้อย “เกะกะลูกตา ไสหัวไปได้แล้ว อย่าลืมสิว่ายายตาบอดของเธออยู่ในกำมือฉัน จะตายตอนไหนก็ได้เพราะมันขึ้นอยู่กับคำสั่งฉัน และชีวิตของเธอก็ด้วย”

"เมื่อไหร่พี่จะลาออกสักที ไม่อยากออกไปทำอาชีพดีๆ กว่านี้เหรอ เรียนก็สูงทำไมอยากมาเป็นคนใช้" "รอให้พี่ได้ผัวรวยๆ ก่อนนะ พี่ถึงจะไป หรือว่าจะให้พี่...จัดการคุณโชซะตอนนี้เลย" "จัดการอะไร?" "ก็...จัดการรวบรัดตัดตอน จับคุณโชทำผัวซะเลยดีไหมคะ พี่จะได้เลิกเป็นคนใช้สักทีไง" "เหอะ! พูดออกมาได้ สมองพี่ไม่คิดอย่างอื่นเลยเหรอ นอกจากเรื่องใต้สะดือ" "แหม! พูดเหมือนตัวเองไม่หมกมุ่นเลยนะคะหนุ่มน้อย เมื่อกี๊ยังเห็นสาวหนอนอยู่ยิกๆ วันหลังก็บอกพี่สิ...พี่ช่วยได้นะ" "พูดอะไรของพี่ ออกไปเลยไป ผมยังไม่ชะตาขาดตอนนี้หรอก" "หึ! ฟังพูดเข้า แล้วอย่ามานั่งกลืนน้ำลายตัวเองแล้วกัน เพราะถ้าถึงวันนั้น คุณโชอาจจะถึงขั้นคางเหลืองเลยนะ" "ออกไปเลย อย่ามาพูดให้ขนลุก "

“คนที่บ้านอยากให้กูแต่งงาน” “แล้วไง มึงจะตามใจคนที่บ้านว่างั้น?” “คงงั้น” “แล้วคนที่มึงเอากับมันอยู่ทุกวันนี่ล่ะ สภาพไม่ต่างจากผัวเมีย มึงจะทิ้งจีน่าและไปแต่งงานกับคนอื่นจริงๆ เหรอวะ” “อะไรที่กูตั้งใจไว้แล้ว มันไม่มีวันเปลี่ยนแปลง!”

ศิวกร หรือ นายหัวคาวี หนุ่มใต้หน้าคมผิวคล้ำ เจ้าของสวนยาง ทุเรียน และธุรกิจอสังหาฯ เขาใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมาโดยตลอด หลังจากที่บิดาและมารดานั้นจากโลกนี้ไป เขาไม่เคยคิดที่จะพาใครเข้ามาในชีวิตจนกระทั่ง...เธอ พิชญานิน หรือ น้ำตาล เด็กสาวม.ปลายที่เพิ่งสูญเสียพ่อกับแม่ไปอย่างกระทันหัน พินัยกรรมฉบับนึงเปิดขึ้น พร้อมกับมีคำสั่งให้เธอไปอยู่กับใครบางคนที่ภาคใต้ เธอต้องสูญเสียพ่อกับแม่ไปอย่างกระทันหัน และต้องมาปรับตัวให้เข้ากับสถานที่ที่มันคนละขั้วกับที่เธออยู่เลย แถมเจ้าของที่นี่ก็ไม่ใจดีเลยสักนิด

เพราะคำทำนายบ้าบอจากซินแสแก่ ๆ และเพียงเพราะเหตุผลที่ว่า “หากเขาอยู่กับยัยเด็กเอ๋อนมเท่าตุ่มยุงกัดคนนี้เเล้วเขาถึงจะรักษาไข่และมีชีวิตรอดต่อไปได้” ทำให้เขาต้องถูกบังคับให้แต่งงานกับเธอโดยไม่เต็มใจ