Novel & Cerita Crying Images

"I'll never walk again until you come back to me I'm down on bended knee." tumayo ako mula sa kama at naglakad papunta sa lamesa dahil baka magising pa siya. Habang nakaupo ako ay nakatitig pa rin ako sakaniya habang patuloy na kumakanta at umiiyak, F-ck. I don't f-cking care if they call me gay or what because I'm always crying like a baby. When I cry it's never a trickle and it never starts in my eyes. It begins as a feeling in my chest and a sadness in my brain. The leaking water is only a blessed release, it's one way my body chooses to cope and I guess it's a way to communicate too, whether I want to or not.

Wag.... Wag..... Pakiusap!!!!! WAAAAAAAAAGGGGGGGGG!!!!!! Nagising si Hanna sa isang madilim na imahe ng kanyang sarili, habang tila kabayong nakikipag karera, dahil sa malalim at putol putol na pag hangos nito para habulin ang kanyang hininga. Sa kabila nitoy hindi rin maitatanggi ang takot sa kanyang mukha dahil narin sa panginginig ng kanyang buong katawan, pati na ang malamig na pawis na bumabalot sa kanya na para bang binuhusan siya ng malamig na tubig.

Napaiyak na ako sa sobrang frustration. Jaxon. "Please.. don't. No." Taranta kong sinend ang message at tatakbo na ako palabas nang may humawak sa pulsuhan ko. "What happened?" Nasa tinig nito ang pag-aalala. Hindi ako nakasagot dahil nanginginig pa rin ang labi ko sa kaba't takot. "Lhaurize, I'm asking you. Why are you crying? Bakit nanginginig ka?"

Damn it! Hindi ko alam kung anong mararamdaman, basta na lang akong nanghina at napaupo sa aking swivel chair –I am losing it; my energy, my strength, when I get to absorbed the information that Dominica Falcon-Estevan was really gone… dead gone. She will never be back to my arms again. I can’t hold her once again. And just the thought of it, was killing me little by little. “Ow! Why are you crying, Boss?”

“Why are you crying? Aren't you the one who wants to do this?” Pulang-pula ang mga mata at tungki ng ilong ni Lalaine dahil sa pagpipigil na bumuhos ang kanyang mga luha. Maging ang munting katawan nito ay nanginginig din ng mga sandaling iyon. Mukha itong basang sisiw at kaawa-awa ng mga oras na iyon. Naging maarok ang titig ni Knives kay Lalaine at gumalaw ang kanyang Adam's apple. “If you cry like this again, I will think about whether to continue this or not—”

Agad na namula ang kaniyang ilong at hindi niya na nga napigilan ang kaniyang sarili at siya'y umiyak na nga rin. It's such a precious scene when a grown man cried because he is in love. It's a testament that crying doesn't make a man less than himself, it's actually quite the opposite. If a man can shed even single tear for his girl, then he's not just attached, he's in love.

Hindi ko sya hinarap dahil hindi ko kakayaning makita sya, mas lalo ko lang sisisihin ang sarili ko. "Fuck, why are you crying?!"

"I want to spend my life with you..." Hindi ko alam pero biglang ko na lang naramdaman ang mainit na bagay sa pisngi ko. Mabilis niya akong hinarap na may pag-aalala sa mukha. He cupped my wet face. "Fvck, Why are you crying?" He said. Umiling ako. "Ikaw kasi," "What?" Nanlaki ang mata nito. "Please tell me why are you crying, its hurt me to hell when I see you crying."

I don’t know the reason why is he crying now, but I think something triggers him to react this way because of what I said. I slowly removed his two hands covering his face touch his cheeks. Basang-basa ng luha ang kanyang pisngi at sige pa rin ang iyak niya. Hindi ko alam ang gagawin ko habang nakikita siyang umiiyak. Aside from his brave and funny side, I am now seeing his sorrowful and softhearted side. Pero isa lang ang alam ko, when someones is crying, let them cry, let them release the pain through their tears.

Ang negosyong pinaghirapan ko, ang mga malapit kong kaibigan, ang magandang imahe na nabuo ko para sa ‘king sarili, at lalong-lalo na… ang anak ko. Mapait akong ngumiti at yumuko. Everyone will hate me and that’s for sure. Pati na si Hansel. Lalo na’t nakita ko kung paano namuo ang galit sa mga mata niya habang iniisip ang babaeng sumira sa kasal ni Jessica. “Why the hell are you crying?” Napaangat ang aking tingin sa nagsalita at napakurap-kurap ako. I raised my hands to touch my cheeks, only to find out I was crying. Agad ko naman itong pinunasan at bumuntong hininga.