Crying Images Novels & Stories

Bigla namang tumulo ang luha sa mga mata ni Angel nang marinig niya ang sinabi ni Carter. Rumehistro naman sa gwapong mukha ni Carter ang pag-alala nang makita soyang umiiyak. "Hey, baby, why? Why are you crying? May nasabi ba akong ayaw mo?" walang kaide-ideyang sambit ni Carter na hindi alam kung bakit siya naiyak. "No, Carter. Naiyak lang ako kasi hindi ko akalain na mahal mo rin ako," aniya na nakangiting may luha sa mata.

Angel said while crying and there's even a tear in her left eyes running. Mabilis akong tumango at tinapik-tapik ang likod ng dalaga. "Hey stop crying now, it is fine. Don't cry as if someone's died-" Agad naman itong lumayo sa akin at matatalim ang mga matang sinamaan ako ng tingin.

Ang maitim na pigura nito ay nagpakilabot sa kaniya at iisa lamang ang tao'ng nasa isip niya, ang tao'ng kayang-kayang magparamdam sa kaniya nang ganito — ang tao'ng sarili niyang dugo't laman. At sa hindi mabilang na pagkakataon ay muli siyang umiyak. Ang manipis na kolorete sa kaniyang maamong mukha ay nasira lang ng kaniyang mga luha at hindi na mapigilan ang mabilis na pagtahip ng kaniyang dibdib. Wala siyang magawa. Wala ring silbi ang ganda ng kaniyang suot na damit kung mababahiran din lamang ito ng mga maruruming kamay.

"Recurring. Vivid." "Would you like to describe them?" For a moment, Damon hesitated. Napatingin siya sa malayo, sa dingding na may watercolor painting ng isang tanawin. Walang emosyon sa mukha niya, pero ang mga daliri niya ay bahagyang kumilos sa ibabaw ng folder na hawak niya. "There’s a woman," aniya. "She’s crying. I never see her face, not clearly. Pero ramdam ko 'yung lungkot. Hindi lang lungkot... desperation. Fear."

I thought you know. The next text message made my heart crushed into pieces without even a proper warning. Itwas a picture. A dark, gloomy picture. Napatakip ako sa bibig ko hindi dahil sa sobrang gulat. I did that because I don't want to let out a sob. I can now feel my heavy tears flowing from my eyes. That picture... It fucking hurt me just like that...

Na wala manlang kahit katiting na concern para sa kanya o kahit para sa magiging anak manlang nila. Nagsimula ng lumandas ang mga luha sa mga mata ni Krissy. Simula ng makilala niya si Calex ay hindi niya na mabilang kung ilang beses na siyang umiyak. Kung ilang beses siyang naging mahina.

Unrequitted love really sucks? It's too painful to the point that I can't do anything! Inis kong pinunasan ang mukha ko dahil basang-basa na pala ng luha. My shoulder is now shaking... turning upside down so I tried to calm myself but my body didn't want! "Stop crying!" His voice thundered. I just can't help it! Ang heartless mo talaga! Hindi ako nakinig sa kaniya. My tears is now rolling on my cheeks like there's no tommorrow.

Ni-hindi ko man lang naramdaman ang pagtulo ng luha sa mga mata ko. What the hell am I even crying for? -x

Tumingin ako sa taas nang lumabo na rin ang mata ko dahil sa luha. I don't want to see anyone suffering in pain. I hate it. I hate how they feel sad. I hate the thought of it. I hate being sad and in pain so much that it envelopes me and swallow me. Maybe that's why I'm a pushover, maybe that's why I can't say no to anyone. Isang nakabibinging tunog ang narinig namin. Kasunod no'n ang katahimikan. Kumalas sa akin si Chryszyler sa pagkakayakap. He's still crying. So am I...

His heart dropped. “Fuck…” he mutered under his breath, barely audible but laced with disbelief and rage. Then his eyes settled below the picture. It was a note. Will you be able to find her first… or will he? His vision blurred. Heart tightening. And brain pounding. He never shed a tear before. Even when his father told him his mother was dead because he was taught that crying will only make him weak and won’t help resolve the problem. But now, he can’t help it. Hinayaan niyang tumulo isa isa ang mga luhang kanina pang nagbabadya. Everything is so f’cked up. He’s lost. He silently cried.