Drowning In My Own Thoughts の小説・ストーリー

Sa wakas ay umalis na siya sa tabi ko kaya nakapag-focus na ako sa pamamalengke. ROME Pinagbuklod ko ang mga hita ko habang binabaling ang tingin ko sa paligid. My heavy breathing doesn’t stop. My soul was drowning in the river of my grief. Even if my sight caught the amazing view of the world, my mind was exploring a lot of places in sadness. Sino ba naman kasing hindi malulungkot? Even if my parents are with me, the reality makes me feel that I have no one by my side.

I just want to be alone, I don't think I can trust anyone now, because the last time I did, it leads me to destroying myself. Nakakatakot, nakakawalang gana, nakakagago. I tried getting out of bed, and I succeed. Umiiyak pa rin, nagtungo ako sa banyo. Naghilamos ako, para kahit papaano ay matauhan, pero hindi iyon nangyari. My mind still continues to wander, to think about what happened last night.

nakangisi niyang sabi. Lumabas na siya ay iniwanan ako rito. Much better! I can drown myself again with my thoughts like what I have use to do these past three days. "TOPHEEER!! TANGINV! HALIKA RITO!" I'm taking my words back. My cousin doesn't want to give me peace. My Good God, please never let our path cross again. My cousin will be the death of me. Hindi ko pinansin ang tawag at malutong na mura sa akin ng napakabait kong pinsan. I want to overthink things peacefully.

My cousin's voice that seems like don't matter anymore and the loud beating of my heart. Nagpumiglas ako sa upuan na para bang walang masakit sa katawan ko. I am more determined to hurt myself just to get rid of the voices. My mind got disoriented...hindi kuna alam ang nangyayari sa palagid ko. I just found myself, lying of the floor as my consciousness slowly fading. - "As of now... your Zhia is suffering. Her trauma is coming back." Napakuyom ang nga kamao ni Lleidzy sa narinig pero matapang niyang sinalubong ang mga tingin ng babae.

Walang-gana ko siyang binalikan ng tingin. Nakatitig lang siya sa akin pero walang sinabi. Tinalikuran ako at umakyat na lang sa taas. Now that I remembered the past, I can't help but feel disappointed in myself. Pumayag talaga ako sa ganitong set-up. Bakit? Wala na bang ibang choice? I sighed as I looked down to watch the moving cars while I held onto the railings. Sumasakit ang ulo ko kapag nag-iisip na ko ng malalim but my thoughts are killing me. I slightly felt dizzy. Bago pa lumala ay umalis na ko sa balcony at pumasok sa loob.

Nakarating na kami sa taas kaya pumunta na ako sa sarili kong kwarto dito sa kanilang mansyon at hindi na siya pinansin dahil na guguilty lang ako alam kong naguguluhan siya pero pag ka abut ko sa kwarto ko ay agad kong sinara ang pintuan at napa dausdos sa likod ng pintuan pago ilagay sa dalawang tuhod ko ang mukha ko, aaminin kong nahihirapan ako sa sitwasyon ko hindi ko alam kung ano ang pumapasok sa isipan ko, may pumapasok sa isipan ko na umatras at lumayo na ulit at ewan lahat ng nagpapahirap saakin pero ang kabilang isipan ko naman ay ayaw umayon dahil ma iisip ko na naman na sasaktan ko ulit si cleopard kaya gulong gulo ako wala akong magawa kundi ang umayon sa agos ng tadhana para s

I stared at my ceiling while drifting in so much thoughts. -E.I-

sigaw ko pagka ahon ng ulo ko, pero agad din akong lumubog nang makalunok ako ng maraming tubig. ​Wala akong makapitan. Ang mga asuleho sa gilid ay masyadong madulas. Pilit kong iniaangat ang sarili ko pero unti unti na akong nawawalan ng hininga. Mamamatay na ba ako dito? Sa isang swimming pool ng isang demonyong CEO na walang pakialam sa akin?

Para ipagdasal ang kaluluwa ng taong wala na dito. I went to bed. I tried to take a rest pero nakapikit lang ang mga mata ko. My mind is in turmoil. Parang walang katapusang mga iisipin ang bumabagabag sa akin. I can't make the right decision. Para akong nakalutang mag-isa sa malawak na karagatan. Don't know if I'll swim to survive o manatili na lang sa kinalalagyan hanggang sa may sumagip. O baka doon na rin ako abutin ng kamatayan na walang nahintay na tulong. Bumangon ako. I went to my office dahil hindi talaga ako inaantok. It's a special day to me. Pero ito ang araw na halos ayaw i-celebrate ng lahat.

Tumagal ang tingin niya sa asul kong mga mata. I can't blame him, though. Many people say that my eyes can really catch people's attention. They say my eyes feel hypnotizing when I look at them. I couldn't help but agree because when I saw myself in the mirror, when I looked into my blue eyes... I felt like I was drowning in the ocean.