Feel Good Pilipinas 소설 & 이야기

Pero ewan ko ba, lahat sakin nagbabago nang pumunta ako dito sa Pilipinas. I cross my arms while watching families walking ang passing by, they are laughing and they all seems so happy. Hindi ko maiwasang makaramdam ng bitterness. I just smirked and brush the feeling off. One of the Filipino cultures that I know is that, they are always smiling. Kitang kita ko yun sa mommy ko.

I hope people are kind and pleasant to talk to. Malungkot kong tiningnan ang parang langgang na view ng Pilipinas mula sa himpapawid. Ibabaon ko na sa limot ang pag-ibig ko sayo Diego. Sana hindi na tayo magkita pang muli. Pero nagpapasalamat ako dahil sa maiksing panahong nasilayan kita ay naging masaya naman ako.

Saffia beamed. "Inuman na agad." Aaliyah wiggled her eyebrows. So we all ended up drinking and having fun at my condo unit that night. I've never felt so alive again. This is the first time I felt purely happy ever since I left the Philippines. My true happiness are these people. I can never ask for more.

(You're just quiet so I said if you're okay? "Jeoneun jeongmal gwaenchanh-ayo, geuligo yeogi pillipin-eseo mandeul yeonghwaleul saeng-gaghago iss-eoyo, geogjeonghaejusyeoseo gamsahaeyo, Lee." tugon ko naman kaagad sa kanya. (I'm really fine, and I'm thinking about the movie I'm going to make here in the Philippines, thanks for the concern, Lee.)

Philly looks intimidating at first pero ang totoo ay friendly sya mula sa tono ng pananalita hanggang sa mga words na pinipili nyang gamitin kaya naman hindi ka talaga maghehesitate na magsabi, parang magkaibigan lang kami. "Since I came back to the Philippines, I have been feeling familiarity with various things." Tumikhim ako at uminom ng juice sa harap ko. "And there is this man that I don't even know a first yet I feel safe whenever he's around. Everything that he says and does, it all feels like de Ja Vu." "Do you like him?"

NATASHA “The worst pain isn’t when you are rejected. It’s when you realize that everything you did to save him… was just a gift you handed over to someone else.” Tapos na ang program. Umuwi na rin ang karamihan sa mga bisita. Naiwan na lang kami sa private lounge ng hotel para sa huling salu-salo bago kami dumiretso sa aming new house o kaya ay mag-stay muna dito para sa honeymoon.

He's one of my best friends before we had feelings for each other. Paris: Actually, nasa Pilipinas na siya, kararating niya lang kanina. I don't know if you two had bumped into each other, but I'm sure you two will get along together. Kahit gustuhin ko mang makibalita, ay pinigilan ko ang sarili ko. Hindi magkatugma ang oras namin, at sigurado akong malamim na ang gabi roon.

"MAY ganitong lugar pa pala sa Pilipinas?” “Kung gusto mo nang umuwi at mag-bathtub, feel free to go home. At saan kaba nakatirang abnoy ka? Likas sa yaman ang Pilipinas.” “Seneryoso mo naman kaagad. Ouch!” Napamura si Raziel nang tumama sa mukha niya ang sanga ng punong kahoy.

Umalis ako sa Pilipinas na mag-isa perp babalik ako na may kasamang dalawa. "Ready ka na ba bukas?" tanong ni JM nang makabalik ako sa kwarto namin. "Oo, at mukhang mas ready at excited si Ava," ani ko. "Syempre, first time ni Ava makauwi sa Pilipinas. Excited na rin akong makita ang mga kaibigan natin, halos limang taon din na wala tayong paramdam sa kanila," aniya. "Oo nga e. Let's sleep."

Kahit wala silang relasyon as boyfriend and girlfriend pero wala itong karapatan na mambababae na alam naman nito sa sarili na engage na ito sa kan'ya. Sa Pilipinas s'ya magbabagong buhay at magseryoso na sa kan'yang mga pangarap. Sa Pilipinas, she's no longer a spoiled brat Glorybelle Scarlett San Juan. Sa Pilipinas she is just a normal person na nagsusumikap para maabot ang kan'yang mga pangarap. Narating nila ang airport at agad s'yang tinulongan ng driver na ibaba ang kan'yang mga gamit. Nagpasalamat s'ya rito at pumasok na ng airport.